Από το 1990 στο ασφαλιστικό ρεπορτάζ είχα μάθει από τους σοβαρούς ασφαλιστές, από αναλογιστές από στελέχη του τμήματος underwriting ότι η ασφάλιση και η τιμολόγησή της είναι μία πολύ σοβαρή υπόθεση. Πάνω σε αυτό το επιχείρημα οι ασφαλιστικές εταιρείες ζητούσαν κάποτε να σταματήσει η διατίμηση των ασφαλίστρων από το κράτος. Στη συνέχεια με το ίδιο επιχείρημα ζητούσαν τον έλεγχο των «αυτοκινητοεταιρειών», όπως τις έλεγαν, που χτυπούσαν τα ασφάλιστρα και στη συνέχεια βέβαια έκλεισαν γιατί έπεφταν έξω.

Πάνω κάτω το ίδιο επιχείρημα χρησιμοποιούσε πρόσφατα στην ΕΡΤ η κα Μαργαρίτα Αντωνάκη (βλέποντας το «ξύλο» που έτρωγε, ήταν τελικά πολύ συμπαθής), για να δικαιολογήσει το γεγονός ότι οι ασφαλιστικές δεν επιστρέφουν ασφάλιστρα στον κλάδο αυτοκινήτου.

Ε λοιπόν, όλα αυτά είναι λάθος, όπως αντιλαμβανόμαστε από τις τελευταίες εγκυκλίους ασφαλιστών εταιρειών που μειώνουν συνεχώς τα ασφάλιστρα για τις ανανεώσεις για το επόμενο δίμηνο ή τρίμηνο. Η τιμολόγηση δεν στηρίζεται πλέον σε τεχνικά στοιχεία αλλά καθαρά σε εμπορικά.

Προφανώς κάτι πρέπει να κάνει και η ασφαλιστική αγορά για να βοηθήσει τους καταναλωτές να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους αυτή τη δύσκολη περίοδο. Η επιστροφή ασφαλίστρων (εφόσον γίνεται τεχνικά) που πραγματοποιούν αμερικάνικες εταιρείες θα ήταν ένα ανταποδοτικό, έστω και χαμηλής αξίας μέτρο, καθώς αφορά τους ήδη πελάτες, που όντως δεν μετακινούν το αυτοκίνητο,τα βγάζουν δύσκολα πέρα τις μέρες αυτές. Αντιθέτως, μία πολύ ανταγωνιστική τιμολογιακή πολιτική, που απευθύνεται κυρίως σε πελάτες άλλων εταιρειών, δεν έχει καμία ανταποδοτικότητα για το πελατολόγιο του ασφαλιστή...