Στο «αιώνιο» ερώτημα σε ποιον ανήκει ο πελάτης φαίνεται να επιδιώκει να δώσει  απάντηση η Διεύθυνση Εποπτείας Ιδιωτικής Ασφάλισης της Τράπεζας της Ελλάδος.

Οι διαμεσολαβούντες φαίνεται με την διατύπωση και την πρόβλεψη που περιλαμβάνεται στην Πράξη 30 για την οργάνωση των δικτύων τις πωλήσεις και τις εισπράξεις, ότι «κερδίζουν» την μάχη καθώς η συγκεκριμένη διάταξη (άρθρο 14 παράγραφος τέσσερα)  αναφέρει ρητά και κατηγορηματικά ότι:
«Κατά την διάρκεια της σύμβασης συνεργασίας μεταξύ της εταιρείας και του ασφαλιστικού διαμεσολαβητή, η εταιρείας δεν παρεμβαίνει είτε άμεσα είτε έμμεσα στη συναλλαγή και την εν γένι σχέση μεταξύ λήπτη ασφάλισης και ασφαλισμένου αφενός και ασφαλιστικού διαμεσολαβητή αφετέρου».

Με την ρύθμιση αυτή η Τράπεζα της Ελλάδος δέχεται ότι ο «πελάτης είναι το διαμεσολαβητή».

Στα θετικά που μετρούν οι διαμεσολαβητές και η διάταξη του άρθρου πέντε που αφορά κυρίως το agency και τους συντονιστές όπου  αναφέρεται ότι τίθενται κριτήρια και προϋποθέσεις «προκειμένου για τη μετάθεση ενός ασφαλιστικού συμβούλου από μία ομάδα ασφαλιστικών συμβούλων υπό έναν συντονιστή ασφαλιστικών συμβούλων και την ένταξη του σε μία άλλη ομάδα υπό άλλον συντονιστή ασφαλιστικών συμβούλων της εταιρείας».

Επίσης στα θετικά καταγράφουν και τη ρύθμιση που αφορά στις απευθείας πωλήσεις (άρθρο 13)  όπου αναφέρεται ότι «όταν οι εταιρείες προβαίνουν σε απευθείας πωλήσεις, εφαρμόζουν τις διατάξεις του κανονισμού Συμπεριφοράς των δικτύων πρόσκτησης ασφαλιστικών εργασιών και είσπραξης ασφαλίστρου, όπως ισχύει, πλέον του παρόντος άρθρου».

Βέβαια το μεγάλο αγκάθι για τους διαμεσολαβούντες παραμένει το εισπρακτικό.