Πλησιάζει η 21η Φεβρουαρίου και συμπληρώνονται 5 χρόνια από την ημέρα που έφυγε ο πατέρας, στις 21 Φεβρουαρίου 2016, που μικρά μας πήρε από το Δίστρατο Άρτας και ζήσαμε στο ΑΓΡΙΝΙΟ. 

Όσο περνάει ο καιρός, το κενό της απουσίας μεγαλώνει και ο κόσμος γίνεται ένα άδειο «κάτι» που με φοβίζει... και με πονάει... επειδή μου πρόσφερε πολλά και κυρίως με δίδαξε να ζω Ελληνικά, με τα ήθη και έθιμά μας. Ήταν πολλά αυτά που ζω και δεν έζησε ο πατέρας μου. Πολλά νιώθω κάτι σαν «ενοχή» που δεν τα μοιράστηκα μαζί του... Δεν ταξίδεψε σε άλλα πλούσια μέρη... Δεν ήπιε καφέ σε Hilton και μαγικά νησιά... δεν είχε ποτέ λεφτά και δεν τον ένοιαζε μην του λείψουν, ούτε τα μετρούσε... Δεν κυνηγούσε ανθρώπινα παινέματα. Ό,τι είχε, ήταν λίγο και μετρημένο... Τα βόλευε όμως! Και δεν τον ενοχλούσε που δεν είχε... Ούτε παραπονιόταν. Ποτέ δεν κλάφτηκε για λεφτά... Εργαζόταν σκληρά συνεχώς, εως τα γεράματα. Ό,τι χρειαζόταν, προσπαθούσε να το φτιάξει και ο ίδιος. Το σπιτάκι μας το έφτιαξε μόνος! Κατάμονος! Ήταν οικοδόμος χτίστης και πάντα ΕΧΤΙΖΕ! Δεν γκρέμιζε, δεν πετούσε τίποτα, όλα τα φύλαγε για όποτε χρειαστούν. Μόνος του έφτιαξε τσιμεντόλιθα με αμμοχάλικο και έχτισε τους τοίχους. Αυτός σοβάτισε το σπίτι. Έφτιαξε την σκεπή. Έβαλε κεραμίδια. Το γέμισε αγάπη. Αγόραζε ό,τι δεν μπορούσε να φτιάξει. Στον κήπο έφτιαχνε ρυάκια, έβαζε σε διακλαδώσεις λάστιχα, με νάιλον αποθήκευε νερό βροχής και το κατεύθηνε ανάλογα. Η Μαρία μου τον έλεγε Ροβινσώνα Κρούσο, όταν τον επισκεπτόμασταν στην Άρτα ή στο Αγρίνιο. Είχε πάντα απ’ όλα. Χειμώνα-Καλοκαίρι. Φρούτα και λαχανικά. Κότες και κουνέλια... Κυνηγούσε πουλιά στα δάση. Περπατούσε πολύ. Έπαιρνε ένα λεωφορείο και σταματούσε δίπλα σε δάσος ή σε λίμνες ή πράσινα χωράφια με δέντρα, σε μέρη που «έβλεπε» καλά για κυνήγι. «Πού θα κατέβεις παππού;» του έλεγαν στα λεωφορεία και απαντούσε, «Θα δω, περίμενε...». «Μα δεν ξέρεις πού πας», το έλεγαν οι εισπράκτορες στα δρομολόγια Αγρίνιο-Ιωάννινα ή Αγρίνιο-Αθήνα. «Περίμενε να δω...» «Να, εδώ, καλά είναι» «Για κυνήγι πάω!!!»

