Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν περάσει πλέον σε μια νέα φάση: συχνής επικοινωνίας σε επίπεδο των δύο ηγετών, συζήτησης επί της βάσης μιας θετικής ατζέντας, επέκτασης της συνεργασίας σε θέματα χαμηλής πολιτικής και ενίσχυσης της συνεργασίας σε ζητήματα με διεθνές αποτύπωμα, όπως είναι το μεταναστευτικό. Αυτά είναι τα βασικά χαρακτηριστικά ενός καλού momentum για Αθήνα και Άγκυρα, όπως εξάλλου φάνηκε και από τη χθεσινή συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Ταγίπ Ερντογάν στη Νέα Υόρκη. Σε πολιτικό επίπεδο, οι ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ των δύο χωρών που διαχρονικά είχαν εντάσεις, είναι μια παράμετρος που μπορεί να οδηγήσει σε θετικότερα αποτελέσματα στο μέλλον. Αν όμως κάποιος δει τη συνολική εικόνα και όλα τα δεδομένα που συνθέτουν το παζλ της πάγιας τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, θα είναι σίγουρα επιφυλακτικός ως προς τα αποτελέσματα που μπορεί να επιφέρει ένας τέτοιος διάλογος. Από τη μία πλευρά η Ελλάδα έχει αποδείξει πως δεν είναι εκείνη που προκαλεί τους γείτονες της, ενώ έχει διαμηνύσει προς πάσα κατεύθυνση ότι τη μόνη διαφορά που αναγνωρίζει με την Τουρκία και το θέμα της χάραξης των θαλασσίων ζωνών και της ΑΟΖ. Στην αντίπερα όχθη τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά, αφού ανά τακτά χρονικά διαστήματα Τούρκοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι εγείρουν ζητήματα γύρω από την κατάσταση στο Αιγαίο, αξιώνουν αποστρατικοποίηση ελληνικών νησιών και χρησιμοποιούν μια ρητορική που δεν συνάδει με τις σχέσεις καλής γειτονίας. Μπορεί στην παρούσα φάση ο κ. Ερντογάν έχοντας νωπή λαϊκή εντολή να άλλαξε τακτική απέναντι στην Ελλάδα, αλλά η πραγματική βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων θα κριθεί από την πρόθεση του να αφήσει στην άκρη τις προκλήσεις και τον παράλογο τουρκικό αναθεωρητισμό που ρίχνει λάδι στη φωτιά. Αυτό μένει να φανεί στην πράξη, αν και στο εσωτερικό της Τουρκίας υπάρχουν ακραίες φωνές που πιέζουν τον Τούκρο Πρόεδρο να διατηρήσει μια σκληρή στάση απέναντι στη Ελλάδα. Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε μάλιστα η τοποθέτηση του δημοσιογράφου της Χουριέτ Νεντίμ Σενέρ, οι απαξιωτικές του αναφορές για την Ελλάδα και η προτροπή του στον Τούρκο Πρόεδρο, αντί να συζητά, να πολεμήσει για να ξεκαθαρίσει την κατάσταση. Όλα τα παραπάνω μαζί με το Κυπριακό, ως θέμα μεγάλης βαρύτητας και για τις δύο πλευρές πρέπει να μπουν σε μία ζυγαριά αξιολόγησης, πριν βγουν ασφαλή συμπεράσματα για το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Αναμφίβολα το μέλλον των σχέσεων Αθήνας και Άγκυρας συνιστά ένα ζήτημα με αυξημένα στοιχεία πολυπλοκότητας, το οποίο δεν αφήνει πολλά περιθώρια για υπεραισιοδοξία. Μένει ωστόσο να μας διαψεύσουν οι εξελίξεις…