Σύμφωνα με τους σύγχρονους παιδαγωγούς, το παιδί της νηπιακής ηλικίας αναπτύσσει το συμβολικό παιχνίδι ή αλλιώς το παιχνίδι ρόλων. Το παιδί παίζει δημιουργώντας διάφορες φανταστικές καταστάσεις, που μιμούνται τους πραγματικότητα που ζει στο περιβάλλον του, κυρίως το οικογενειακό και το κοινωνικό. Μέσα από το συμβολικό παιχνίδι και το παιχνίδι ρόλων το παιδί προβάλλει τις ανάγκες του, το άγχος του και προσπαθεί να διαχειριστεί και να γνωρίσει το περιβάλλον του. Γι’ αυτό θεωρείται τόσο σημαντικό για την ομαλή ανάπτυξη του παιδιού.

Ως εκπαιδευτικοί, αλλά και ως γονείς, βλέπουμε συχνά τα παιδιά μας να παίζουν με κουζινικά και κούκλες, μιμούμενα την οικογένεια. Χωρίς να το καταλάβουν τα παιδιά αναπαράγουν και ταυτοποιούν τα στερεότυπα του φύλου τους, δηλαδή υιοθετούν πολύ απλά συμπεριφορές που είναι κοινωνικά αποδεκτές για το φύλο τους. Τι γίνεται όμως, όταν τα παιχνίδια αυτά ξεπερνούν κάποια όρια και τείνουν να γίνουν περισσότερο «ρεαλιστικά»; Τα ενθαρρύνουμε, αδιαφορούμε ή τα αποτρέπουμε; Και με ποιο τρόπο;

Πολλές φορές μου έχει τύχει στο σχολείο να δω αγόρια που προσπαθούν να αγκαλιάσουν και να φιλήσουν τα κορίτσια στο στόμα. Ακόμα και… ερωτικά ειδύλλια είναι μέσα στην πραγματικότητα της τάξης του νηπιαγωγείου. Το βέβαιο είναι ότι τα παιδιά λειτουργούν μιμούμενα αυτό που βλέπουν, είτε από την οικογένειά τους είτε από την τηλεόραση, που πολλές φορές και όχι άδικα έχει κατηγορηθεί ότι επηρεάζει αρνητικά τα παιδιά. Οι ορμόνες, που είναι υπεύθυνες για τη σεξουαλική συμπεριφορά των ατόμων, ακόμη δεν επηρεάζουν τα παιδιά.

Ως παιδαγωγός και μητέρα θα πρότεινα να ενθαρρύνουμε και να επιτρέπουμε τα παιδιά να παίζουν, επικαλούμενη τους λόγους που προανέφερα. Όμως, όταν το παιχνίδι βγαίνει από τα επιτρεπτά για την ηλικία τους όρια θα πρέπει να το αποτρέπουμε με έναν όμως ιδιαίτερα διακριτικό για να μη δημιουργήσουμε ενοχές στα παιδιά ότι κάνουν κάτι κακό. Εκφράσεις του τύπου: «Τι είναι αυτά; Δεν τρέπεσαι! Μην το ξανακάνεις!» λειτουργούν αρνητικά στο παιδί και του προκαλούν σύγχυση. Προσπαθούμε με γλυκό τρόπο να τους αποσπάσουμε το ενδιαφέρον προτείνοντας κάποια άλλη εναλλακτική λύση. Δεν ντρεπόμαστε να μιλήσουμε μαζί τους για θέματα σχέσεων και τι θεωρείται σωστό και τι όχι. Διαβάζουμε μαζί τους βιβλία σχετικά και προσπαθούμε να πληροφορήσουμε σωστά εμείς τα παιδιά μας, γιατί πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να πάρουν τις απαντήσεις που θέλουν από αλλού με λάθος τρόπο. Είναι καλό οι γονείς να συμβουλεύονται τους εκπαιδευτικούς για τέτοια θέματα, ώστε να υπάρχει μια σωστή και από κοινού αντιμετώπιση που θα είναι παιδαγωγικά σωστή.

*Το άρθρο υπογράφει η κ. Στέλλα Δελή, Νηπιαγωγός