Όταν του άρεσε η περιοχή, κατέβαινε για κυνήγι 4-6 ώρες. Στο χωριό, στο Πέραμα Διστράτου, πήγαινε άκρη στη λίμνη, έπαιρνε μια βάρκα, πέρναγε σ’ ένα δάσος που ο ίδιος είχε φυτέψει καστανιές. « Έριχνε» πρώτα ένα κοφίνι από σύρμα για ψάρια και μετά ανέβαινε στη βάρκα που έγραφε «ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ» (προστάτης του) και περνούσε απέναντι, κάπου 100 μέτρα στον κολπίσκο. Είχε πουλιά, είχε λαγούς, είχε μόνιμα και αποδημητικά. Πάντα κάτι έφερνε: κοτσύφια, τρυγόνια, τσίχλες, μικρά που τα τηγάνιζε με αυγά. Γυρνώντας, «σήκωνε» το κοφίνι από το νερό, που πάντα είχε ψάρια «λιμνήσια» και διαλέγοντας τα μεγαλύτερα, έλεγε: «Σήμερα εσείς», και τα έβαζε σε μια τσάντα. Τα άλλα, που χοροπηδούσαν ζωντανά, τα έριχνε πάλι στο νερό, λέγοντας «Άντε, φύγετε, αύριο εσείς...». «Να κρατάς όσα θα φας», μου έλεγε, «όχι υπερβολές». Ήξερε να τα μαγειρεύει με νοστιμιά τα λιμνήσια-ποταμίσια ψάρια. Σε ταψάκι στη γάστρα, σε φούρνο με ξύλα, έβαζε πολλά μυρωδικά, σέλινο, σκόρδο, κρεμμύδι, μαϊντανό, «μακεδονίσι», πιπέρι, πολύ λάδι και πατάτες... Με άσπρο κρασί. Εκεί στο χωριό, ο πατέρας έφτιαξε ένα ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ. Όταν η λίμνη Πουρναρίου Άρτας «έπνιξε» τον τόπο και το σπίτι μας, μάζεψε αγροτικά αντικείμενα και πήρε άδεια Μουσείου. Ήρθε στην Αθήνα και πήγαμε μαζί στην Υπουργό Πολιτισμού τότε Μελίνα Μερκούρη και της είπε: «Δώσ’ μου άδεια γιατί θα χαθεί ο τόπος, να μη χαθούν και οι αναμνήσεις των ανθρώπων». «Είσαι παλληκάρι!» του είπε, έκοψε και μια επιταγή 30.000 δραχμών και του την έδωσε σαν Υπουργείο, να φτιάξει σιδερένια παράθυρα στο Σχολείο, για να μην τα κλέψουν, «είναι σπουδαία αυτά και θα φροντίσω για τα τυπικά». Ένας Θεοχάρης Προβατάκης το ενέταξε σε λαϊκά αγροτικά Μουσεία, η Νομαρχία Άρτας έδωσε άδεια μετατροπής και το Σχολείο έγινε Μουσείο (αριθμός πρωτοκόλλου 761-10/05/84, Νομαρχία Άρτας). Πήγαν εκεί πολλοί επισκέπτες, ο Μητροπολίτης Άρτας Ιγνάτιος, ο υπουργός Δ. Τσοβόλας, βουλευτές και πολλοί ξένοι και Έλληνες! Στη συνέχεια «μαράθηκε» επειδή αρκετοί δεν κατάλαβαν τη σημασία του. Αυτήν την εποχή, είναι σε εξέλιξη μια προσπάθεια από διάφορους φορείς, να γίνει μία παραλίμνια οδός τουριστική. Κάποιοι θυμήθηκαν και το Μουσείο, στο οποίο ο πατέρας μου πήγαινε ως τα βαθιά γεράματα, δήθεν για την εκκλησία, δήθεν για κυνήγι, και καθάριζε τον τόπο, τον δρόμο, την εκκλησία… Θυμάμαι τη φιγούρα του, με ένα καπελάκι και το όπλο στον ώμο, να τριγυρνά εκεί γύρω, σε δέντρα, στη λίμνη, στο Σχολείο… Το σακούλι του κυνηγού είχε πάντα κάτι... Κάποια φορά μου διηγήθηκε γιατί σταμάτησε να κυνηγά τρυγόνες. «Εκεί, σ’ αυτό το κλαρί (μου έδειξε) που πέταξε η τρυγόνα, ήταν δύο και βάρεσα το ένα πουλί. Ήταν τρυγονάκια, ζευγάρι... Το ένα έρχεται και κάθεται στο κλαρί πονεμένο... Δεν μπόρεσα να ξανασηκώσω όπλο... Το βλέπω! Έχασε το σύντροφο!» Αυτός ήταν ο κυνηγός πατέρας, που έπαιρνε αφορμή να περπατήσει στα τοπία του και να ανάψει κι ένα καντήλι στους γονείς του. Ο πατέρας μας υποδεχότανε πάντα με τουφεκιές. Τι ίδιο έκανε, έριχνε στον αέρα, κι όταν πέθαινε κάποιος στη μνήμη του. Τουφεκιές έριχνε σε γιορτές, το Πάσχα στην Ανάσταση και την Πρωτοχρονιά. Τελείωνε το Δημοτικό Σχολείο ο Κωστής όταν τον πήρε αγκαλιά μαζί με το όπλο και πυροβόλησε... Αργότερα στο Λύκειο τον έβαζε να «ρίχνει» και ο Κωστής. Το ίδιο έκανε όταν φεύγαμε και αποχαιρετούσαμε... Με δάκρυα στα μάτια σήκωνε το χέρι, χαιρετούσε και έριχνε 2 τουφεκιές στον αέρα! Ο Κωστής έχει όλες τις άδειες και συνεχίζει κάπως τα έθιμα επηρεασμένος και από τα ακούσματα της Χανιώτισσας μάνας στα πανηγύρια και γάμους με τους μαυροπουκαμισάδες πιστολάδες που γίνεται χαμός όταν γιορτάζουν ή παντρεύονται ή χορεύουν, στα Χανιά και Ρέθυμνο. Φυσικά και υπάρχουν σχετικές αντιρρήσεις... Στις 26-10-2020 στο www.nextdeal.gr ανέβηκε ενδιαφέρον σχετικό άρθρο του Βαγγέλη Σταχίκα με τίτλο «Η ανίκητη μιλιταριστική κουλτούρα» με απόψεις για την οπλοκατοχή στις ΗΠΑ και το τι θα πράξει ο Μπάιντεν, στις ΗΠΑ που κατέχει το 50% των ιδιωτικών όπλων και πώς θα συμπεριφερθεί με την ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΟΠΛΩΝ και το συνταγματικό δικαίωμα του 1971 που γράφει ότι «είναι δικαίωμα του λαού να διατηρεί και να φέρει όπλα» ως έκφραση ελευθερίας... Μέσα στην κρίση κορονοϊού αγοράσθηκαν 8,5 εκατ. όπλα! (ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ Netxdeal, 16.10.2020). Μεγάλα θέματα και η ευλογία όπλων από την εκκλησία και η εορτή του 1821!

