Ο νικητής των χθεσινών εθνικών εκλογών στη Βουλγαρία, Ρούμεν Ράντεφ, ένας γνωστός φιλορώσος πολιτικός, προκαλεί ανησυχία στα ανώτερα πολιτικά κλιμάκια των Βρυξελλών. Ο ίδιος φρόντισε εξαρχής, να τοποθετηθεί σχετικά με τις σχέσεις της χώρας του με τη Ρωσία, υπενθυμίζοντας ότι ότι είναι αυτή που βοήθησε αποφασιστικά για την ανεξαρτητοποίηση της Βουλγαρίας. Ο κ. Ράντεβ έθεσε στη δημόσια συζήτηση ένα θέμα που για πολλούς στην παρούσα φάση είναι ταμπού, δηλαδή την ανάγκη προσέγγισης της Ε.Ε με τη Ρωσία, κίνηση που συνδέεται με τη διαμόρφωση κλίματος ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και σταθερότητας στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Βλέποντας κανείς τη μεγάλη εικόνα θα μπορούσε να πει πως ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα και να προσφέρει ασφαλιστικές δικλείδες για την ειρήνη και την ασφάλεια στο μέλλον. Πόσο ρεαλιστικό είναι όμως ένα τέτοιο πλάνο και μάλιστα στην παρούσα φάση; Είναι μια ειλικρινής δήλωση του Βούλγαρου ηγέτη, ή μήπως αναζητά ένα άλλοθι για να δικαιολογήσει τη φιλορωσική του στάση; Μέσα από μια ψύχραιμη αποτύπωση της σημερινής κατάστασης μπορούν να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα που συνδέονται με το θέμα που άνοιξε ο κ. Ραντεφ. Πρώτον, η συνέχιση της ρωσικής κατοχής στην Ουκρανία συνιστά έναν αποτρεπτικό παράγοντα για όποια απόπειρα προσέγγισης Ε.Ε-Ρωσίας. Δεύτερον, θεμελιώδεις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες αγνοούνται στη σημερινή Ρωσία. Τρίτον, η Μόσχα είναι προσανατολισμένη στη διαμόρφωση ενός κοινού μετώπου με χώρες, εκτός ευρωπαϊκού στερεώματος. Τέταρτον, για να υπάρξει προσέγγιση πρέπει να το θέλουν και οι δύο πλευρές. Υπό τις παρούσες συνθήκες, ούτε η ρωσική ηγεσία θα επεδίωκε κάτι τέτοιο, από τη στιγμή δε που μπορεί και διατηρεί ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας και με τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ. Ωστόσο, για να αποδώσει κανείς τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, οφείλει να αναγνωρίσει διαχρονικά λάθη και της ευρωπαϊκής διπλωματίας προς τη ρωσική πλευρά, τα οποία έφτασαν στα όρια της προκατάληψης και βάθαιναν ακόμη περισσότερο το χάσμα.

Κοντολογίς, η προσέγγιση των δύο πλευρών συνιστά ένα πρότζεκτ για το απώτερο μέλλον με πολλά «αν» και «εφόσον». Ακόμη και στην περίπτωση που βρισκόταν ένας κοινός τόπος συνεννόησης, μία τέτοια εξέλιξη θα προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις τόσο στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, όσο και σε άλλες μεγάλες δυνάμεις, όπως για παράδειγμα στην Κίνα. Συνεπώς αν οι προθέσεις του κ. Ράντεφ είναι αγνές, οφείλει και ο ίδιος να γίνει πιο ρεαλιστής, αλλά και να λάβει σοβαρά υπόψη πως η χώρα του είναι πλέον στο σκληρό πυρήνα της Ε.Ε και στην ομάδα του ευρω, με ότι αυτό συνεπάγεται....