Ο στίχος του Hebbel «...και αυτός που είμαι χαιρετάει θλιμμένα αυτόν που θα ‘πρεπε να είμαι» αντηχεί παράξενα καθημερινά καθώς παρατηρώ τη ζωή της ασφαλιστικής Ελληνικής αγοράς. Θλίψη με πιάνει με αυτό που βλέπω και αυτό που θα ‘πρεπε να είναι ο θεσμός της ασφάλισης για κάθε Ελληνική οικογένεια και ποια σωματεία ταιριάζουν. Θλίψη με το ΣΕΜΑ και τις επιδόσεις του όπου είχαμε 9 παραιτήσεις μελών χωρίς να μάθουμε συγκεκριμένα παρασκήνια ούτε από ΣΕΜΑ ούτε από ΕΑΔΕ. Θλίψη και με τον ΠΣΑΣ των διορισμένων προέδρων και Δ.Σ. χωρίς να λένε το γιατί εκδιώχθηκαν κάποιοι και με το θράσος να μιλάνε για «ενότητα» και δελτία χωρίς υπογραφές και ονόματα… Θλίψη που η ΕΑΔΕ δεν λέει γιατί φτάσανε το σωματείο μέλος του ΠΣΑΣ να έχει πρόεδρο τον Ν. Κεχαγιάογλου και όχι αυτούς που ψήφισαν τα μέλη τους στις εκλογές και τι έγινε με αυτούς που απέπεμψε ο δικαστής και πόσα μέλη υπάρχουν και πού είναι γραμμένες οι συνδρομές που πλήρωσαν κλπ κλπ. Θλίψη που και η ΕΑΔΕ δε λέει ποιο σωματείο αποχώρησε από αυτή.

Το πένθος δεν ταιριάζει στο επάγγελμα μας. Ας γυρίσουμε σελίδα σ’ αυτή την κατάσταση. Κύριε Κεχαγιάογλου προκηρύξτε εκλογές! Περιμένουμε διαφάνεια και ενημέρωση πριν και μετά πόσοι είναι μέλη, πόσοι ψήφισαν, ποιοι εκλέχθηκαν και με πόσες ψήφους. Καιρός να εφαρμόζοντα όσα λένε και τα καταστατικά τους και ποια είναι σωματεία και ποια ΔΕΝ είναι. Καιρός να δούμε και την Επιτροπή διαμεσολάβησης της ΕΑΕΕ να κάνει κάτι ΥΠΕΡ της διαμεσολάβησης. Καιρός να δούμε και εκεί πρόσωπα ευνοϊκώς διακείμενα για ανθρώπους πρώτης γραμμής και κυρίως πρόσωπα που να αξίζουν την προεδρία ενός τόσο ευαίσθητου σημείου με έργα και όχι λόγια.

Εδώ στο nextdeal.gr θέλουμε να γράψουμε για τα επιτεύγματα των σωματείων, για τις δράσεις τους υπέρ των δικαιωμάτων των διαμεσολαβούντων, για τις βελτιώσεις στη ζωή και παραγωγή τους, για το κύρος τους στην κοινωνία, για το ότι είναι η ΕΛΠΙΔΑ του θεσμού… Ας πούμε καληνύχτα στη θλίψη και όχι «καλημέρα θλίψη»!