Το είπα και χθες, ο φετινός μου Αύγουστος είναι αθηναϊκός και φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που αυτό συμβαίνει. Αλλά ήταν αλλιώς πριν από πέντε, δέκα και εικοσιπέντε χρόνια. Άλλος κόσμος τότε, άλλα πράγματα προείχαν στη ζωή και με την εμπειρία αυτή, λυπάμαι που θα το πω, ο Αύγουστος πλέον στην Αθήνα αφορά μόνο τους τουρίστες και όσους ασχολούνται με αυτούς. Κανένας άλλος δεν έχει θέση πια στην πόλη αυτή και γι’ αυτό τον λόγο νομίζω ότι οι περισσότεροι πήραν τα βουνά και τις θάλασσες αυτές τις ημέρες.  

Αθηναϊκός λοιπόν ο Αύγουστος και τον περνάω ανάμεσα στον Κολωνό και τα Σεπόλια, γειτονίες που ομολογώ άργησα να γνωρίσω και μου αρέσουν πολύ. Τις έχω περπατήσει αρκετές φορές και σε διαφορετικές εποχές και έτσι γνώρισα πολλά από τα φανερά αλλά και τα κρυφά στοιχεία τους που τις κάνει να ξεχωρίζουν στο μωσαϊκό της μεγαλούπολης.  

Και τούτο δεν είναι άλλο από τα δεκάδες μικρά ισόγεια και διώροφα σπίτια από τα οποία πολλά κατοικούνται ακόμη από τους ιδιοκτήτες τους, δεύτερης και τρίτης γενιάς, πράγμα που σε ελάχιστες άλλες γειτονιές συμβαίνει. Όλα αυτά τα σπίτια μπορούν να διηγηθούν ιστορίες αρκετών δεκαετιών για τις γενιές που τα κατοίκησαν σχεδόν έναν αιώνα, μπορεί και παραπάνω για ορισμένα. Βεβαίως είναι καλύτερα την ιστορία αυτών των σπιτιών να την πουν αυτοί που τα κατοικούν ακόμη αλλά αυτό θέλει άλλη προετοιμασία και χρόνο.

Με λίγα λόγια η γειτονιά με τις αρχικές της διαστρωματώσεις προσφέρεται για μελέτη της ιστορίας της πόλης και αυτές οι μέρες που και σ’ αυτή τα αυτοκίνητα είναι λίγα μπορεί όποιος την περπατήσει θα δει όμορφα σπίτια και κυρίως σπίτια με αυλές. Ένα τέτοιο (στη φωτογραφία) καθώς και τα αρκετά διπλανά του στην οδό Ιωαννίνων, απέναντι ακριβώς από την είσοδο του λόφου Κολωνού κάθισα διακριτικά , γιατί φτάσαμε όποιος πλησιάζει ένα σπίτι να θεωρείται πως έχει κακόβουλες προθέσεις, και απόλαυσα χθες το απόγευμα.

Ένα σπίτι με αυλή όπου κυριαρχεί ένα μεγάλο πεύκο που ανεβαίνει κάποιο κλήμα και συνυπάρχουν μια συκιά, μια λεμονιά και πολλά αναρριχητικά αποτελούν μια όαση ακόμα και για τον Κολωνό. Από διακριτικότητα, έκατσα απέναντι και φαντάστηκα πως θα είναι να κάθεσαι σε αυτή την αυλή όχι μόνο το καλοκαίρι για δροσιά αλλά όλο το χρόνο και να νιώθεις τις εποχές να αλλάζουν μπροστά στο παραθύρι σου. Ήταν ένα σπίτι που με ταξίδεψε στην ιστορία της γειτονιάς που κατοικώ και μετά λύπης μου βλέπω σιγά – σιγά τα όμοιά του να λιγοστεύουν καθώς η τελευταία φάση της αντιπαροχής τις παλιές γειτονιές της Αθήνα παίζεται στα Σεπόλια και τον Κολωνό.

Δεν ξέρω πόσο θα αντισταθεί αυτό το σπίτι καθώς και τα διπλανά του σε αυτή την εξέλιξη, αλλά ως τότε θα μας ταξιδεύει στην ιστορία της πόλης και των ανθρώπων της…