Το να είσαι ελεύθερος επαγγελματίας απαιτεί μεγάλη οργάνωση και πειθαρχία. Ειδικά όσοι εργάζονται στον τομέα των πωλήσεων γνωρίζουν πολύ καλά πως η επαγγελματική τους καθημερινότητα μοιάζει με πίστα του σκέιτ μπορντ! Έχει τα πάνω της και τα κάτω της, τις τούμπες στον αέρα με ανώμαλη  προσγείωση και τις ανηφόρες, που αν έχεις χάσει την ταχύτητά σου, παίρνεις τη σανίδα στο χέρι και το κόβεις με τα πόδια!

Κάποιες από τις παραδοσιακές ατάκες των ανθρώπων που στρατολογούν ασφαλιστικούς συμβούλους είναι «Θα δουλεύεις όποτε θέλεις» ή «Εσύ θα ρυθμίζεις το πρόγραμμά σου». Αυτό δεν είναι ψέμα, είυπόλοιπη αλήθεια είναι πως χρειάζεται να δουλεύεις, γιατί αλλιώς δεν παράγεις και όταν δεν παράγεις, δεν τρως. Απλά!

Ο τομέας των πωλήσεων έχει κάποιες ιδιαιτερότητες που απαιτούν υπομονή, επιμονή, νοικοκυριό, πειθαρχία, ρυθμό και συνέπεια. Ο πωλητής χρειάζεται να οργανώσει το πελατολόγιό του, να κλείσει τα ραντεβού του, να αντέξει τις ακυρώσεις χωρίς να το βάζει κάτω, να ολοκληρώσει επιτυχώς την πώληση, να κάνει follow up της πώλησης, να ενισχύει τη σχέση με τον πελάτη του, να ενημερώνεται για τις εξελίξεις και τα νέα προϊόντα, να φροντίζει τον εαυτό του ώστε να είναι υγιής και ευπαρουσίαστος και να μεριμνά για την ψυχολογία του. Είναι σύνθετη και επίπονη δουλειά.

Μόνο ένα καλά προγραμματισμένο ρομπότ θα μπορούσε να κάνει με επιτυχία όλα τα παραπάνω. Όμως, κανένας πωλητής δεν είναι ρομπότ! Αυτό σημαίνει πως κάποιες φορές θα πηγαίνει καλά ο ένας τομέας και κάποιες άλλες θα πηγαίνει καλά ένας άλλος τομέας της δουλειάς. Με ποιον τρόπο, λοιπόν, μπορεί ένας πωλητής να πετύχει μια σχετική σταθερότητα και μια ισορροπία στην επαγγελματική του δραστηριότητα;

Θυμάμαι πριν από αρκετά χρόνια σε ένα σεμινάριο ασφαλιστικών συμβούλων, μια διακεκριμένη σύμβουλος είχε παρουσιάσει τον εαυτό της σαν «αλεύρι που φουσκώνει μόνο του»! Κάναμε μια άσκηση στην οποία ο καθένας έπρεπε να φανταστεί τον εαυτό του ως ένα προϊόν και να δημιουργήσει ένα διαφημιστικό σποτάκι. Είχαμε γελάσει πολύ με τη δημιουργικότητα και τη φαντασία με την οποία λειτούργησαν οι συμμετέχοντες τότε. Το αλεύρι λοιπόν που φουσκώνει μόνο του μου έχει μείνει αξέχαστο και το χρησιμοποιώ έκτοτε ως παράδειγμα όταν θέλω να μιλήσω για τον εαυτό «τροφοδότη».

Οι περισσότεροι, όταν έχουμε ανάγκη από κινητοποίηση για να ενεργοποιηθούμε, ψάχνουμε αυτή την πηγή ενέργειας έξω από εμάς. Και είναι πολλές οι στιγμές που χρειαζόμαστε τροφοδότηση. Στη χώρα μας, για παράδειγμα, οι καιρικές συνθήκες παίζουν μεγάλο ρόλο. Το καλοκαίρι που υποφέρουμε από υψηλές θερμοκρασίες λέμε «Πού να δουλέψω με τέτοια ζέστη»! Το χειμώνα λέμε «Με τέτοιο κρύο, πού να τρέχω» ή «Πω πω, με τόση υγρασία δεν μπορώ να κουνηθώ»! Αλλά και ο καιρός αν βοηθάει, ο καθένας μας έχει τα πάνω του και τα κάτω του. Στις μέρες των εορτών, προστίθεται μία ακόμη αφορμή για να βγουν οι πωλητές – ασφαλιστές εκτός προγράμματος. Λένε «γιορτές είναι τώρα, άσε θα πάω μετά τις γιορτές». Αφορμή για αναβολή πώλησης βρίσκουν και οι πελάτες που λένε «έλα μετά τις γιορτές». Έτσι αποπροσανατολίζεται γενικώς η ζωή. Εξάλλου, στη ζωή μάς συμβαίνουν διάφορα δύσκολα, όπως αρρώστιες, απογοητεύσεις, οικονομικά προβλήματα, χωρισμοί κ.λπ. Τι γίνεται τότε; Πού και πώς θα γεμίσουμε το ρεζερβουάρ με καύσιμο για να πάμε παρακάτω; Ποιος θα μας ανεβάσει;

