Ο Μέντωρ γνωρίζει πως η άνοιξη ξεκινάει από το φθινόπωρο και από τα ρούχα των δέντρων που θα θαφτούν στις λάσπες και τα χιόνια του χειμώνα, για να δώσουν δύναμη στις ρίζες της άνοιξης. Γι’ αυτό αυτή την εποχή, θεώρησε να παραθέσει ποιήματα για τη «νιότη» που ταυτίζεται συνήθως με την άνοιξη. 

Στόχος είναι να προβληματίσει τα στελέχη της ασφαλιστικής αγοράς στο «τι νιότη» έχουν στις ασφαλιστικές τους εταιρείες...

Οργανισμοί που δεν ανανεώνονται μαραζώνουν. Πως θα ‘ρθει άνοιξη σε αυτή την ασφαλιστική αγορά του σήμερα, η οποία ελάχιστα ασχολείται με το πόσοι νέοι μπαίνουν στο χώρο; Πόσες στρατολογήσεις νέων έγιναν εδώ και ένα χρόνο; Τι ποσοστό προσφέρουν νέοι στις εταιρείες; Πόσους νέους έβαλαν στο δυναμικό τους, αυτοί που έπρεπε; Πως κάποιοι διατηρούν μονάδες χωρίς να έχουν ζήσει άνοιξη στα γραφεία τους αρκετούς μήνες ίσως και για 1,2,3,4 χρόνια (άνοιξη-νιότη); Πόσοι δεν γεύτηκαν στη ζωή τους τις χαρές που κρύβει το ποίημα του Ελύτη; Πόσοι νικήθηκαν στα «πρέπει και στα όχι»,  άσχετων από τη δουλειά τους; 

Φίλοι διαμεσολαβητές μην πάει το μυαλό σας μόνο στις εταιρείες, τα ποιήματα της νιότης αφορούν και εσάς. Ο Μέντωρ γράφει για την νιότη προς τις εταιρείες για να κερδίσουν την επιβίωσή τους και για να έχετε εταιρείες να συνεργαστείτε. Όμως έχετε και εσείς ένα μερίδιο να πάτε στις εταιρείες νέους πελάτες και να μπείτε σε νέες αγορές, να φτιάξετε νέους φίλους, να εφαρμόσετε νέες μεθόδους και γενικώς «φτιαγμένοι» από τις ιδέες για νιότη των ποιημάτων των τεσσάρων εξαίρετων ποιητών μας, να ονειρευτείτε την άνοιξη και για εσάς. 

Η νιότη απαιτεί χρόνο. Μέρες φθινοπώρου, τα φθινοπωρινά φύλλα να σας θυμίζουν ότι η φύση ετοιμάζεται για ανανέωση. «Ρίξτε» τα σάπια φύλλα σας και ετοιμαστείτε να δεχθείτε τη νιότη στη ζωή σας, επαγγελματική και προσωπική.

Διαβάστε τα παρακάτω ποιήματα που ίσως βοηθάνε περισσότερο από τις τεχνικές πωλήσεων, οι οποίες φυσικά και χρειάζονται!! 

Εύχομαι να σας βρει η άνοιξη ξανανιωμένους!

Κωστής Παλαμάς (1859-1943)
Η καημοί της λιμνοθάλασσας (1912)

«Η νιότη μου»
Ξέρω δυο λίμνες ξωτικές, δυο λίμνες αδερφάδες,
με του χωριού, με του νερού, με του χλωρού τα κάλλη,
για ονειροπλέχτες έρωτες και για τραγουδιστάδες·
τη λίμνη τ’ Αγγελόκαστρου, του Βραχωριού την άλλη.
Μα ω λιμνοθάλασσα γυμνή και με τα ξερονήσια
τ’ άνανθα, τ’ αλατόπηχτα και τα φυκοστρωμένα,
με τα νερά σου τ’ άβαθα και τ’ αρμυρά περίσσια,
με τα νερά σου, δάκρυα σταλασμένα,
τη νιότη μου την άχαρη την έπνιξα σ’ εσένα.

