Η συζήτηση για την καθολική ασφάλιση της περιουσίας των Ελλήνων έχει «ανάψει». Αυτό που φαίνεται να απασχολεί κάθε λογικό άνθρωπο είναι:

-Αν η ασφάλιση της περιουσίας μου είναι ατομική υπόθεση ή υποχρέωση της Πολιτείας, η οποία βέβαια στην περίπτωση καταστροφής θα πρέπει όμως να αποζημιώσει πλήρως (όπως θα έκανε μια ασφαλιστική εταιρεία).

-Έχει η ελληνική ασφαλιστική αγορά και η παγκόσμια τα κεφάλαια για να ανταποκριθεί σε αυτή τη μελλοντική και μη προβλέψιμη (ως προς το χρόνο) ανάγκη;

-Για το πρώτο, μήπως το κράτος μόνο του (εμείς δηλαδή όλοι μαζί) μπορεί να επωμισθεί την αποζημίωση όλων (και του πλούσιου και του φτωχού) σε «αξία αντικατάστασης» της κατοικίας; Είναι δίκαιο αυτό, όταν η φορολογία από την οποία θα προέλθουν τα κεφάλαια για τις αποζημιώσεις δεν είναι δίκαιη; Μήπως πιο δίκαιο είναι ένας διαμοιρασμός κινδύνου μεταξύ ιδιωτικού (ατομικού) και δημόσιου (κοινωνικού) τομέα;

Άλλωστε, και ο μεγαλύτερος πολέμιος του καπιταλισμού, ο Κάρολος Μαρξ, ξεχωρίζει την ασφάλιση από τις άλλες ας πούμε χρηματοοικονομικές δραστηριότητες (τράπεζες κ.λ.π.) και αναφέρεται στο κεφάλαιο «ασφαλείας» (όπως το ονομάζει). «Και στην περίπτωση που η παραγωγή δεν θα ήταν καπιταλιστική, πάλι οι παραγωγοί θα υποβάλλονταν σε ορισμένα έξοδα, δηλαδή θα έπρεπε να ξοδεύουν ένα μέρος της εργασίας τους ή των προϊόντων της εργασίας τους για την εξασφάλιση των προϊόντων, του πλούτου τους, ή εις των στοιχείων του πλούτου τους από απρόοπτα γεγονότα κ.λπ.» (Καρλ Μαρξ, «Το κεφάλαιο»).

-Για το δεύτερο; Η ελληνική ασφαλιστική αγορά έχει τα απαραίτητα κεφάλαια, υποστηρίζουν οι ασφαλιστές, που μπορεί να καλύψουν 2,5 φορές την ασφαλιστική κάλυψη της χώρας. Επίσης, υπάρχουν οι αντασφαλιστές, ενώ ως «αντασφαλιστής» τελευταίας καταφυγής μπορεί να έρθει το κράτος.

«Συν Αθηνά και χείρα κίνει», λοιπόν, καθώς τεχνικές λύσεις υπάρχουν για όλα τα θέματα.