Την ώρα που οι τριμερείς διαπραγματεύσεις (Ρωσία-Ουκρανία-ΗΠΑ) συνεχίζονται για την εξεύρεση του κοινού τόπου που θα οδηγούσε στην κατάπαυση του πυρός και στην διασφάλιση μιας βιώσιμης ειρηνικής λύσης, εξελίσσεται δημόσια ένα ζωηρό ντιμπέιτ για την επόμενη μέρα στην Ουκρανία. Η έμφαση δίνεται από πολιτικούς, δημοσιογράφους και ειδικούς αναλυτές στο πως η Ουκρανία θα μπορέσει να ενισχύσει την αμυντική της αυτονομία, να θωρακίσει την επικράτεια της και να αυξήσει την αποτρεπτική της ικανότητα απέναντι σε μία ενδεχόμενη νέα ρωσική επέλαση στο μέλλον. Για να αναλύσει κανείς διεξοδικά τα δεδομένα και να προσεγγίσει το θέμα με ρεαλισμό και όχι με αληθοφάνεια, όπως συνήθιζε να αντιμετωπίζει τα μεγάλα γεγονότα ο ιστορικός Ηρόδοτος, οφείλει να λάβει υπόψη και να συνυπολογίσει τα εξής σημεία:                                                                                 

Α) Ένα μεγάλο μέρος του ουκρανικού στρατού έχει κουραστεί από τον τετραετή πόλεμο και ζητά την αντικατάσταση του. Συνεπώς, η Ουκρανία οφείλει να αντιμετωπίσει αυτή τη συνθήκη, εξετάζοντας και άλλους τρόπους προσέγγισης των νέων και μάχιμων, σε μία περίοδο που είναι πολλοί εκείνοι που αρνούνται να φορέσουν τη στρατιωτική στολή.

Β) Η ουκρανική ηγεσία δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στις εγγυήσεις ασφάλειας που θα έχουν την υπογραφή των ΗΠΑ. Ο Ντόναλντ Τραμπ πρωταγωνιστεί στην προσπάθεια για να λήξει ο πόλεμος, αλλά επενδύει σε μία στρατηγική σχέση με τη Μόσχα και σε καμία περίπτωση δεν θα χάρασσε μια κόκκινη γραμμή στον Βλαντιμίρ Πούτιν για το χατίρι του Κιέβου.

Γ) Στις τρέχουσες διαπραγματεύσεις οι ουκρανοί εμμένουν στη διατήρηση ενός σημαντικού αριθμού στρατιωτών της τάξης των οκτακοσίων χιλιάδων ανδρών. Αλλά σε καμία περίπτωση ο αριθμός αυτός δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένος.

Δ) Η Ευρώπη έχει στηρίξει και συνεχίζει να στηρίζει χωρίς αστερίσκους την Ουκρανία. Αλλά εμφανίζει διαχρονικά σημάδια αργών αντανακλαστικών που επηρεάζουν το χρόνο αντίδρασης, όταν ξεσπούν κρίσεις. Αυτό σημαίνει ότι η ουκρανική πλευρά δεν μπορεί να στηρίζεται σε μία άμεση εμπλοκή των ευρωπαϊκών δυνάμεων. Εξάλλου, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο οι απόψεις για τη στήριξη της Ουκρανίας διίστανται, ενώ υπάρχουν και οι παραφωνίες που προέρχονται κατά κύριο λόγο από την Ουγγαρία και τη Σλοβακία.

Όλα τα παραπάνω οδηγούν σε κάποια συγκεκριμένα συμπεράσματα για την Ουκρανία και την αμυντική προετοιμασία της για την επόμενη μέρα.

Το Κίεβο οφείλει να στηριχθεί περισσότερο στις δικές του δυνάμεις. Ήδη έχει κάνει άλματα όσον αφορά στην αξιοποίηση της τεχνολογίας και της κατασκευής drones και άλλων πυραύλων. Χρειάζεται πιο αποφασιστικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Όπως και η Ελλάδα που είναι υποχρεωμένη εκ της γεωγραφικής της θέσης να εξοπλίζεται συστηματικά, έτσι και η Ουκρανία οφείλει να αυξήσει τον προϋπολογισμό της για τις αμυντικές δαπάνες, έχοντας στραμμένο το βλέμμα της προς την ανατολή και τη Ρωσία. Εξάλλου, το απαγορευτικό που έχει εκδοθεί από την Ουάσιγκτον για την ένταξη της στο ΝΑΤΟ δεν αφήνει περιθώρια για μια διαφορετική προσέγγιση. Όλα αυτά βέβαια ισχύουν στο ενδεχόμενο κατάπαυσης του πυρός. Σε αντίθετη περίπτωση, η κατάσταση θα παραμείνει δύσκολη, η πίεση από τις καθημερινές ανάγκες θα αυξάνεται και οι ουκρανικές δυνάμεις θα λειτουργούν, ακροβατώντας σε ένα σχοινί που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμο να κοπεί. Γι’ αυτό το λόγο ενδέχεται να κάνουν στην παρούσα φάση και επιπλέον υποχωρήσεις για το 20% της επικράτειας τους, ώστε να μπορέσουν σε μία επόμενη, να υπερασπιστούν αποτελεσματικά το υπόλοιπο 80%. Σε κάθε περίπτωση, το συναίσθημα των Ουκρανών θα συγκρουστεί επανειλημμένα με τη λογική τους τις ερχόμενες εβδομάδες. Όταν είσαι σε μειονεκτικότερη θέση από τον αντίπαλο, οφείλεις πολλές φορές να ξεφεύγεις ακόμη και από τις κόκκινες γραμμές σου.

Φωτογραφία: Καθεδρικός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Χάρκοβο, Ουκρανία (shutterstock)