Ανάμεσα στις εκατοντάδες φωτογραφίες και βίντεο που τρέχουν αυτές τις ημέρες στο διαδίκτυο και δείχνουν την καταστροφή που υπέστη ο κάμπος της Θεσσαλίας από την θεομηνία Ντάνιελ και τον αγώνα που δίνουν εθελοντές και οι ειδικές μονάδες, πέρασε και μια που ξεχωρίζει και την οποία ανέβασε στο twitter ο Konstantinos, αφιερωμένη στον παππού του, τον 80χρονο Κώστα Τασσιόπουλο, κάτοικο Μεταμόρφωσης Καρδίτσας.

Η Μεταμόρφωση Καρδίτσας πνίγηκε κυριολεκτικά από τα νερά. Όσοι από τους κατοίκους της δεν πρόλαβαν να απομακρυνθούν ανέβηκαν στο πιο ψηλό σημείο του σπιτιού τους, στη στέγη για να γλιτώσουν και να περιμένουν τα σωστικά συνεργεία να τους απεγκλωβίσουν. Κανένας δεν νοιάστηκε τι αφήνει να καταπιεί το νερό μέσα στα σπίτια, τις αποθήκες, τους στάβλους, πρόλαβαν να ανέβουν στις στέγες και να περιμένουν τη βάρκα! Κινούμενοι από ένα πανάρχαιο ένστικτο που θέλει στις περιπτώσεις της πλημμύρας να ανεβαίνουν σε ένα σημείο που δεν το φτάνει το νερό, οι άνθρωποι του κάμπου ανέβηκαν στη στέγη του σπιτιού τους. Αυτό το ένστικτο το έχουν οι κάτοικοι της περιοχής καθώς στα χρόνια τους κάποιοι το έχουν ζήσει κατ’ επανάληψη ενώ στην τοπική συλλογική μνήμη ήταν έντονο και οι αφηγήσεις των παλαιότερων προκαλούσαν την προσοχή όταν αναφέρονταν σε αυτές.

Το ίδιο πανάρχαιο ένστικτο έκανε τον Κώστα Τασσιόπουλο να διατηρεί μια βάρκα, σιδερένια μάλιστα και με την οποία κάποτε ψάρευε και όταν γίνονταν πλημμύρες βοηθούσε τους συντοπίτες τους να μετακινηθούν σε πιο ασφαλή σημεία. Έτσι έγινε και προχθές και σαν είδε πως κάποιοι ανέβηκαν στις στέγες πήγε, ξήλωσε λίγα κεραμίδια και τους πήρε. Δεν περίμενε να του πει κανένας τι να κάνει, ήξερε ο ίδιος και με την πείρα του συγκέντρωσε την συγκίνηση απ’ αυτούς που απεγκλώβισε και τον θαυμασμό όλων μας γι’ αυτή την κίνησή του.

Τον 80χρονο Κώστα Τασσιόπουλο είδαμε και σε ένα κανάλι να τον ρωτάνε και να απαντά με σεμνότητα αποπνέοντας την σιγουριά του για τη συνέχεια του κόσμου. Με τον τρόπο του αυτός ο άνθρωπος δίδαξε το τι σημαίνει να είσαι γείτονας, τι σημαίνει να είσαι συγχωριανός, τι είναι να τρέχεις σε αυτόν που έχει ανάγκη. Έννοιες που όπως η μνήμη της πλημμύρας υπάρχουν ακόμη στον κάμπο που τόσο πολύ δοκιμάζεται και η σκέψη μας βρίσκεται δίπλα στον κόσμο του που προσπαθεί να κάνει μια νέα αρχή και όταν έχει τέτοια παραδείγματα, όπως τον γείτονα βαρκάρη είναι σίγουρο πως θα τα καταφέρει…

…

Στο διαδίκτυο έτρεξε αυτές τις ημέρες κι ένα ποίημα με τίτλο «Πλημμύρες» του μεγάλου χιλιανού ποιητή Πάμπλο Νερούδα που δένει με όσα ζει ο κάμπος.

Για σένα μόνο είναι, φτωχέ, η πλημμύρα,

για τη γυναίκα σου και το σπαρτό σου

για το σκύλο σου και το εργαλείο σου,

για να μάθεις να είσαι ζητιάνος.

Τα νερό δεν ανεβαίνει

στα σπίτια των αφεντάδων

που τα χιονισμένα κολλάρα τους

πετούν απ’ τα πλυντήρια.

Φάε αυτό τον ακαταμάχητο βόρβορο

και αυτά τα ερείπια που κολυμπούν

με τους νεκρούς σου που τραβάνε

γλυκά προς τη θάλασσα,

ανάμεσα στα φτωχικά τραπέζια

και στα χαμένα δέντρα

που πάνε από τάφο σε τάφο

δείχνοντας τις ρίζες τους.....

Πάμπλο Νερούδα... «Πλημμύρες»