Παρακολουθούμε αυτές τις ημέρες ένα χορό πυρκαγιών σε όλη τη χώρα. Απ’ άκρη σε άκρη καίγονται μοναδικά δάση, αγροτικές καλλιέργειες και εγκαταστάσεις, σπίτια, ακόμη και ομπρέλες στις παραλίες γίνονται κάρβουνο και στάχτη. Βλέπουμε τις τιτάνιες προσπάθειες των πυροσβεστών, των δασικών, των εθελοντών να δαμάσουν το θηρίο και ευχόμαστε να μην τους αρπάξουν οι πύρινες γλώσσες  του και να έχουν όση δύναμη μπορούν να το αντιμετωπίσουν. Για ένα μεροκάματο δουλεύουν και μάλιστα εποχιακό οι περισσότεροι στην πρώτη γραμμή. Έτσι τους εκτιμούν οι συνήθεις αρμόδιοι που βρίσκονται στην ασφάλεια των μετόπισθεν των καταστροφών και ορίζουν μάλιστα τις τύχες των άλλων... 

Τούτο είναι άλλο ζήτημα αλλά δεν μπορούσε να μην αναφερθεί προκειμένου να φτάσουμε σε αυτό που σαν πυρκαγιά ξεχωρίζει και οι συνέπειες μάλλον ανυπολόγιστες. Όχι τόσο για το οικονομικό μέγεθός τους αλλά για το ηθικό και κυρίως για το περιβαλλοντικό καθώς η Δαδιά ήταν το μεγάλο στοίχημα της προσπάθειας των επιστημόνων, βιολόγων κυρίως και πολλών ευαισθητοποιημένων πολιτών εδώ και τρεις δεκαετίες. Οι προσπάθειές τους καρποφόρησαν και έτσι από το 1981 η Δαδιά προστατεύεται «νομικά» και υποτίθεται ότι ο αρμόδιος φορέας έχει στη διάθεσή του και τα απαιτούμενα χρήματα για να λειτουργήσει και να επιτελέσει το έργο που έχει αναλάβει καθώς και την αμέριστη υποστήριξη της Πολιτείας.  Φυσικά και δεν είναι στις προθέσεις μου να εγκαλέσω τους βιολόγους, τους υπεύθυνους και όσους σχετίζονται με την λειτουργία του λεγόμενου Πάρκου καθώς και τις υπηρεσίες (δασαρχείο, πυροσβεστική, αστυνομία, στρατός) της περιοχής γιατί έχουν κι ένα σωρό άλλες υποχρεώσεις και καθήκοντα στην ευαίσθητη αυτή περιοχή του Έβρου. Προκαλούμαι όμως με αυτό το «νομικά» να θέσω έναν προβληματισμό για την λειτουργία αυτών των Πάρκων και τον αποκλεισμό τους από την ζωή της υπόλοιπης χώρας με στόχο την διατήρηση κάποιων ειδών που εξαφανίζονται. 

