Η 12η Νοεμβρίου είναι αφιερωμένη στους πεσόντες πυροσβέστες της χώρας — στους ανθρώπους που δεν υπολογίζουν τον κίνδυνο και μάχονται με τη φωτιά για να προστατεύσουν τη ζωή και το κοινό καλό.

Η Ημέρα Μνήμης Πεσόντων Πυροσβεστών καθιερώθηκε το 2006 (άρθρο 22 του Ν. 3511/2006), σε ανάμνηση του πρώτου νεκρού του Πυροσβεστικού Σώματος: του δόκιμου πυροσβέστη Β΄ τάξεως Κωνσταντίνου Πούλιου. Ο 26χρονος Πούλιος, πατέρας ενός νεογέννητου αγοριού, έχασε τη ζωή του τα ξημερώματα της 12ης Νοεμβρίου 1942, κατά την κατάσβεση πυρκαγιάς σε διώροφο οίκημα στη συνοικία Κουλέ Καφέ της Θεσσαλονίκης. Καταγόταν από το Πολύδενδρο Γρεβενών και έγινε σύμβολο αυταπάρνησης και καθήκοντος.

Το Πυροσβεστικό Σώμα ιδρύθηκε το 1930, με πρωτοβουλία του Ελευθερίου Βενιζέλου, συγκροτώντας για πρώτη φορά μια ενιαία δύναμη που θα αντιμετώπιζε τις πυρκαγιές και τις φυσικές καταστροφές σε ολόκληρη τη χώρα. Από τότε, οι Έλληνες πυροσβέστες δίνουν αδιάκοπες μάχες: στις πόλεις και στα δάση, στις πλημμύρες και στους σεισμούς, στις πιο αντίξοες συνθήκες.

Τα τελευταία χρόνια, οι εικόνες από τον Έβρο, τη Ρόδο, τη Δαδιά, την Πάρνηθα, την Εύβοια και τόσες ακόμη περιοχές δείχνουν με τραγική σαφήνεια το μέγεθος της αποστολής τους. Με εξαντλητικά ωράρια, με ανεπαρκή μέσα και σε περιβάλλοντα που μετατρέπονται σε κόλαση μέσα σε λίγα λεπτά, οι πυροσβέστες στάθηκαν όρθιοι απέναντι στη φωτιά, δίπλα στους πολίτες, μέσα στη στάχτη και τον καπνό. Προστατεύουν ζωές, περιουσίες και δάση, τον κόπο και το μέλλον των ανθρώπων, συχνά με κίνδυνο της δικής τους ζωής.

Η σημερινή ημέρα είναι φόρος τιμής αλλά και υπενθύμιση ευγνωμοσύνης. Γιατί πίσω από κάθε επιχείρηση, πίσω από κάθε σπίθα που σβήνει, υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι που αφήνουν τις οικογένειές τους για να σώσουν άλλες οικογένειες· που προχωρούν εκεί όπου όλοι οι άλλοι υποχωρούν.

Σε μια εποχή κλιματικής κρίσης, η αποστολή τους είναι όχι μόνο επιχειρησιακή αλλά και βαθιά κοινωνική: είναι οι φύλακες της ζωής, της φύσης και της συλλογικής μας αξιοπρέπειας.

Η φωτιά σβήνει, αλλά η μνήμη μένει.
Σε όλους τους πυροσβέστες, επαγγελματίες και εθελοντές, που κρατούν τη φλόγα του καθήκοντος αναμμένη — σε όσους στέκονται άγρυπνοι για να μη χαθεί τίποτα απ’ όσα αξίζει να σωθούν.