Από πότε άρχισαν να στολίζονται έλατα τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα και πιο πολύ στην Αθήνα έχει αναπτυχθεί στο παρελθόν αρκετός διάλογος και το θέμα νομίζω πως έχει λήξει. Όπως έχει λήξει και η διαμάχη αν το καραβάκι είναι πιο ελληνικό έθιμο από το στολισμένο δέντρο. Κάποιοι στην περίπτωση η αναφέρουν ότι ο στολισμός των ελάτων προέρχεται από το αρχαίο έθιμο της «Ειρεσιώνης», το στολισμένο με γιρλάντες από κόκκινο και λευκό μαλλί κλαδί δηλαδή της ελιάς που έφερε κρεμασμένους φθινοπωρινούς καρπούς και περιέφεραν  στους δρόμους των Αθηνών, την έβδομη ημέρα του Πυανεψίωνος μηνός (22 Σεπτεμβρίου – 20 Οκτωβρίου) παιδιά που ζούσαν και οι δυο γονείς τους και τα οποία έψαλλαν τις καλένδες (κάλαντα) από σπίτι σε σπίτι, παίρνοντας φιλοδώρημάτα και αυτό καλύπτει όλες τις πλευρές.

Κλαδί ελιάς όμως στις ημέρες μας λίγοι ρομαντικοί ταγμένοι στολίζουν όπως και καραβάκι. Ο πολύς κόσμος προτιμά το έλατο σαν ένα κυρίαρχο στοιχείο της χριστουγεννιάτικης αγοράς που είναι και η μεγαλύτερη του χρόνου και στην οποία υπολογίζουν όλοι, από διαφημιστές μέχρι μεροκαματιάρηδες. Επειδή το έλατο, φυσικό ή πλαστικό, ακόμα και σε διάφορες παραλλαγές μπορεί να φορτωθεί με πολύ περισσότερα δώρα και αγαθά από ένα κλαδί ελιάς και επί πλέον μπορεί να τυλιχτεί με πλήθος από φωτάκια και να μπει στο παράθυρο, στο μπαλκόνι ή στην πλατεία, όπως κάνουν σε κάθε πόλη και χωριό.

Το ζήτημα που μας απασχόλησε τα τελευταία χρόνια σχετικά με το κόψιμο των δέντρων, ζήτημα που τέθηκε από διάφορες ομάδες ευαίσθητων έφερε στο προσκήνιο την χρήση των πλαστικών αλλά κι εδώ προέκυψε άλλο. Η ενέργεια που απαιτείται να γίνει ένα πλαστικό δέντρο είναι πολύ περισσότερη που χρειάζεται ένα φυσικό να αναπτυχθεί ενώ τα «σκουπίδια» που θα δημιουργηθούν απ’ αυτό χρειάζονται αιώνες να αποδομηθούν. Έτσι, στα σημεία κέρδισε το φυσικό δέντρο και σε αυτό βοήθησε και η καλλιέργεια ελάτων σε διάφορες περιοχές της χώρας, μια ενέργεια που έδωσε οικονομικό ενδιαφέρον σε πολλούς ανθρώπους.

Έλατα για στολισμό τα Χριστούγεννα καλλιεργούν σε πολλές περιοχές, ιδιαίτερα δε στα ορεινά της Χαλκιδικής όπου ολόκληρες παρατημένες εκτάσεις έχουν γίνει φυτείες και απασχολούνται σε αυτές πολλοί άνθρωποι και κατά συνέπεια δίνουν ζωή στον τόπο τους. Απ’ αυτά κόβουν ορισμένα κάθε χρόνο, με την άδεια βέβαια των δασικών υπηρεσιών και τα μεταφέρουν στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις και ανάλογα με το ύψος και το σώμα που διαθέτει το καθένα τα πουλάνε σε όσους επιμένουν να στολίζουν ένα τέτοιο.

Φέτος στο Πεδίο του Άρεως όπου συνηθίζεται να λειτουργεί αυτή η αγορά οι τιμές τους ξεκινούν από 40 – 50 ευρώ το δέντρο του ενάμισι μέτρου και ανάλογα ανεβαίνει. Μέχρι σήμερα έχουν μείνει λίγα και αυτό δείχνει πως ο κόσμος προτιμά όχι μόνο ένα δέντρο που παράγει λιγότερα «σκουπίδια» αλλά και την προσπάθεια που κάνουν κάποιοι αγρότες να ζωντανέψουν μια ξεχασμένη περιοχή και να έχουν έσοδα από την φύση ενώ παράλληλα την προστατεύουν με κάθε τρόπο. Όσοι προλαβαίνουν μπορούν να βάλουν ένα τέτοιο στο σπίτι τους και θα νιώσουν διπλά ικανοποιημένοι...