Στις περιοχές Αιτωλοακαρνανίας είχε άδεια τοπική κυνηγού, «ΑΤΟΜΙΚΟ ΒΙΒΛΙΑΡΙΟ ΘΗΡΑΣ» από το Δασαρχείο Αγρινίου (θήρα = κυνήγι). Ψάχνοντας τα «χαρτιά» του όταν πέθανε, τον Φεβρουάριο 2016, σε ηλικία 99 ετών, βρήκα αυτό το Ατομικό Βιβλιάριο Θήρας, έκδοση Ελληνικής Δημοκρατίας, Υπουργείο Γεωργίας, που εξεδόθη στις 13-8-1991, με αριθμό μητρώου κυνηγού 1636 και αριθμό δελτίου κατοχής όπλου 13213 και με υπογραφή του Προέδρου του Κυνηγετικού Συλλόγου Αγρινίου (1976) Γιάννη Μπιτχαβά. Αργότερα, ανανέωσε αφού κατέβαλε 2.000 δραχμές (1991-92) με υπογραφή Δασάρχη Παναγ. Λάμπου, το 1992-93 ανανέωσε πάλι με 4.000 δραχμές παράβολο στην Τράπεζα Ελλάδος, και το 1994 με υπογραφή Δασάρχη Ευαγγ. Ζαχαρόπουλου, το 1995 με 5.000 δραχμές και υπογραφή Δασάρχη Δήμητρα Μέγα. 

Κυνηγός ο πατέρας ήταν άριστος από το χωριό μας, όπου ζούσαμε στη φύση, πριν γίνουμε «προσφυγάκια» στη χώρα μας. Πολύ πριν βγάλει άδεια κυνηγού στο Αγρίνιο. Στην Ελλάδα, ο αριθμός των κυνηγών το 1990, όταν έβγαλε άδεια ο πατέρας, ήταν 330.000 άδειες θήρας. Τριάντα χρόνια μετά, το 2019, κατέβηκε στις 160.000. Μεταξύ 2015-19 στην Ελλάδα οι άδειες λιγόστεψαν κατά 13.928. Στη Γερμανία, το 1990, υπήρχαν 311.257 άδειες και σήμερα αυξήθηκαν κατά 24,3% σε 397.414 κυνηγούς. 

Το βιβλιαράκι είχε και διάφορες σημειώσεις με απαγορεύσεις, βασικές διατάξεις, γενικές οδηγίες για το τι οφείλει να πράξει ο κυνηγός, όπως π.χ. στη λήξη περιόδου να σφραγίζει το όπλο, να μην στρέφει την κάνη του όπλου προς συγκυνηγό, να πυροβολεί πινακίδες, τηλεφωνικά και ηλεκτροφόρα καλώδια, να μην παραβιάζει περιφράξεις καλλιεργειών και περιουσίες άλλων, ότι απαγορεύεται η θήρα ωφέλιμων πτηνών, η θήρα πέραν του ενός λαγού, ότι απαγορεύεται θήρα με όπλο χωρίς άδεια, η θήρα εντός πόλεων, απαγορεύεται η καταστροφή φωλεών, απαγορεύεται η θήρα σε χρόνο μη επιτρεπόμενο και η θήρα μισή ώρα προ της ανατολής και μισή ώρα μετά την δύση του ηλίου, κ.ά. 

Στις 16-1-1995 υπήρχε σφραγίδα «ΕΨΗΦΙΣΕΝ» στον Σύλλογο. Κάποια χρονιά, είχα παρευρεθεί σε χορό του Συλλόγου και κέρδισα μια ρώσικη καραμπίνα, αξίας 200.000 δραχμών τότε. Την έχω. Είχε δυο-τρεις φίλους ο πατέρας, που κάπου-κάπου πήγαιναν παρέα ή στα παραλίμνια πράσινα χωράφια της Λυσιμαχίας για μπεκάτσα, ή στις όχθες του Αχελώου κοντά στη γέφυρα τη νέα ή στην παλιά γέφυρα, στο χωριό Σπολαϊτα, όπου είχε πάντα «ριγμένο» ένα συρμάτινο κοφίνι ψαρέματος, δικής του κατασκευής και έμπνευσης. 

Η άδεια είχε στοιχεία, με διεύθυνση κατοικίας Αγγελοκάστρου 30 Αγρίνιο, στα Πλατάνια προς το γηροκομείο. Ήταν οδός Αγίας Τριάδος, έγινε Θυσίας, έγινε Αγγελοκάστρου... Όνομα πατρός: Ευάγγελος, τόπος καταγωγής: Δίστρατο Άρτας, ημερομηνία γέννησης: 10-8-1917, επάγγελμα: οικοδόμος, ονοματεπώνυμο: Σπύρου Γεώργιος και υπογραφή κατόχου. Ο πατέρας είχε στο Βιβλιάριο «καρφιτσωμένη» και μία κάρτα ασφάλισης στην «ΕΘΝΙΚΗ», την Πρώτη Ασφαλιστική. Έγραφε: Πιστοποιητικό Ασφάλισης, Κλάδος Αστικής Ευθύνης Προσωπικών Ατυχημάτων και χωρίς κάποια υπογραφή. Είχε αριθμό συμβολαίου 580672-8/38953-7. Η ασφάλιση κυνηγών είναι και αυτό ένα έσοδο από ασφάλιστρα για τις εταιρείες, γύρω στα 50 εκατομμύρια και καλό «δόλωμα» για πωλήσεις με αφορμή στο συμβόλαιο κλάδου Γενικής Αστικής Ευθύνης Κυνηγού. Ασφάλειες κυνηγίου κάνει η ΕΘΝΙΚΗ, η INTERAMERICAN, η ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ, η ΝΡ και άλλοι... Στα όπλα είχε εμπειρία και από τον πόλεμο του 1940, όπου πολεμούσε μπαίνοντας μέσα στην Αλβανία, αλλά και αργότερα, στον Εμφύλιο. 

