Ένα σχόλιο του κ. Δημήτριου Τσεκούρα, CEO Arag Hellas για την αύξηση των τροχαίων

Διαβάζουμε όλοι κάποια στοιχεία , όπως:

• 11.346 είναι το σύνολο των ατυχημάτων το 2024 στη χώρα
• 1,19 εκατ. άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από τροχαία δυστυχήματα παγκοσμίως
• 20.400 θάνατοι σημειώθηκαν από τροχαία δυστυχήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση
• 50% είναι ο στόχος μείωσης των τροχαίων σύμφωνα με το Εθνικό Στρατηγικό Σχέδιο για την οδική ασφάλεια έως το 2030 με σημείο αναφοράς το 2021

Σε λίγο τα στοιχεία γίνονται πιο κοντινά μας

• 665 νεκρούς άφησε το 2024 στην Ελλάδα παρουσιάζοντας σοβαρή αύξηση έναντι του 2023
• (αλλιώς) 55 θάνατοι κάθε μήνα είναι ο φόρος αίματος της τροχαίας κυκλοφορίας στην χώρα μας
• Το 26% των θανατηφόρων καταγράφονται στην Αττική
• Κύριες αιτίες των τροχαίων παραμένουν η ταχύτητα, η επήρεια αλκοόλ, και η έλλειψη της απαιτούμενης προσοχής. Γενικότερα η «ενδοφλέβια» άρνηση μας στη τήρηση των νόμων, αφού για την κάθε παραβίαση υπάρχει πάντα μια εύκολη δικαιολογία.

Ας προστεθούν σε αυτά ακόμα κάποια

• Η άγνοια κινδύνου εκ μέρους εκείνων των θερμοκέφαλων οδηγών που νομίζουν πως θα αντιμετωπίσουν την οποιαδήποτε δύσκολη συγκυρία επειδή…. μπορούν.
• Ο προσβλητικός ναρκισσισμός των ανοήτων που έχοντας ανάγκη την επίδειξη και την υπερβολή παίρνουν αμπάριζα και καταστρέφουν ζωές, βάζοντας το εγώ τους πάνω από τις απαγορεύσεις, λες και δεν  αφορούν τους ίδιους αλλά προφανώς όλους τους άλλους.
• Τέλος, τα διδάγματα μιας κοινωνίας  ότι με τα  «έλα μωρέ» τα «δε βαριέσαι» «κάτι θα γίνει» «θα τη βγάλουμε καθαρή» κλπ.. συνεχίζεται κουτσά-στραβά  η ζωή σε αυτόν τον τόπο κι ας έχει αφήσει πίσω της θύματα ή λειψά σώματα, ανεκπλήρωτα όνειρα και ανθρώπινες ματαιώσεις.

Υπήρξε κάποτε η αμφισβήτηση εάν για την εκπαίδευση του πληθυσμού στην τήρηση των τροχαίων νόμων χρειάζεται διακριτικότητα και εφεκτική στάση ή αντιθέτως χρειάζεται πχ. να δείχνει η τηλεόραση ένα αποκεφαλισμένο σώμα με το κεφάλι να τρέχει στην άσφαλτο, όταν γίνεται μια σχετική καμπάνια.

Το συμπέρασμα ήταν πως μεγαλύτερος παιδαγωγός από το «σοκ» δεν υπάρχει και στις χώρες της βόρειας Ευρώπης είχε καθιερωθεί τότε η ρεαλιστική αναπαραγωγή ενός δυστυχήματος για εκπαιδευτικούς λόγους και είχε αποτελέσματα.

Σήμερα δεν γνωρίζω αν οι διάφορες ορθότητες επιτρέπουν τέτοια φαινόμενα.

Γνωρίζω όμως πως ο καλύτερος σωματοφύλακας του οποιουδήποτε νοήμονος ανθρώπου είναι ο φόβος για την δική του ζωή και ακεραιότητα.

Άλλωστε η μεγαλύτερη δυσκολία να αντιμετωπισθούν διεθνώς τα τρομοκρατικά χτυπήματα των «μαρτύρων» κατά των «απίστων» στην έλλειψη αυτού του παράγοντα οφείλεται.

Παρόλα αυτά

Η αυστηροποίηση του νομικού πλαισίου της ποινικής μεταχείρισης έγινε αλλά τα θύματα αυξάνονται.

Η επί μέρους αναθεώρηση των ειδικών νόμων γίνεται, αλλά η άσφαλτος κοκκινίζει πιο πολύ.

Μήπως έχουμε παραιτηθεί από τη ζωή μας;

Μήπως η περιρέουσα την ύπαρξή μας ταχύτητα δεν αφήνει περιθώρια σκέψης;

Τόσο πολύ υποτιμάμε τη ζωή των άλλων;

Μήπως έχει γίνει το μυαλό μας κιμάς;

Σκέφτομαι δυνατά.

Ευχής έργον θα ήταν να περνάει μια φορά το χρόνο ο μέσος συμπατριώτης μας οδηγός από ένα κοιμητήριο.

 Από ένα νοσοκομείο ατυχημάτων.

Από ένα κέντρο αποκατάστασης.

Από μια έκθεση τεχνητών μελών.

Από μια ιατροδικαστική αίθουσα.

Μετά, επειδή ο αποθανών διδικαίωται, ας δώσει μια απάντηση στα ζώντα ακρωτηριασμένα θύματα των τροχαίων, εξηγώντας γιατί τους στέρησε τα όνειρα που έκαναν, γιατί τους διέκοψε τη ζωή, γιατί τους ματαίωσε τους έρωτες και τα σχέδια. Με άλλα λόγια γιατί τους καταδίκασε να ζούνε με τα «γιατί».