Σύμφωνα με τις περισσότερες αντασφαλιστικές συμβάσεις στις ασφαλίσεις υγείας, οι ασφαλιστικές καλύπτουν τις επιδημίες, όπως επίσης και στις ασφαλίσεις ζωής (καταβολή αποζημίωσης σε περίπτωση θανάτου).

Ωστόσο το γεγονός ότι το βάρος της νοσηλείας το έφερε το δημόσιο σύστημα υγείας έθεσε εκ των πραγμάτων την ιδιωτική ασφάλιση στο «περιθώριο».

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι η ιδιωτική ασφάλιση είναι «μη χρήσιμη». Άλλωστε η ιδιωτική ασφάλιση ποτέ δεν διεκδίκησε ρόλο ισότιμο με τη δημόσια ασφάλιση. Αντιθέτως, οι εκπρόσωποί της υποστηρίζουν το συμπληρωματικό ρόλο στο δημόσιο σύστημα ασφάλισης και υγείας.

Επίσης, στο βαθμό που η αντιμετώπιση της επιδημίας είναι αντικείμενο του δημόσιου τομέα υγείας και εφόσον η ιδιωτική ασφάλιση είναι «αποκλεισμένη» από το δημόσιο σύστημα υγείας, τότε ο κλάδος μπορεί να λειτουργήσει παρά μόνο επιδοματικά, όπως και το πράττει.

Συνεπώς αυτό που θα πρέπει πραγματικά να αναζητηθεί μετά το πέρας της επιδημιολογικής κρίσης είναι αν μπορεί και ο κλάδος της ιδιωτικής ασφάλισης να γίνει πιο χρήσιμος σε τέτοιες έκτακτες καταστάσεις...