Μέρες κορωνοϊού, η κυβέρνηση απαγόρευσε το κυνήγι και πολλοί κυνηγοί στενοχωρέθηκαν. Πολλοί τα έβαλαν με τον Χαρδαλιά της κυβέρνησης και έιναι λάθος τους... Θυμήθηκα το βιβλιαράκι και το ξανακοίταξα. Καλός κυνηγός είναι και ο γιος μου. Καθώς ξεφύλλιζα τις σελιδούλες, έτρεμαν τα δάχτυλα και το μυαλό έφερνε αναμνήσεις του πατέρα κυνηγού. Δεν ήταν μόνο οι αναμνήσεις. Ένιωθα πολλά, ήχους, συζητήσεις, φαγητά με κυνήγια και ανθρώπινες παρουσίες σχετικές κάποιων ωρών, ιδιαίτερων, από πολύ μακριά. Θυμήθηκα τη μάνα (έφυγε κι αυτή 99 ετών, το 2018) που σήκωνε τη γκρι ποδιά να σκουπίσει τα μάτια όταν καθάριζε κρεμμύδια για να φτιάξει λαγό στιφάδο, που «βάρεσε» στο κυνήγι ο Γιώργος της. Την θυμάμαι να ξεπουπουλίζει κοτσύφια και μικρά να τα τηγανίσει με αυγά. Όταν έφερνε «φαλαρίδες» - παπιά από κυνήγι στο Αιτωλικό και τα Σταμνά, έπεφτε γκρίνια, είχαν πολλή δουλειά και μια μυρωδιά που δεν την ήθελε. Νιώθω μια νοστιμιά από τα μαγειρέματα με κρεμμυδάκι και ντομάτα... Ακούω ένα κυνηγιάρικο σκυλάκι «γκέκας» (;) που αλυχτούσε στο λόγγο κυνηγώντας λαγό. Έκλαψα όταν κάποιο βράδυ ούρλιαζε λυπητερά, πριν σβήσει η ζωή του. 
Πήγαινε ο πατέρας κυνήγι και περπατούσε πολλές ώρες ως τα βαριά γεράματα, όταν τον βρήκε καταρράκτης στα μάτια. Ήρθε στην Αθήνα, είχα μια γνωστή οφθαλμίατρο, τη Μυρσίνη Αλατσάκη, πήγαμε κάπου πίσω από την Αμερικανική Πρεσβεία, στην Αθηναϊκή Κλινική, πριν την αγοράσει ο Κοντομηνάς της INTERAMERICAN, χειρουργήθηκε, πήγε καλά, έφυγε αυθημερόν για Αγρίνιο και στην εβδομάδα πάνω, έβαλε ένα φύλλο λεύκας σ’ ένα σύρμα και το σημάδευε. Έβλεπε μια χαρά, αλλά λιγόστεψε τα μακρινά κυνήγια... «Κάθομαι με την σύντροφό μου», έλεγε, για να μην πει ότι δεν μπορεί πια... «Τι; Να την αφήσω μοναχιά ρε ζαγάρι;»