Στην ουσία αυτά τα Πάρκα, όπως η Δαδιά παίζουν τον ρόλο της Κιβωτού όπου κάποτε ο Νώε συγκέντρωσε ανά ζεύγος όλα τα είδη των ζώων (σίγουρα κάποια άλλα άφησε απέξω) να τα σώσει από τον Κατακλυσμό και αυτά αποτέλεσαν τη μαγιά να γεμίσει πάλι η γη ζωή. Φανταστείτε ο Νώε να έμπαινε σε όλη αυτή τη διαδικασία χωρίς να έχει στο νου του τους τεχνίτες που έφτιαξαν την Κιβωτό και δεν έλεγξε κάθε ξύλο και καρφί που μπήκε στο σκαρί της. Κι ακόμη, αν δεν είχε φροντίσει για την επιβίωση των ζώων που έβαλε μέσα. Εδώ βέβαια δεν ξέρουμε πως έμπασε στο αμπάρι και έβαλε να ζήσουν μαζί σαρκοβόρα με χορτοφάγα αλλά φαντάζομαι πως βρήκε έναν τρόπο ή μπορούμε να δεχθούμε πως ο φόβος της καταστροφής ανέστειλε για κάποιες ημέρες τα ένστικτα των θηρίων. Σαράντα μέρες λένε οι γραφές έβρεχε συνέχεια και η γη κατακλύστηκε από τα νερά, διάστημα αρκετά μεγάλο για να συμβιώσουν και να τραφούν όλα τα ζωντανά και τα πτηνά που έβαλε στην Κιβωτό μέχρι που στράγγιξαν οι ουρανοί, πέταξε ο κόρακας επέστεψε με ένα κλαρί ελπίδας. Τότε εκεί πάνω στις κορυφές του Αραράτ ο Νώε άνοιξε την Κιβωτό και βγήκαν όλα τα ζώα και έδωσαν ζωή σε έναν κόσμο που από τον βούρκο του κατακλυσμού εξελίχθηκε σε ένα μοναδικό πλανήτη κι έτσι πορεύτηκε μέχρι που άρχισε ο άνθρωπος να τον καταστρέφει εκμεταλλευόμενος με ανήθικο και αισχρό πολλές φορές τρόπο τα άλλα πλάσματα αφαιρώντας κομμάτια από το ζωτικό τους χώρο και περιορίζοντας την κυριαρχία τους. 

Στο πέρασμα των αιώνων κάποια είδη απ’ εκείνα τα ζώα που έβαλε ο Νώε στην Κιβωτό, για διάφορους λόγους εξαφανίστηκαν και πολλά άλλα άρχισαν να μειώνονται. Τούτο κινητοποίησε την επιστημονική κοινότητα που μελετά αυτά τα πράγματα και υποστηρίζει ότι όλα τα πλάσματα έχουν θέση στον κόσμο μας και προσπαθεί να σώσει, όπως έκανε ο Νώε με την κιβωτό, όσα κινδυνεύουν διατηρώντας τουλάχιστον κάποια σημεία που είναι ευνοϊκά για την επιβίωσή τους αποκλείοντας τα από την ανάπτυξη. Ένα τέτοιο σημείο ήταν η Δαδιά για πολλά είδη και το οποίο αφού ιδρύθηκε, λειτούργησε και έγινε μάλιστα διάσημο, αφέθηκε στην τύχη του. Οι ευθύνες διαχρονικά των αρμοδίων είναι τεράστιες και οι συνέπειες ανεπανόρθωτες. Είναι σαν ο Νώε να βούλιαζε με έναν τρόπο την Κιβωτό και να έφευγε με μια βάρκα να σωθεί αδιαφορώντας για τα πλάσματα που είχε μέσα. 

Κάπως έτσι μοιάζει και η περίπτωση της Δαδιάς και όλων των άλλων προστατευόμενων υποτίθεται περιοχών. Προστατευόμενες κατ’ όνομα γιατί στην πράξη άλλα βλέπουμε και με τρόμο περιμένουμε ποια έχει σειρά στην επόμενη καταστροφή. Το τι θα μπορούσαν να κάνουν ώστε να είναι ασφαλής αυτός ο τόπος, νομίζω πως περιγράφεται στο ιδρυτικό της διακήρυξης της δημιουργίας του. Την προστασία του επιθυμούσαν όσοι συμμετείχαν σε αυτή την προσπάθεια αλλά μετά από τόσα χρόνια σε κάποιους φαίνεται πως τους βάραινε και τα άφησαν όλα στην τύχη τους κι έτσι ήρθε η φωτιά και τους έβγαλε και από τις υποχρεώσεις. Ότι απόμεινε δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί πια πάρκο και ας γίνει οικόπεδο που δεν θα μπορεί να φτιάξει φωλιά όχι ο μαυρογύπας και ο ασπροπάρης, αλλά ούτε σπουργίτι…
 
ΥΓ. Οι φωτογραφίες από το διαδίκτυο και από το αρχείο του Εθνικού Πάρκου Δάσους Δαδιάς - Λευκίμης - Σουφλίου.