Το 1965 η Αεροπορική εταιρία Braniff International (United States, Mexico, South America) δημοσίευσε μια διαφήμιση με τίτλο «The end of the plain plane» που αφορούσε τα νέα τότε χρωματιστά αεροπλάνα υποστηρίζοντας ότι ήρθε «το τέλος τον μονότονων αεροπλάνων».

Γι’ αυτό το θέμα, η Mary Wells Lawrence, που είχε την έμπνευση μαζί με τους συνεργάτες της στη διαφημιστική Tinker, να αλλάξει τα μονόχρωμα και μονότονα μεταλλικά έως τότε (1965) αεροπλάνα σε πολύχρωμα, έγραψε αρκετά στο βιβλίο της A Big Life (in Advertising) Mary Wells Lawrence (κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από εκδόσεις ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ).

Όλα γύρω τους ως τότε ήταν χωρίς χρώμα, οι τοίχοι, τα αεροδρόμια, τα παγκάκια, τα δάπεδα, οι στολές, σαν στρατιωτική μονάδα.

Ο Χάρτινγκ Λόρενς ήταν πρόεδρος της Continental Airlines και σκοπεύοντας να πιάσει εργασία στην Braniff, είπε στην Mary Wells Lawrence ότι ήθελε να τον βοηθήσει να κάνει γνωστή την Braniff στην Αμερική και τον κόσμο. Την Braniff είχε αγοράσει ένας Τρόι Ποστ και η ασφαλιστική του, που ήθελε να την κάνει μεγάλη μεταφορική με πολλά δρομολόγια και νέα αεροπλάνα. Ο Χάρτινγκ ζήτησε μια μεγάλη ιδέα που να φτάσει την Braniff στην κορυφή. «Άκου Mary», της είπε «εσείς θα παίξετε σημαντικό ρόλο στη μεταμόρφωσή μας. Δεν θέλω τα αεροπλάνα μου να πετάνε μισοάδεια…και εμείς να είμαστε άγνωστοι…»

Η Mary Wells Lawrence και το «ευλογημένο τσούρμο» της, οι άνθρωποί της, δούλεψαν με ιδέες, άλλαξαν την εποχή, έφεραν το τέλος των μονότονων αεροπλάνων, έβαλαν χρώμα με τα χρωματιστά και πριν ξεκινήσουν οι πτήσεις τους, όλη η χώρα γνώριζε τα πάντα για την αεροπορική εταιρία, οι επιβάτες γέμιζαν τα δρομολόγια, γονείς πήγαιναν τα παιδιά να δουν τα χρωματιστά αεροπλάνα, άλλοι επιχειρηματίες ζητούσαν μια «Braniff» δηλαδή μια μεγάλη ιδέα και στις συζητήσεις έλεγαν «πέταξα με το μπλε ή το κόκκινο ή το πράσινο αεροπλάνο!»

Το Marketing άλλαξε παντού σε όλες τις εταιρίες με προσθήκη «χρώματος». Κάποιοι ανταγωνιστές είπαν τη βλακεία ότι τα αεροπλάνα με μπογιά είναι βαρύτερα αλλά σύντομα έβαλαν και αυτοί χρώμα… Η Lawrence στην καριέρα της έκανε πελάτες παγκόσμιους παίκτες όπως η American Motors, η Benson & Hedges, η Phillip Morris, η Procter & Gamble, η Alka Seltzer, η TWA, η Midas, η πόλη της Νέας Υόρκης (I Love New York), η Ford, Continental, Pan-Am κ.α. Ήταν η πιο ακριβοπληρωμένη και διασημότερη γυναίκα στον αμερικανικό επιχειρηματικό κόσμο…

Η «σιδηρά κυρία της διαφήμισης» που πάντα έβρισκε το κίνητρο επιτυχίας για να μεγαλουργήσει στέλνει ένα ερώτημα σε όλους και στις ασφαλιστικές μας εταιρίες εάν έχουν στόχο την επιτυχία και εάν μέσω της επικοινωνίας με τους καταναλωτές χρησιμοποιώντας ως μέσο την διαφήμιση εάν κατάλαβαν ότι ήρθε το τέλος των μονότονων ασφαλιστικών εταιριών!

Έχει τελειώσει πια, παρατηρούμε, η ασφαλιστική εταιρία που ζει τη ζωή της στη μονοτονία των μονόχρωμων συμβολαίων, των «ωραίων» γραφείων (που σπάνια επισκέπτονται οι πελάτες), στην άκαμπτη ιεραρχία υπαλλήλων, στην γραφειοκρατία, στην μονοτονία της «παρέας» που ζει σε βάρος των άλλων, στην μονοτονία της μη ανανέωσης και αλλαγής, στην μονοτονία χρήσης μέσων που είναι ήδη παρελθόν και στην μονότονη μελαγχολία των λογιστηρίων που θέλουν κέρδη μόνο και όχι ποιότητα και κέρδη μαζί και φυσικό ανθρώπινο συναίσθημα να «χρωματίζει» όλες τις πράξεις της ανθρώπινης εργασίας!

Το «χρώμα» που αλλάζει είναι η είσοδος και εφαρμογή των νέων, καινοτόμων τεχνολογιών στην καθημερινότητα και η ένταξη όλων στη νέα πραγματικότητα της πληροφορικής. Το «χρυσό ραβδάκι του Μίδα» αλλάζει τρόπους δουλειάς, τρόπους επικοινωνίας εντός και εκτός εταιριών, αλλάζει σχέσεις με την κοινή γνώμη και τους ανταγωνιστές αλλά και με τους κινδύνους που φέρουν οι αλλαγές… Η βάση δεδομένων και η αλληλοσύνδεσή της φέρνει άλλο μέλλον στον τρόπο σκέψεως και δεδομένων. Η «κοινή γνώμη» θα γνωρίζει πιο πολλά και θα έχει σημασία ποιος την έχει στο πλευρό του και η διαφήμιση εάν «παραποιήσει» κάτι, θα βλάπτει αντί να ωφελήσει αυτούς που θα της αφαιρούν το «χρώμα» της αλήθειας και ανθρωπιάς. Δυστυχώς πολλοί στον κλάδο ως άνθρωποι και εταιρίες λένε πολλά ψέματα. Τα «αληθή» δεδομένα θα υπενθυμίζουν παντού στο κοινό των καταναλωτών το ρητό του Μενάνδρου: «πάντα καλύτερο είναι την αλήθεια να την λες σε κάθε περίσταση για να είναι το μεγαλύτερο μέρος της ζωής ασφαλισμένο». Αεί κράτιστον εστί τ’ αληθή λέγειν εν παντί καιρώ τουτ’ εγώ παρεγγυώ εις ασφάλειαν τω βίω πλείστον μέρος» (Μένανδρος).

Ευάγγ. Σπύρου, εκδότης «ΝΑΙ»

Διαβάστε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε στο Ασφαλιστικό ΝΑΙ, τεύχος 168 (πατήστε πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση):