H μόνη λαλιά που δεν χρειάζεται διερμηνέα στην πολύχρωμη οδό Αχαρνών είναι αυτή που βγάζουν οι κλεισμένες καρδερίνες στα κλουβιά που έχουν κρεμάσει στον κορμό ενός δέντρου, δίπλα από τη στάση «Χέιδεν», οι Πακιστανοί που διατηρούν εκεί ένα παντοπωλείο, όπως ένα σωρό άλλα στην περιοχή που όλοι απορούν για την πελατεία…

Δεν ξέρω αν στην πατρίδα τους αυτοί οι άνθρωποι συνηθίζουν να κρατάνε πουλιά στα κλουβιά – είναι πιθανό γιατί αυτή η σκληράδα δεν γνωρίζει σύνορα και εθνικότητες. Μπορεί πάλι να το είδαν και να το αντέγραψαν από κάποιους Αθηναίους που κρατάνε αυτή την παράδοση. Παλιότερα, όταν τα σπίτια είχαν αυλές και μπαλκόνια ήταν πολύ συνηθισμένο κάποιες νοικοκυρές αλλά και αρκετοί άνδρες να έχουν κλουβιά με καρδερίνες και καναρίνια αλλά σιγά – σιγά αυτό ατόνησε γιατί άλλαξαν και οι συνθήκες διαβίωσης ενώ μειώθηκαν κατά πολύ οι πληθυσμοί των πουλιών. Πιθανόν αυτό να τους θυμίζει τις εξοχές που άφησαν στις μακρινές πατρίδες τους, στο Πακιστάν ή αλλού και σίγουρα κι εκεί υπήρχαν πουλιά που τα χαίρονταν όταν κελαηδούσαν και τα έπιαναν να απολαμβάνουν τα κελαηδίσματα κοντά τους. Μπορεί επίσης με τα κλουβιά να προσπαθούν να αλλάξουν την ατμόσφαιρα της Αχαρνών να νιώσουν λίγη εξοχή χωρίς να νοιάζονται αν περνούν καλά οι καρδερίνες μέσα στην σκόνη και τον θόρυβο του δρόμου.

Για αυτές τις καρδερίνες τώρα, τίποτα δεν είναι εκεί πιο οικείο από το κλουβί. Τα δύστυχα πουλιά που βρέθηκαν μέσα σε αυτό -δεν τίθεται θέμα αν η σύλληψή τους ή το εμπόριο είναι νόμιμο ή παράνομο, παράλογο είναι- δεν ξέρουν τίποτα παραπέρα από τα λεπτά, συρμάτινα κάγκελά του. Ούτε από φρέσκια βοσκή στα κλαριά και στα χορτάρια ξέρουν, ούτε ποτέ νερό τρεχούμενο έχουν δοκιμάσει, ούτε ερωτικό σύντροφο να πετάει ελεύθερα διάλεξαν αλλά το κυριότερο απ’ όλα δεν ξέρουν σε τι χρησιμεύουν πια τα φτερά τους και αυτό φαίνεται όταν κατά λάθος βρεθούν ελεύθερα, πέφτουν στο δρόμο και τα τρώνε οι γάτες. Το θέμα των φυλακισμένων πουλιών σε κλουβιά ανακινείται που και που αλλά σύντομα ξεχνιέται καθώς δεν προσφέρει ούτε πολύ θέαμα, αλλά ούτε και αρκετό δράμα.

Το πιο οικείο ίσως για τις καρδερίνες είναι το κοπάδι των περιστεριών, αυτών που αποτελούν το αληταριό του φτερωτού κόσμου της πόλης που τα ταίζουν οι φιλόζωοι Πακιστανοί κάποιες φορές μέσα στην ημέρα. Αυτά μαζεύονται όταν βλέπουν να αδειάζουν μια σακούλα με τροφή, σπόρια ή ψωμιά δεν έχει σημασία και μέσα σε φτεροκοπήματα και καυγάδες το καθένα προσπαθεί να αρπάξει όσο μπορεί περισσότερη τροφή κι έτσι κάνουν χάζι όσοι τα βλέπουν. Η θέα τους ασφαλώς προκαλεί ταραχή στις φυλακισμένες καρδερίνες, δεν μπορεί κάτι θα έχει μείνει να χτυπάει στο σώμα τους από την ελευθερία και κάποιο νεύρο να χτυπάει έστω αμυδρά στα φτερά τους αλλά δεν ξέρουν ότι αν βγουν από το κλουβί δεν θα ξαναγυρίσουν. Γι’ αυτές όπως και για τα καναρίνια ο κόσμος έξω από τα συρματένια κάγκελα είναι απίστευτα σκληρός και ταιριάζει μόνο για τα ασύδοτα περιστέρια που έχουν συνηθίσει να ζουν μέσα στη βρωμιά και τα σκουπίδια της πόλης.