Υπάρχουν και αυτοί που με καλή προαίρεση κατακρίνουν τους κυνηγούς που «σκοτώνουν» «αθώα» πουλάκια και κατηγορούν την οπλοχρησία. Είναι μια «πίεση» κι αυτό στις δημοκρατικές λεγόμενες κυβερνήσεις, εναντίον της «βαρβαρότητας» των όπλων. Όμως οι ίδιοι ΔΕΝ κατακρίνουν τα βαρέα όπλα των κρατών, τα τανκς, τα γεμάτα βόμβες αεροπλάνα, τις εταιρείες όπλων που ανεβοκατεβάζουν τα Χρηματιστήρια αναλόγως πολέμων, τον μικροβιολογικό πόλεμο, τις βόμβες που καίνε αμάχους, κλπ. Είναι ένα μεγάλο ζήτημα ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ του Δυτικού λεγόμενου Πολιτισμού, που άλλα λέει και άλλα κάνει. Οι τιμές των μετοχών έχουν μεγαλύτερη αξία από τα αθώα θύματα λαών σε όλη τη Γη. Το ματωμένο καλοκαίρι του 1974 στην Κύπρο, κάηκαν ζωντανά νέα Ελληνόπουλα από βόμβες. Έτυχε να είμαι επίσκεψη στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο, στην οδό Μεσογείων, για να δω τον αδελφό μου Δημήτρη, που είχε τραυματιστεί στην επιστράτευση, κάπου στο Θολοποτάμι Χίου, στις μετακινήσεις, σε τροχαίο στρατιωτικό ατύχημα και είδα με τα μάτια μου καμένα κορμάκια και καμένες σάρκες, τυλιγμένες σε άσπρα σεντόνια... Ήρθε τότε και ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ σε επίσκεψη με τον Αρχηγό Στρατού Ντάβο, να χαιρετίσει στον θάλαμο όπου ήταν ο αδελφός μου και στο δίπλα κρεβάτι τραυματίας ήταν ένας μοναδικός επιζών, ο Θανάσης Οικονόμου από Θεσσαλονίκη, από πτώση ελληνικών αεροπλάνων στην Κύπρο. Πήδηξε στο κενό να σωθεί όταν είδε «τρύπες» στο πλάι του αεροπλάνου, από σφαίρες που έριχναν στο αεροδρόμιο Λευκωσίας... Χάθηκαν βλαστάρια που καίγεται η ψυχή σου όταν διαβάζεις τα ονόματα στο νεκροταφείο Μακεδονίτισσα... Και πόσες ιστορίες δεν άκουσα, και για προδοσίες Ελλήνων, και Άγγλων, και Αμερικανών… Ο Σεραφείμ άκουγε και ως παλιός αντάρτης στον Εμφύλιο, ρώτησε τον αδελφό μου για την καταγωγή του. «Α, από εκεί είσαι; Άκρη στο ποτάμι με τις πεζούλες, τα χωράφια;» είπε. «Τον ξέρω τον τόπο σου... Τότε, στις μάχες του Ζέρβα με τον Άρη...». Εκεί ήταν που μετά το μακελειό των Ελλήνων, πήγαινε ο πατέρας στις πεζούλες και «λακοπούλες», στα πλατάνια και τις λεύκες για κυνήγι, φέρνοντας κίσσες, τρυγόνια, «συκοφαγάδες», πέρδικες... 

Εύχομαι, ο θεός, όταν έβαλε «σημάδι», να τον σημάδεψε καλά και να τον πήρε μαζί του, να τον πέτυχε, αυτός και οι άγγελοί του, στον Παράδεισο του, εκεί που ούτε λύπη, ούτε οδύνη υπάρχει, αλλά να τον βάλει «εν τόπω χλοερώ», «εν τόπω φωτεινώ», εκεί που οι δίκαιοι αναπαύονται, επειδή «κυνηγούσε» και την ευλογία του Θεού και την κατά Θεόν πορεία... «Μέγα το όνομα της Αγίας Τριάδος», έλεγε συχνά και πιο δυνατά, όταν έπεφταν κεραυνοί και αστραπές και τρέμαμε από φόβο. «Δόξα στον Μεγαλοδύναμο», έλεγε αργότερα, όταν άκουγε έναν καλό λόγο για τα παιδιά του. Ας του δώσει αιωνία μνήμη! Ευάγγελος Σπύρου 

^{Ουρές Αμερικάνων για αγορά όπλων. 8,5 εκατ. όπλα αγόρασαν μέσα στην κρίση Covid-19}