Κωνσταντίνος Καβάφης (1863-1933)
[ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΑ, 1897-1933] [1919 – 1932, χρονολογική συλλογή]

«Νέοι της Σιδώνος (400 μ.Χ.) (1920)»
Ο ηθοποιός που έφεραν για να τους διασκεδάσει
απήγγειλε και μερικά επιγράμματα εκλεκτά.
Η αίθουσα άνοιγε στον κήπο επάνω·
κι είχε μιαν ελαφρά ευωδία ανθέων
που ενώνονταν με τα μυρωδικά
των πέντε αρωματισμένων Σιδωνίων νέων.
Διαβάσθηκαν Μελέαγρος, και Κριναγόρας, και Ριανός.
Μα σαν απήγγειλεν ο ηθοποιός,
«Αἰσχύλον Εὐφορίωνος Ἀθηναῖον τόδε κεύθει» —
(τονίζοντας ίσως υπέρ το δέον
το «ἀλκὴν δ’ εὐδόκιμον», το «Μαραθώνιον ἄλσος»),
πετάχθηκεν ευθύς ένα παιδί ζωηρό,
φανατικό για γράμματα, και φώναξε·
«Α δεν μ’ αρέσει το τετράστιχον αυτό.
Εκφράσεις τοιούτου είδους μοιάζουν κάπως σαν λιποψυχίες.
Δώσε — κηρύττω — στο έργον σου όλην την δύναμί σου,
όλην την μέριμνα, και πάλι το έργον σου θυμήσου
μες στην δοκιμασίαν, ή όταν η ώρα σου πια γέρνει.
Έτσι από σένα περιμένω κι απαιτώ.
Κι όχι απ’ τον νου σου ολότελα να βγάλεις
της Τραγωδίας τον Λόγο τον λαμπρό —
τί Αγαμέμνονα, τί Προμηθέα θαυμαστό,
τί Ορέστου, τί Κασσάνδρας παρουσίες,
τί Επτά επί Θήβας — και για μνήμη σου να βάλεις
μόνο που μες στων στρατιωτών τες τάξεις, τον σωρό
πολέμησες και συ τον Δάτι και τον Αρταφέρνη».

Κώστας Βάρναλης (1884-1974)
Ποιητικά

«Ύμνος της Νιότης»
Με της άνοιξης τον ήλιο
Μόλις σκάει απ’ το βουνό,
ήλιος κι άνοιξη κινάμε
για έναν κόσμον αυριανό.

Η μελλούμενη ανθρωπότη
είμαστε τα νιάτα. Ορτοί
για το θρίαμβο της Αλήθειας
μ’ οδηγό την Αρετή.
Σε στεριά και σε πελάγη

με χαρά και μ’ εμπνοή
με τα μπράτσα, με το πνέμα
πλάθουμε τη νέα ζωή!
Σε μια λεύτερη πατρίδα
δίχως άλυσες, ντροπή,

σκέψη λεύτερη και λόγος
θέληση και προκοπή.
Κι όμοια λεύτερη όλ’ η πλάση
στον αγώνα του καλού,
χίλιοι τόποι, χίλιοι τρόποι,

χίλια θάματα παντού.
Κι ανεβάζουμε όσο πάει
μ’ ολοφώτεινα φτερά
την ανθρώπινην αξία
πιο ψηλά κάθε φορά.

Οδυσσέας Ελύτης (1911-1996)
Ο Μικρός Ναύτιλος (1985)
Και με φως και με θάνατον [1-7]

«Είσαι νέος-το ξέρω»
«Είσαι νέος – το ξέρω – και δεν υπάρχει τίποτε.
Λαοί, έθνη, ελευθερίες, τίποτε.
Όμως   ε  ί  σ  α  ι.   Και την ώρα που
Φεύγεις με το ΄να πόδι σου έρχεσαι με τ΄άλλο
Ερωτοφωτόσχιστος
Περνάς θέλεις – δε θέλεις
Αυλήτης φυτών και συναγείρεις τα είδωλα
Εναντίον μας. Όσο η φωνή σου αντέχει. 
Πώς της παρθένας το τζιτζίκι όταν το πιάνεις
Πάλλονται κάτω απ’ το δέρμα σου οι μυώνες
Ή τα ζώα που πίνουν κι ύστερα κοιτούν
Πώς σβήνουν την αθλιότητα: ίδια εσύ
Παραλαμβάνεις απ’ τους Δίες τον κεραυνό
Και ο κόσμος σού υπακούει. Εμπρός λοιπόν
Από σένα η άνοιξη εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή
Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσα με το πι.»

©Μέντωρ Διαμεσολαβητής

Πηγή: http://www.greek-language.gr/, http://www.ekebi.gr/

^{Οι ποιητές Κ. Παλαμάς, Κ. Βάρναλης και Κ. Καβάφης}