Όταν έχουμε τα κάτω μας, μας φταίνε και πράγματα που είναι άσχετα με τους λόγους που νιώθουμε ενεργειακά εξαντλημένοι. Το ρίχνουμε στον καιρό, στην κρίση που έχει φέρει εθνική κατάθλιψη και σε ό,τι βρούμε πρόχειρο, τέλος πάντων! Κάνουμε μια μικρή, πρόχειρη συλλογή από δικαιολογίες και χτυπάμε την πόρτα του μάνατζερ. Αυτός οφείλει να μας ανεβάσει!

Η αλήθεια είναι πως όταν εξαρτάμε την ενεργειακή μας ανατροφοδότηση από τρίτους, όποιοι κι αν είναι αυτοί, τότε είμαστε στο έλεος των δικών τους αποθεμάτων για ενεργοποίηση. Είναι πιο ασφαλές να κοιτάξουμε τα δικά μας αποθέματα. Πού θα τα βρούμε; Πού βρίσκεται ο εσωτερικός μας τροφοδότης;

Οι παλιοί λέγανε «αν βγάζεις δυο δραχμές, πρέπει να φυλάς κάτι για την κακιά την ώρα»! Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και με τα ψυχικά μας αποθέματα. Όταν μαζεύαμε δραχμές στον κουμπαρά, ήταν εύκολο να τον κουνάμε κάθε τόσο και να θυμόμαστε από το κουδούνισμα των νομισμάτων πως ήμασταν σε καλό δρόμο. Κάτι αντίστοιχο χρειάζεται να κάνουμε και με τα ψυχικά μας αποθέματα. Πρέπει να κατασκευάσουμε έναν κουμπαρά ψυχικών αποθεμάτων.

Άλλοι επιλέγουν να φτιάχνουν excel στον υπολογιστή τους με νούμερα και ποσοστά. Άλλοι επιλέγουν να τοποθετούν φωτογραφίες των επιτευγμάτων τους (βραβεύσεις, ταξίδια, παιδιά) στο γραφείο τους, άλλοι κρεμάνε τα πτυχία τους στον τοίχο, άλλοι ποστάρουν τις επιτυχίες τους στο Ιnstagram. Ο καθένας μας πρέπει να βρει τον δικό του προσωπικό τρόπο να φυλάει τα αποθέματά του.

Όμως προσοχή! Τα πιο σημαντικά αποθέματα ενέργειας είναι αυτά που φυλάμε στην καρδιά! Είναι τα αποτυπώματα που αφήνουν στην καρδιά μας τα καλά λόγια, οι ζεστές εγκάρδιες χειραψίες, οι ζεστές αγκαλιές, τα ειλικρινή χαμόγελα. Τέτοια αποθέματα είναι ανεξάντλητα και είναι τα μοναδικά στα οποία μπορούμε πραγματικά να βασιστούμε με βροχή και με χαλάζι, με καύσωνα και με παγωνιά, με κρίση και με ευημερία.

Φυλάξτε καλά στην καρδιά σας τα καλά λόγια που σας λένε, την εκτίμηση που σας εκφράζουν, τη στήριξη που σας προσφέρουν και ανταποδώστε! Μόνο όταν κυκλοφορεί η θετική ενέργεια ανάμεσά μας, μόνο τότε μπορούμε να είμαστε ασφαλείς και δημιουργικοί και με ζέστη και με κρύο!

Διαβάστε παρακάτω το ενδιαφέρον άρθρο της Σμαρούλας Παντελή που δημοσιεύθηκε στο Ασφαλιστικό ΝΑΙ, τεύχος 175, Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2018 (πατήστε πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση):