Βασικό στοιχείο του Πάσχα για τις αγροτοποιμενικές κοινότητες των γονιών και των παππούδων μας που έσβησαν και λίγοι πια θυμούνται πως λειτουργούσαν ήταν το αρνί που μεγάλωνε δυο – τρεις μήνες στο μικρό κοπάδι που διατηρούσαν κάποια σπίτια ή σε κάποιου άλλου συγχωριανού μαζί με πολλά άλλα που προορίζονταν για το εμπόριο.

Δεν μπορούσαν όλοι να έχουν ένα κοπάδι με πρόβατα, έστω και μικρό γιατί ήθελε τον χρόνο του, τον χώρο και τον τόπο του να προκόψει κι έτσι έκλειναν από συμφωνία με κάποιον που ασχολούνταν αποκλειστικά με τα πρόβατα και εξασφάλιζαν το αρνί που θα έβαζαν το Πάσχα στο τραπέζι, συνήθως στο φούρνο και λιγότερο στη σούβλα. Κάποιες αδύναμες οικογένειες προτιμούσαν τον φούρνο γιατί είχε και λιγότερη φύρα από τη σούβλα, άλλες ακμαιότερες, μεγαλύτερες και σαφώς πολυμελείς την προτιμούσαν και σε πολλά μέρη τα έψηναν πολλές μαζί, σε κάποια αυλή, στο σταυροδρόμι ή την πλατεία.  

Γι’ αυτές τις κοινότητες που η νηστεία ήταν μέσα στη ζωή τους, από παράδοση ή και ανάγκη, το αρνί ήταν το πρώτο κρέας που θα γεύονταν σχεδόν από τα Χριστούγεννα και αυτό αποτελούσε ένα μεγάλο γεγονός για όλους. Τον άλλο καιρό πορεύονταν με κότες την Κυριακή, λουκάνικα ή παστά και όλοι περίμεναν πως και πως το Πάσχα να μυρίσουν και να γευτούν λίγο ψημένο κρέας πριν ξαναπέσουν στην διαρκή νηστεία με όσπρια και λαχανικά.  

Εννοείται πως η απόκτηση ενός αρνιού δεν πάντα εύκολο πράγμα καθώς η οικονομική δυσπραγία για τους περισσότερους ήταν μόνιμη και γι’ αυτό πολλές φορές κλείνονταν με κάθε είδους συναλλαγές ή συνεργασίες. Όπως οργώματα και θερίσματα, μεταφορές, ανταλλαγές προϊόντων, εξόφληση χρεών. Η πιο συνηθισμένη περίπτωση ήταν να προσφέρει αυτός που βοσκούσε ένα υπολογίσιμο σε μέγεθος χωράφι (τότε είχαν αξία και τα ακαλλιέργητα, τα μπαΐρια λεγόμενα που προορίζονταν για βοσκή) στον νοικοκύρη του ένα αρνί για το Πάσχα. Έτσι ξεπλήρωνε την βοσκή με την παράδοση του αρνιού έκλεινε η υποχρέωση και συνήθως ακολουθούσε μια καινούργια συμφωνία για την επόμενη χρονιά.

Αυτού του είδους οι συμφωνίες έχουν πάψει σχεδόν να γίνονται γιατί αφενός τα πάντα πια γίνονται με βάση το χρήμα και αφ’ ετέρου και το σπουδαιότερο, δεν υπάρχουν παρά ελάχιστα κοπάδια και μόνο σε κάποια χωριά και ο τρόπος που αυτά λειτουργούν διαφέρει εντελώς από εκείνο που ξέραμε εμείς οι ωριμότεροι. Επί πλέον, δεν υπάρχουν πια χωράφια, τα κατάπιε το δάσος που έχει κλείσει όλα τα ορεινά χωριά και οι κληρονόμοι αυτών δεν ξέρουν που αυτά είναι. Έτσι τέλειωσε κι αυτή η παράδοση και όποιος θέλει πλέον αρνί, το παραγγέλνει στο τοπικό κρεοπωλείο που υποτίθεται σφάζει και πουλάει ντόπια.

Εγώ τυχαίνει κι εφέτος να έχω αυτό το «δώρο» από το χωράφι καθώς ο γείτονας Γιάννης Σεραφείμ Τσιρώνης που έχει ένα υπολογίσιμο κοπάδι θέλει κι αυτός να ακολουθεί αυτή την παράδοση. Έτσι βοσκάει όλο το χρόνο το χωράφι και μου δίνει ένα μικρό αρνί για το Πάσχα. Από την πλευρά μου έχω φροντίσει τα προηγούμενα χρόνια να το καθαρίσω κι έτσι το Γιούρτι και οι Καρυες όπως λέμε το χωράφι, αποτελού καταφύγιο για τα πρόβατά του μέσα στο δάσος που το πνίγει από παντού. Έτσι θεωρώ πως με τον τρόπο μου κι εγώ τον υποστηρίζω να έχει βοσκήσιμο μέρος κοντά στο καλύβι και να συνεχίσει να διατηρεί το κοπάδι του όσο αντέχει. Όταν σταματήσει, θα πάψει αυτός ο πανάρχαιος κύκλος της κτηνοτροφίας, ο τόπος θα γίνει δάσος που δεν αποκλείεται να καταπιεί και το χωριό!