Το Ιράν διανύει στην παρούσα φάση μία από τις σημαντικότερες κρίσεις στην ιστορία του. Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού βρίσκεται στους δρόμους, ζητώντας την απομάκρυνση των μουλάδων από την εξουσία μετά από σαράντα επτά ολόκληρα έτη. Ο υψηλός πληθωρισμός και η οικονομική πίεση που ασκείται στη μεσαία τάξη και τα ευάλωτα κοινωνικά στρώματα άναψαν τη σπίθα της επανάστασης. Τα αίτια είναι φυσικά βαθύτερα. Το Ιράν μια χώρα με αξιοσημείωτη ιστορία, πλούσιους φυσικούς πόρους και σημαντική γεωπολιτική θέση αναζητά μια επανεκκίνηση με έμφαση στο σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια, στις ελευθερίες των γυναικών, στο εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης, στην αρμονική συνύπαρξη όλων των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων. Οι αντοχές και η ανθεκτικότητα του σκληρού καθεστώτος της Τεχεράνης δοκιμάζονται έντονα, τη στιγμή δε που η Ουάσιγκτον έχει βάλει την ηγεσία του στην ακί του στοχάστρου της. Ταυτόχρονα, η μεγάλη κινητοποίηση της ιρανικής διασποράς σε ΗΠΑ, Καναδά, Βρετανία, Αυστραλία και Ευρώπη δημιουργεί ανάλογο κλίμα πολιτικής αλλαγής, από ένα σύνολο, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα του για να αποφύγει τα χειρότερα και να ζήσει σε συνθήκες ελευθερίας. Λαμβάνοντας υπόψη τα σημερινά δεδομένα, η κατάσταση στο Ιράν εμπνέει ανησυχία για μία γενικευμένη σύρραξη. Από τη μία πλευρά, οι ΗΠΑ έχουν κινητοποιήσει ισχυρές μονάδες του ναυτικού και της αεροπορίας που κατευθύνονται στην περιοχή. Στην αντίπερα όχθη, η ισλαμική ηγεσία της Τεχεράνης απειλεί με πυρηνικό πόλεμο. "Παίζει τα ρέστα της" για να διασωθεί, αφού τα μέλη της αντιλαμβάνονται πως, εφόσον φύγουν από την εξουσία, θα κληθούν να λογοδοτήσουν για όσα έπραξαν εις βάρος Ιρανών πολιτών επί δεκαετίες και για τις δολοφονίες αθώων ανθρώπων, κατά κύριο λόγο γυναικών. Σε ένα σκληρό γεωπολιτικό πόκερ για την επόμενη μέρα στην περιοχή, καταγράφονται και άλλες περιφερειακές δυνάμεις που διεκδικούν το δικό τους ρόλο. Για παράδειγμα. το Ισραήλ τάσσεται αναφανδόν υπέρ της ανατροπής των ακραίων ισλαμιστών, ώστε να αναλάβουν την εξουσία οι φιλικά προσκείμενες δυνάμεις στο γιο του τελευταίου Σάχη, με τις οποίες διατηρούσαν πάντα ανοιχτή επικοινωνία και είχαν στο παρελθόν αγαστή συνεργασία. Μία νέα πολιτική πραγματικότητα στο Ιράν θα άλλαζε εκ νέου τα δεδομένα στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, καθώς οι ακραίες ισλαμιστικές ομάδες σε Λίβανο, Παλαιστίνη και Υεμένη θα αποδυναμώνονταν περαιτέρω, όπως και η επιρροή της Τουρκίας ως προστάτιδας των απανταχού Μουσουλμάνων. Ο Ντόναλντ Τραμπ θα μετρήσει πολύ καλά τα δεδομένα και θα ανιχνεύσει ενδελεχώς τις συνέπειες από μία πολεμική επιχείρηση, πριν αποφασίσει να πατήσει το κουμπί. Σε κάθε περίπτωση ωστόσο, δεν δείχνει διατεθειμένος να χαριστεί, από τη στιγμή που οι Μουλάδες συνεχίσουν την αιματοχυσία.                                           

Από το 1979 και έπειτα το Ιράν έχει διανύσει μια μακρά περίοδο συντηρητικοποίησης της κοινωνίας και πολιτικών επιλογών που έπληξαν τις σχέσεις του κράτους με ένα ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας. Πολλοί από εκείνους που υπέφεραν από το τυραννικό καθεστώς επέλεξαν τη φυγή από τη χώρα. ‘Αλλοι παρέμειναν και πλέον αποφάσισαν να ορθώσουν το ανάστημά τους, διεκδικώντας δημοκρατία, ελευθερία έκφρασης και ισονομία. Κάποιοι άλλοι γύρισαν την πλάτη στο Ισλάμ και έψαξαν μια νέα αρχή, ασπαζόμενοι τον χριστιανισμό. Θα επιστρέψει άραγε το Ιράν στις πανάρχαιες παραδόσεις της Αρχαίας Περσίας; Θα επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με τη Δύση; Θα απαλλαγεί από ένα καθεστώς, με το οποίο δεν συνδέεται ιστορικά; Θα αναζητήσει εκ νέου την αίγλη, χωρίς τα λάθη και τις ακρότητες του παρελθόντος (πριν την ισλαμική επανάσταση); Το Ιράν βρίσκεται αναμφίβολα σε μια κρίσιμη καμπή, με το ενδεχόμενο μιας κλιμάκωσης των συγκρούσεων και την εμπλοκή και των λεγόμενων μεγάλων δυνάμεων να είναι πλέον υπαρκτό σενάριο.