Σύμφωνα με την βιβλιογραφία και πρακτική ένας ασφαλιστικός οργανισμός δημιουργεί και προωθεί προϊόντα τα οποία στοχεύουν να βοηθήσουν τον τελικό καταναλωτή να ανταπεξέλθει στην «κακή στιγμή» ελαχιστοποιώντας και αντιμετωπίζοντας τις δυσκολίες και τον κίνδυνο που εμπεριέχεται στην "δύσκολη ώρα". Άρα καλλιεργείται η έννοια του κοινωνικού συνεργού και συμπαραστάτη στο τρίτο πρόσωπο την στιγμή αυτή και προωθείται η εικόνα της ασφάλειας σαν κοινωνικό αγαθό. Για να επιτευχθεί όμως αυτό θα χρειαστεί ο ασφαλιστικός παραγωγός να πιστέψει στην έννοια αυτή και την χρησιμότητα της, να δει στην πράξη τα οφέλη της τόσο για τους τελικούς καταναλωτές (δυστυχώς οι δύσκολες ώρες δεν είναι σπάνιο αγαθό, ισχύουν για όλους) όσο και για τον ίδιο που καλείται να προωθήσει το προϊόν αυτό. Θα πρέπει όντως να δει την οντολογική ανταπόκριση της χρησιμότητας ενός ασφαλιστικού προϊόντος στις δικές του δύσκολες ώρες αλλά ταυτόχρονα να παρακινηθεί από το οικονομικό όφελος που του εξασφαλίζει η προώθηση αυτή των προϊόντων. Αυτή κατά την γνώμη μου είναι η βάση αλλά και η δυναμική που ενεργοποιείται στην αλυσίδα "Ασφαλιστικός Οργανισμός – Προϊόν- Δίκτυο – Καταναλωτής", αρκετά πραγματιστική και ίσως κυνικά, θα μου πείτε, σκιαγραφημένη. Όμως πίσω από όλη αυτή την λογική αλληλουχία δεδομένων και δυναμικών υπάρχει μια κινητήριος δύναμη άυλη, θεωρητική με έντονη ψυχική διάσταση. Η έννοια της πίστης. Αν ένας ασφαλιστικός παραγωγός δεν πιστέψει στην χρησιμότητα του προϊόντος που προωθεί, εάν δεν πιστέψει ότι όντως αυτό είναι το καλύτερο το οποίο μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες του πελάτη του δεν μπορεί να γίνει ένθερμος κοινωνός της αλληλουχίας αυτής. Η έννοια της πίστης η οποία μπορεί να συνδυαστεί ετυμολογικά με την έννοια της αφοσίωσης, της εμπιστοσύνης, της βεβαιότητας ότι όντως κάτι είναι πραγματικό και αληθινό, ότι το δέχομαι σαν θεμελιώδη αρχή δεν συνδέεται μόνο με εγκεφαλικές διαδικασίες και ανθρώπινη λογική. Συνδέεται με την έννοια της ψυχικής και συναισθηματικής επένδυσης σε κάτι, με την ανάγκη και την πρακτική να "αφεθώ και να στηριχτώ σε κάτι" για να προχωρήσω. Και αυτό "το κάτι" όπως πολύ συχνά το έχω αναφέρει μπορεί να είναι η πίστη στον θεσμό της ασφάλειας, στον Οργανισμό τον οποίο υπηρετώ σαν ασφαλιστικός παραγωγός, στα προϊόντα που προωθώ, στην ιδέα του ανθρώπου – καταναλωτή που προσπαθώ να εξυπηρετήσω, στους συνεργάτες μου, στον εαυτό μου.

Όλα αυτά που μπορεί να ακούγονται σαν θεολογικού τύπου παραπομπές, κατά την γνώμη μου, είναι οι θεμελιώδεις αρχές που πρέπει να προωθήσει μια ασφαλιστική Εταιρεία και να εμφυσήσει στο δίκτυο της σαν τον κύριο μοχλό δραστηριοποίησης. Είναι θέμα αρχών αλλά και οντολογικού προσδιορισμού του έργου της εταιρείας αλλά και του δικτύου. Και κατά την γνώμη μου, βάσει όλων αυτών που έχουμε δει στην αγορά, η έννοια της πίστης με την έννοια της αφοσίωσης και της εμπιστοσύνης μόνο μέσω του agency system καλλιεργείται. Ο θεσμός του πρακτορείου βοηθά μεν στην διεύρυνση των επιλογών του καταναλωτή αλλά άραγε κατά πόσο αυτή καθορίζεται αμιγώς και αποκλειστικά από τις ανάγκες του καταναλωτή και όχι από τα οικονομικά οφέλη του παραγωγού αφού είναι κοινώς γνωστή η ρήση ότι "όποιος μου δώσει μεγαλύτερη προμήθεια αυτή την ασφάλεια προωθώ". Και βεβαίως αυτή η λογική δεν είναι ευκαταφρόνητη, φαίνεται να έχει ανταπόκριση στην προώθηση του κοινωνικού αγαθού της ασφάλειας και να εξυπηρετεί οικονομίες κλίμακος επιχειρησιακού χαρακτήρα. Αλλά κατά πόσο όμως προωθεί και ενισχύει την ιδέα "του προσηλώνομαι και αφοσιώνομαι σε κάτι, σε ένα προϊόν"; Η έννοια της πίστης και της προσήλωσης επηρεάζεται και αλλοιώνεται σαφώς από την έννοια του άμεσου οικονομικού οφέλους για τον παραγωγό και διαφοροποιείται κατά εποχάς ανάλογα με την διακύμανση των προμηθειών ανά εταιρεία. Όμως σήμερα που η οικονομική κρίση έχει κτυπήσει τις θύρες όλων και που ενώ είμαστε στην δύση του 2015 φαίνεται να επανερχόμαστε σε κοινωνικό - οικονομικές καταστάσεις πολλών δεκαετιών πριν όπου η μικροαστική κοινωνία στηριζόταν στην οικονομική ενίσχυση και ης οικογένειας στην πιο στενή της έννοια μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε τους μηχανισμούς της ασφαλιστικής βιομηχανίας; Πόσες οικογενειακές επιχειρήσεις ξεκίνησαν τότε και μετά αναπτύχθηκαν σε μεγάλους οργανισμούς; Μήπως τώρα όπου η ιδέα των πολύπλοκων και εναλλακτικών συστημάτων οργάνωσης με σύνθετους δείκτες αποδοτικότητας έχει καταρριφθεί είναι η στιγμή να "ξαναδιαβάσουμε" τα διδάγματα της εποχής εκείνης, να δούμε πόσο ανθρωποκεντρικές ήταν τελικά εκείνες οι επιχειρηματικές τακτικές, να αλλάξουμε τα σλόγκαν από "χαμηλό κόστος" σε "ανθρώπινη προσέγγιση και πίστη στον θεσμό της ασφάλειας και τον άνθρωπο"; Kαι αυτό κατά την γνώμη μου γίνεται μόνο μέσω της ενίσχυσης του agency system που σαν μια μικρή οικογένεια θα ενστερνιστεί το αξιακό σύστημα του οργανισμού, θα ταυτιστεί μαζί του και θα το προωθήσει σε κάθε του επιχειρηματική δραστηριότητα. Μόνο μέσω της καλλιέργειας της πίστης, κατά την γνώμη μου, θα έρθει και το κέρδος. Μπορεί να φαίνομαι ρομαντικός αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να πιστεύω για να υπάρχω.

diogenisagency