Ο Νόμος 4583/2018 σχετικά με την IDD, ορίζει πως στην περίπτωση θανάτου ενός Ασφαλιστικού Πράκτορα ή Συντονιστή Ασφαλιστικών Πρακτόρων, καταβάλλεται στα πρόσωπα που έχουν οριστεί ως «δικαιούχοι», ποσό που ισούται με προμήθεια 4 ετών, που αναλογεί στην παραγωγή του, (όπως και στην περίπτωση της μόνιμης ολικής ανικανότητας), και η οποία για αυτό το διάστημα παραμένει στην εταιρεία. Εάν δεν έχουν οριστεί δικαιούχοι τότε η εταιρεία καταβάλλει το ποσό αυτό, στους «κληρονόμους» του θανόντος διαμεσολαβητή κατά το λόγο της κληρονομικής του μερίδας.

Δείτε εδώ το ακριβές απόσπασμα από το άρθρο 5 του Νόμου:

Κάποιοι διαμεσολαβητές διατηρούν, μικρές ή μεγάλες οικονομικές υποχρεώσεις, σε δημόσια ταμεία, από προσωπική ασφάλιση ή από ασφάλιση υπαλλήλων, σε τράπεζες από επαγγελματικά και ατομικά δάνεια, σε δανεισμό από τις εταιρείες που συνεργάζονται, σε ρυθμίσεις οφειλών και δημόσιο δανεισμό κτλ. Ορισμένοι έχουν ακόμα ανοιχτά θέματα με εταιρείες που έχουν κλείσει και βρίσκονται σε διαδικασία εκκαθάρισης ή με άλλες εταιρείες που έχουν δικαστικές διαφωνίες.

Τι θα γίνει σε μια ξαφνική απώλεια ζωής; Έχουν οι διαμεσολαβητές «κατονομάσει δικαιούχους προμηθειών» μέσα στις συμβάσεις συνεργασιών που διατηρούν με ασφαλιστικές εταιρείες και επιχειρήσεις; Ποιος θα εισπράξει τις προμήθειες για 4 έτη, όπως αναγράφει ο νόμος; Τι θα γίνει εάν η χήρα και τα παιδιά αναγκαστούν λόγω χρεών να αποποιηθούν την κληρονομιά του;

Πιθανόν σε μια τέτοια περίπτωση, όλοι οι κόποι των διαμεσολαβητών πάνε χαμένοι. Το σημαντικότερο επαγγελματικό περιουσιακό τους στοιχείο το πελατολόγιο τους, θα περάσει στον κωδικό ή στους κωδικούς άλλων διαμεσολαβητών, χωρίς όμως η χήρα και τα παιδιά, να εισπράττουν εισόδημα. Πώς θα ζήσουν σε ένα τόσο σκληρό οικονομικό περιβάλλον;

Επιπλέον υπάρχει και η περίπτωση, η σύζυγος να θέλει να ασχοληθεί με το επάγγελμα και να συνεχίσει τη δουλειά του θανόντος συζύγου διαμεσολαβητή, για να ενισχύσει το οικογενειακό της εισόδημα και να μεγαλώσει τα παιδιά της. Ή ακόμα τα ίδια τα τέκνα να βρίσκονται σε κατάλληλη ηλικία να κρατήσουν το πελατολόγιο, και να έχουν μια έτοιμη στρωμένη δουλειά στα χέρια τους, που θα τους δίνει εισόδημα από την επόμενη ημέρα. Γιατί να πάνε «στράφι» ό,τι έχτισε ο διαμεσολαβητής με τόσους κόπους και βάσανα;

Ο Μέντωρ προβληματίστηκε για το θέμα και διάβασε. Όλες οι συμβάσεις των ασφαλιστικών εταιρειών και των ασφαλιστικών επιχειρήσεων, αναφέρουν το θέμα της καταβολής προμηθειών σε περίπτωση θανάτου του διαμεσολαβητή. Όμως συναντώνται ορισμένες διαφορές για την περίπτωση αυτή.

Κάποιες συμβάσεις αναγράφουν πως καταβάλλουν «...στους δικαιούχους ή στους νόμιμους κληρονόμους του, την οποιαδήποτε προμήθεια δικαιούται ο διαμεσολαβητής…κτλ». Άλλες συμβάσεις αναγράφουν «….εάν δεν έχουν οριστεί δικαιούχοι τα ποσά καταβάλλονται στους κληρονόμους του θανόντος διαμεσολαβητή….κτλ». Κάποιες συμβάσεις αναγράφουν «… τα ποσά καταβάλλονται στην οικογένεια (σύζυγος και τέκνα) του θανόντος, με την προϋπόθεση ότι μέλος της οικογένειας ή τρίτος που θα υποδείξουν έχει τα απαιτούμενα προσόντα κατά τον νόμο…κτλ». Αρκετές συμβάσεις ενώ αναγράφουν τη φράση «…στους δικαιούχους που έχει δηλώσει ο διαμεσολαβητής...», δεν περιλαμβάνουν ειδικό πεδίο ονομαστικής δήλωσης δικαιούχων ή ένα έντυπο συνοδευτικά με την σύμβαση. Εδώ προκύπτει το ερώτημα «Πού θα δηλώσει ο διαμεσολαβητής τους δικαιούχους εφόσον δεν προβλέπεται ειδικό πεδίο μέσα στη σύμβαση; Θα το γράψει με το χέρι; Θα το γράψει στο email; (είναι νόμιμο;) Θα το δηλώσει στο nextdeal; Θα το δηλώσει προφορικά στο αρμόδιο τμήμα;».

Ασφαλώς βεβαία υπάρχουν και συμβάσεις που περιλαμβάνουν όλες τις αναφορές του νόμου, την νέα οδηγία IDD, έχουν παράρτημα δήλωσης δικαιούχων προμηθειών και εν ολίγοις μεριμνούν για την ομαλή συνεργασία με τον διαμεσολαβητή, σε κάθε περίπτωση.

Επειδή όμως κάθε εταιρεία και κάθε συνεργασία, είναι διαφορετική, έχει γενικούς ή ειδικούς όρους/παρατήματα συνεργασίας κτλ, οι φίλοι διαμεσολαβητές ας ελέγξουν τις συμβάσεις που διατηρούν με ασφαλιστικές εταιρείες και ασφαλιστικές επιχειρήσεις και εάν δεν έχουν κατονομάσει δικαιούχους προμηθειών, ας ζητήσουν τη διόρθωση (πόσα πελατολόγια χωρίστηκαν σε μέρη και μοιράστηκαν στους «παραγωγικότερους» του γραφείου, ύστερα από θανάτους, μόνιμες ολικές ανικανότητες και ασθένειες διαμεσολαβητών, η οικογένεια δεν είχε κανένα δικαίωμα είσπραξης προμηθειών).

Εν όψει της νέας χρονιάς και των ανανεώσεων των αδειών ασκήσεως επαγγέλματος το πρώτο τρίμηνο του 2021, πιθανόν να χρειάζεται και ένας γενικότερος έλεγχος των συμβάσεων. Εάν χρειάζεται οι διαμεσολαβητές ας πάρουν και τη γνώμη ενός δικηγόρου. Σε μια τόσο αβέβαιη οικονομικά εποχή, τουλάχιστον ας είναι γερά τα θεμέλια, πάνω στα οποία οικοδομούνται πελατολόγια και εισοδήματα.

©Μέντωρ Διαμεσολαβητής