Μέρες που είναι -11 Νοεμβρίου Ημέρα Ασφάλισης- επανέρχεται το ερώτημα γιατί η παραγωγή ασφαλίστρων στη χώρα μας είναι στο 2% του ΑΕΠ, τι φταίει και γιατί ο Έλληνας έχει χαμηλή ασφαλιστική συνείδηση;

Αντί απάντησης, απάντησης που θα πρέπει να δώσει κάποια στιγμή με επιστημονικό τρόπο και με μία ουσιαστική μελέτη ο ασφαλιστικός κλάδος και η Ένωση Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδος, αντιγράφω από ένα ρεπορτάζ του ΒΒC που παρουσίασε η naftemporiki.gr

«...Η 28χρονη Αρετή Σταμπέλου, από την Αθήνα, είναι άνεργη από τον περασμένο Ιούλιο, όποτε εκείνη και οι 24 συνάδελφοί της απολύθηκαν από το τηλεφωνικό κέντρο στο οποίο δούλευαν... Η Αρετή ονειρευόταν να κάνει κάτι πιο δημιουργικό στη ζωή της. «Όταν τελείωσα το πανεπιστήμιο, ήθελα να ασχοληθώ με την πολιτική ανάλυση ή να δουλέψω σε κάποια Μη Κυβερνητική Οργάνωση», εξηγεί. Όταν όμως οι γονείς της έφυγαν από την Αθήνα, εκείνη έπρεπε να κάνει όποια δουλειά έβρισκε για να στηρίξει τον εαυτό της.

Η περίπτωση της Αρετής είναι τυπική στη γενιά αυτή που αποφοίτησε μέσα στη δεκαετή κρίση. Το βασικό τους παράπονο, σχολιάζει το BBC, δεν είναι τόσο ότι δεν βρίσκουν δουλειά όσο ότι δεν μπορούν να βρουν μία εργασία, στην οποία να αισθάνονται ασφαλείς, να παίρνουν αρκετά χρήματα για να ζήσουν και μία εργασία βέβαια που να ταιριάζει στα προσόντα τους. Αυτό σημαίνει ότι πάρα πολύ νέοι καταλήγουν να δουλεύουν ως σερβιτόροι ή ως διανομείς εντύπων. Παράλληλα, ο βασικός μισθός έχει πέσει στα 600 ευρώ (από 800 προ κρίσης). Αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους περίπου 250.000 απόφοιτοι φεύγουν από την Ελλάδα και αναζητούν εργασία στο εξωτερικό τα τελευταία οκτώ χρόνια...».

Πόση ασφαλιστική συνείδηση να έχει η Αρετή;

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Nextdeal (τεύχος 414)