Ο Άγιος Ισίδωρος υπηρετούσε σαν ναύτης στο βασιλικό στόλο, στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου, και καταγόταν από την Αλεξάνδρεια. Σε κάποια χρονική στιγμή που ο στόλος ήταν αγκυροβολημένος στη Χίο, έγινε καταγγελία από τον κεντυρίωνα Ιούλιο στο Ναύαρχο Νουμέριο ότι ο Ισίδωρος είναι χριστιανός. Ο Νουμέριος τον κάλεσε και ο Ισίδωρος του είπε ότι είναι Χριστιανός. Τότε τον έδειραν πολύ βίαια και κατόπιν τον έριξαν στη φυλακή.

Ο πατέρας του πηγε στη Χίος μήμπως και του αλλάξει γνώμη. Όταν είδε πως αυτό δεν είναι δυνατόν τον καταράστηκε και είπε στον Ναύαρχο να τον θανατώσει. Πράγματι, ο Ισίδωρος μετά από διάφορα βασανιστήρια αποκεφαλίσθηκε. Το λείψανό του το έριξαν σε φαράγγι, για να το φάνε τα όρνεα και το φύλαγαν μην τυχόν έλθουν οι Χριστιανοί και πάρουν το σώμα. Μία Χριστιανή, η Μυρόπη, ήλθε τη νύχτα και με την βοήθεια δύο υπηρετριών, πήρε το ιερό λείψανο, το οποίο ενταφίασε.

Την επομένη, ο Νουμέριος έμαθε ότι το λείψανο του Μάρτυρος είχε αρπαχθεί. Σκέφτηκε ότι οι στρατιώτες πήραν χρήματα και δώρα και άφησαν στους Χριστιανούς να πάρουν το σώμα του Αγίου. Γι’ αυτό τους φυλάκισε, ενώ παράλληλα έλεγε ότι θα τους σκοτώσει , αν δεν του πουν σε ποιον παρέδωσαν το λείψανο. Η Μυρόπη όταν το έμαθε ότι θα εκτελεσθούν οι στρατιώτες, παρουσιάσθηκε στον Νουμέριο και του είπε την αλήθεια. Εκείνος έδωσε εντολή να την φυλακίσουν. Μετά το μαρτύριό της, οι Χριστιανοί έθαψαν με ευλάβεια το λείψανο της Παρθενομάρτυρος κοντά στον τάφο, όπου προηγουμένως αυτή είχε θάψει αυτό του Αγίου Ισιδώρου.

Την 17η Σεπτεμβρίου 1626 μ.Χ. η Κάρα του Αγίου κλάπηκε από την Τουρκοκρατούμενη Κωνσταντινούπολη με την βοήθεια ενός Χριστιανού, ο οποίος πληρώθηκε πάρα πολύ από τις Βενετικές Αρχές. Η Κάρα έφθασε στη Βενετία την 1η Μαρτίου 1627 μ.Χ. και κατατέθηκε στο Θησαυρό του Αγίου Μάρκου.

Η Κάρα του Αγίου βρίσκονται στο Παρεκκλήσιο του ρωμαιοκαθολικού Καθεδρικού Ναού Αγίου Μάρκου Βενετίας.

Τμήματα του Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στη Μητρόπολη Χίου και στη Μονή Φιλοθέου Αγίου Όρους.

Στον τόπο όπου βασανίστηκε ο Άγιος Ισίδωρος, οι σκίνοι, θρηνώντας το μαρτύριο του, έβγαλαν ευωδιαστά δάκρυα. Τη γνωστή μαστίχα, για την οποία μεταξύ άλλων είναι γνωστή η Χίος ανά τον κόσμο.

Σύμφωνα πάντα με την παράδοση, μαστίχα παράγουν μόνοι οι σκίνοι των περιοχών όπου βασανίστηκε ο Άγιος Ισίδωρος και πότισε το έδαφός τους με το αίμα και τα δάκρυα που επέφεραν τα βασανιστήρια που υπέστη. Αυτός είναι ο λόγος που οι σκίνοι σε καμία άλλη περιοχή δεν παράγουν μαστίχα, παρά μόνο στη νότια Χίο.

Η λατρεία του Αγίου Ισίδωρου απλώθηκε σε όλη τη Μεσόγειο, όπου έγινε προστάτης των ναυτικών, των μαστιχοπαραγωγών αλλά και των αρτοποιών του νησιού και πολιούχος της Χίου. Πληθώρα των εκκλησιών του νησιού είναι αφιερωμένες στη μνήμη του. Εκτός από την τοπική κοινωνία της Χίου, ο Άγιος Ισίδωρος τιμάται και σε άλλα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου. Εκκλησίες που έχουν αφιερωθεί στη μνήμη του βρίσκονται, επίσης, τόσο στα γειτονικά νησιά (Λέσβος, Σάμος και Ικαρία) όσο και σε νησιά της Δωδεκανήσου (Ρόδος, Λέρος) αλλά και των Κυκλάδων (Νάξος, Μύκονος).^[2] Στην Ισπανία, στην πόλη Δουένιας Επαρχία_της_Παλένθια, υπήρχε ένα μοναστήρι αφιερωμένο στον άγιο από τον Μεσαίωνα.

Μεταφορά των λειψάνων του Αγίου Ισιδώρου στη Βενετία. Ψηφιδωτό του 14ου αιώνα από το παρεκκλήσι του Αγίου Ισιδώρου στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου.