Παρακολουθώ διακριτικά τον οξύ διάλογο και τις λυσσώδεις αντιπαραθέσεις στα social αναφορικά με την ηλίθια πράξη του βουλευτή του κόμματος «Νίκη», Νίκου Παπαδόπουλου στην Εθνική Πινακοθήκη και τις ποικίλες αντιδράσεις από τον ίδιο τον καλλιτέχνη Χριστόφορο Κατσαδιώτη, τους επίσημους φορείς και τους εκατοντάδες υπερασπιστές της Τέχνης. Λέω διακριτικά γιατί οι γνώσεις μου δεν είναι επαρκείς για να ερμηνεύσω την Τέχνη και τους δρόμους που αυτή ακολουθεί για να φτάσει στο ευρύ κοινό, στο οποίο αναγνωρίζω βεβαίως τις όποιες  κάποιες αδυναμίες, να συλλάβει νοήματα και να ερμηνεύσει προθέσεις, καλλιτεχνικές ή άλλες. Όπως επίσης, στομώνει η σκέψη μου στις άπειρες τοποθετήσεις για την Δημοκρατία, την Ελευθερία και άλλα δημόσια αγαθά που θέλουμε να απολαμβάνουμε αλλά που καθεμιά και καθένας τα θέλει στα μέτρα του.  

Έτσι, μέσα σε τόσες γνώμες, αιχμηρές ή ήπιες η δική μου θα περίσσευε, χώρια που θα έβαζε στον κόπο να αναζητήσω βιβλία και κείμενα να υποστηρίξω τις θέσεις μου γιατί ομολογώ, κάποια πράγματα και στην ηλικία που είναι δεν χωρούν και πολλές βελτιώσεις. Όπως για παράδειγμα, η έννοια της Κόλασης που μας περιμένει. (Αυτή που ζούμε την ξεχνάμε, όπως την ξεχνούν καθημερινά και τα ενσωματωμένα στην εξουσία ΜΜΕ). Η Κόλαση πιστεύω που μας περιμένει, δεν είναι διαφορετική απ’ αυτή που πρώτη φορά είδαμε σε εικόνες και τοιχογραφίες σε παλιές εκκλησίες στις μικρές μας πατρίδες.

Εκείνη όμως που θα ήθελα να βρεθώ είναι η Κόλαση που είδα και υπάρχει ακόμη και μπορείτε να τη δείτε κι εσείς αν βρεθείτε εκεί, είναι στο νάρθηκα της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου στο ομώνυμο μοναστήρι στο Μυρόφυλλο Τρικάλων. Ναι σε μια κόλαση που ο Βελζεβούλ σέρνει αλυσοδεμένους τον Πώρο, τον Αλέξανδρο, τον Δαρείο και τον Κύρο και θα τους κατευθύνει στο αιωνίως φλεγόμενο ποτάμι με τους πόρνους, τους μοιχούς, τους φιλάργυρους και κάθε κατηγορίας αμαρτωλούς, μη των ιερέων και των εβραίων εξαιρουμένων. Κλασσική απεικόνιση μιας Κόλασης, αλλά όπως και να έχει, σε αυτή θέλω να πάω και να ρωτήσω τον άγνωστο ζωγράφο που την εμπνεύστηκε, πως του ήρθε να χώσει μέσα και μάλιστα αλυσοδεμένους μαζί τον Αλέξανδρο και τον Δαρείο!   

• Για την υπεράσπιση του ανώνυμου ζωγράφου που ήθελε τον Άγιο Χριστόφορο με κεφαλή σκύλου και την αμηχανία που δημιουργεί σήμερα ένα τέτοιο θέμα σε όσους η λαϊκή ψυχή και η τέχνη είναι πράγματα που δεν λαμβάνονται καθόλου υπ’ όψιν ή εντελώς ξεχασμένα και αποκηρυγμένα…