Τα πεζοδρόμια της Αθήνας υποτίθεται πως είναι φτιαγμένα να εξυπηρετούν τους πεζούς στις διαδρομές τους στην πόλη αλλά κάθε άλλο εκτός απ’ αυτό γίνεται πάνω σε αυτά. Το μεγαλύτερο μέρος τους είναι κατειλημμένο από διάφορων τύπων κατασκευές, κάποιες νόμιμες γιατί εξυπηρετούν περίπτερα, στάσεις, θέσεις μικροπωλητών και άλλες εργασίες αλλά πάνω σε αυτά αναπτύσσονται και ένα σωρό άλλες παράτυπες δραστηριότητες.

Το πλέον παράδοξο που παρατηρούμε πάνω στα πεζοδρόμια είναι τα μεταλλικά κουτιά της τηλεφωνίας (τα περίφημα ΚΑΦΑΟ τα οποία πριν την εξέλιξη του διαδικτύου έπαιξαν ιδιότυπο ρόλο και στην πολιτική ζωή της χώρας) και του δικτύου της ΔΕΗ στα οποία είναι και τοποθετημένο και το γνωστό σήμα ότι είναι και επικίνδυνα. Αυτά τα κουτιά φιλοξενούν τους κόμβους διανομής του τηλεφωνικού δικτύου όπου δεν έχει αλλαχθεί και του ηλεκτρικού με καλώδια. Αυτό διαπιστώνουμε όταν βλέπουμε να εκτελούνται εργασίες στα πεζοδρόμια και αναλογιζόμαστε πως βγάζουν άκρη οι τεχνικοί με αυτό το χάος καλωδίων και άλλων σωληνώσεων που κρύβει το υπέδαφος των πεζοδρομίων και των δρόμων.

Αυτό είναι αποτέλεσμα της προχειρότητας που επιδεικνύουν όλοι οι «Οργανισμοί κοινής ωφελείας» στην ανάπτυξη των δικτύων τους οι οποίοι υποτίθεται πως λαμβάνουν και μέριμνα για την ασφάλεια των πολιτών, ειδικά όταν πρόκειται για εγκαταστάσεις ηλεκτρικού ρεύματος. Είναι άπειρες οι περιπτώσεις που μπορούν να καταγραφούν σε όλη την πόλη αλλά είναι και μερικές που ξεχωρίζουν για την επικινδυνότητά τους γιατί βρίσκονται κοντά σε σημεία που συγκεντρώνεται για διάφορους λόγους αρκετός κόσμος.

Όπως ένα μικρό κέντρο διανομής ηλεκτρικού που εξυπηρετεί πιθανώς τον φωτισμό του Δήμου ή κάτι άλλο δίπλα στην στάση που βρίσκεται στην γωνία Πανεπιστημίου – Πλατεία Ομονοίας. Χαμηλό όσο οι θέσεις στη στάση, μπορεί κάποιος να ακουμπήσει πάνω του αλλά και να γίνει στοιχείο παιχνιδιού για τα παιδιά που περιμένουν εκεί.

Αυτό έγινε χθες το μεσημέρι στη στάση. Κάποια παιδιά που οι μητέρες τους έβγαλαν από τα καρότσια να ξεμουδιάσουν, βρήκαν το κουτί της ΔΕΗ και άρχισαν να το ψάχνουν, χωρίς φυσικά να υποπτεύονται πως μέσα σε αυτό κρύβονταν κάποιος κίνδυνος. Η εξερεύνησή του σταμάτησε όταν ήρθε το λεωφορείο κι έτσι έληξε αισίως το επικίνδυνο παιχνίδι τους. Αν περίμεναν περισσότερο πιθανόν να ήταν οδυνηρό και στην αναζήτηση της ευθύνης μετά από ένα «ατύχημα», η απάντηση από πλευράς των υπευθύνων, σίγουρα θα ήταν πως δεν είχαν αλλού χώρο να το τοποθετήσουν και το σημείο δίπλα στη στάση τους βόλευε.

Αυτή είναι μια περίπτωση, ανάμεσα σε άπειρες άλλες που υπάρχουν αλλού φανερά κι αλλού κρυφά και υπονομεύουν την ασφάλεια στους δρόμους της πόλης. Μια υπόθεση που αφήνεται στην τύχη που ακολουθεί καθέναν όταν βγαίνει από το σπίτι του και θέλει να επιστρέψει όταν τελειώσει τις δουλειές του, ακέραιος σε αυτό.