Σε ένα σκληρό παιχνίδι πόκερ παραπέμπουν οι εξελίξεις γύρω από το θέμα της προσάρτησης της Γροιλανδίας στις ΗΠΑ. Τα όσα διαδραματίζονται τελευταία, έχουν διχάσει τη Δύση και δοκιμάζουν τις σχέσεις ΗΠΑ και Ευρώπης. Τα πάντα κινούνται σε ένα τεντωμένο σχοινί, χωρίς κανείς να μπορεί, τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα, να προβλέψει την επόμενη μέρα. Ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται αμετακίνητος και επικαλούμενος λόγους ασφάλειας και σταθερότητας, επιθυμεί να μετατρέψει το ακριτικό αυτό νησί σε τμήμα της επικράτειας των ΗΠΑ, ουσιαστικά σε μια νέα πολιτεία τους. Στην αντίπερα όχθη, οι αντιδράσεις είναι σφοδρότατες. Στο νησί επικρατεί αναβρασμός, με τους κατοίκους του να διαδηλώνουν σε καθημερινή βάση και να εκφράζουν το δικαίωμα τους να παραμείνουν μια αυτόνομη περιοχή που ανήκει στο Βασίλειο της Δανίας. Αντίστοιχες εκδηλώσεις κατά του αμερικανικού αναθεωρητισμού πραγματοποιούνται και στη μητρόπολη-Κοπεγχάγη, όπου οι φιλήσυχοι Δανοί απορρίπτουν διαρρήδην την μετατροπή της Γροιλανδίας σε ένα νέο προπύργιο των Αμερικανών στον Αρκτικό Κύκλο. Κάπου εκεί στέκεται και η Ε.Ε που μετά την ανακοίνωση της επιβολής επιπλέον δασμών από την αμερικανική πλευρά για τα ευρωπαϊκά προϊόντα, αναζητεί έναν κατάλληλο τρόπο αντίδρασης που μπορεί να επιφέρει κάποια θετικά αποτελέσματα. Εξάλλου, βρισκόμαστε στο κατώφλι ενός παγκόσμιου εμπορικού πολέμου, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για τις εθνικές οικονομίες και τους πολίτες. Η κατάσταση έχει περιέλθει σε οριακό σημείο. Ευρωπαίοι και Βρετανοί έχουν διαμορφώσει ένα κοινό μέτωπο, με στόχο την αναζήτηση ενός διεξόδου μέσα από τις τάξεις του ΝΑΤΟ. Ο Αμερικανός Πρόεδρος έχει εκπονήσει διαφορετικά σχέδια. Αυτό φάνηκε και από την επιστολή που απέστειλε στον Νορβηγό Πρωθυπουργό, τον οποίο επικρίνει για το γεγονός ότι δεν του απονεμήθηκε το Νόμπελ ειρήνης παρά το γεγονός ότι, όπως αυτός ισχυρίστηκε, κάνει προσπάθειες για τον τερματισμό οκτώ πολέμων. Παρ΄ όλα αυτά, ο κ. Τραμπ εξηγεί εκ νέου την απόφαση του για προσάρτηση της Γροιλανδίας, υποστηρίζοντας ότι έτσι ο κόσμος θα είναι καλύτερος και πιο ασφαλής. Γίνεται πλέον αντιληπτό, ότι οι ΗΠΑ επιχειρούν να ενισχύσουν ακόμη περισσότερο τη θέση τους στη γεωπολιτική σκακιέρα, αγνοώντας το διεθνές δίκαιο, ακόμη και τους παραδοσιακούς τους συμμάχους. Η εξέλιξη ελλοχεύει κινδύνους για το επέκεινα, καθώς για πρώτη φορά η Δύση εμφανίζεται διαιρεμένη. Συν τοις άλλοις, η Ευρώπη οφείλει να αντιληφθεί ότι βιώνει μια νέα πραγματικότητα που η στρατηγική της αυτονομία σε κρίσιμα ζητήματα συνιστά μονόδρομο. Όπως επίσης και η σύσφιξη των σχέσεων με κομβικούς παίκτες, όπως η Μεγάλη Βρετανία, σε μία χρονική συγκυρία, όπου όλο και περισσότεροι κάτοικοί της αντιλαμβάνονται πλέον το μέγα λάθος του 2016 , με την υπερψήφιση του Brexit. Εν κατακλείδι, η παγκόσμια σταθερότητα κρέμεται σε μία κλωστή και οι αντοχές κρατών και συμμαχιών θα δοκιμαστούν έντονα το επόμενο διάστημα.