Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες δοκιμάζονται σε διαφορετικά επίπεδα, ενώ ένα μεγάλο κομμάτι της κοινής γνώμης αναζητεί διέξοδο σε πολιτικούς οργανισμούς που κινούνται σε μια αντισυμβατική "γραμμή", η οποία σε πολλές περιπτώσεις συνιστά απειλή για την ίδια την ευρωπαϊκή δημοκρατία του 2025.

Η εικόνα αυτή δεν παρατηρείται μόνο στους κινητήριους μοχλούς της ευρωπαϊκής πραγματικότητας, όπως είναι η Γαλλία και η Γερμανία, αλλά και σε μικρότερα σε έκταση και επιρροή κράτη στην κεντρική Ευρώπη, λ.χ  Αυστρία ή Σλοβακία.

Θα μπορούσε να πει κανείς πως ολόκληρη η περιοχή του Δούναβη, που επηρεάζει ποικιλοτρόπως τα δρώμενα στην Ε.Ε, αποκτά στις μέρες μας ένα ειδικό πολιτικό ενδιαφέρον.

Τον Απρίλιο του 2026, πραγματοποιούνται οι εθνικές εκλογές στην Ουγγαρία, όπου μετά από δεκάξι χρόνια απειλείται η κυριαρχία του Βίκτορ Όρμπαν, ενός ηγέτη που βρίσκεται πολλάκις εκτός γραμμής Βρυξελλών, ενώ ανά τακτά χρονικά διαστήματα προκαλεί με τη στάση του προβλήματα στην ηγεσία των ευρωπαϊκών θεσμών.

Οι πολίτες της χώρας θα κληθούν να αποφασίσουν για τη σύνθεση του νέου Κοινοβουλίου (199 βουλευτές), αλλά και για το εάν η χώρα θα προχωρήσει με ένα διαφορετικό βηματισμό προς το μέλλον μέσα από μια μεγάλη πολιτική αλλαγή.

Ο κ. Όρμπαν έχει δεχθεί σκληρή κριτική και στο εσωτερικό, κυρίως για αποφάσεις που άπτονται της αυτονομίας των πανεπιστημίων, της δημοκρατίας, της οικονομίας, της απονομής δικαιοσύνης και της ελευθερίας της έκφρασης. Ωστόσο, καταγράφει και θετικά στοιχεία στη διάρκεια της μακρόχρονης παραμονής του στην εξουσία, όπως στα πεδία της μετανάστευσης, της κοινωνικής πολιτικής, της ασφάλειας του πολίτη. Σε κάθε περίπτωση, ο κ. Όρμπαν δεν πρόκειται να πέσει αμαχητί, ενώ διαθέτει ισχυρά ερείσματα όχι μόνο στη Μόσχα, αλλά και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Η μάχη με τον βασικό πολιτικό του αντίπαλο, κεντροδεξιό Πίτερ Μάγιαρ θα είναι σκληρή και πολλά θα κριθούν στην τελική ευθεία προς την εκλογική αναμέτρηση της άνοιξης. Στη γειτονική Αυστρία, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Παρά το γεγονός ότι το λαϊκίστικο "κόμμα της Ελευθερίας" του Χέρμπερτ Κικλ έκοψε πρώτο το νήμα των εθνικών εκλογών το Σεπτέμβριο του 2024, εντούτοις οι παραδοσιακοί πολιτικοί σχηματισμοί της χώρας, Λαϊκό Κόμμα και Σοσιαλδημοκράτες, κατάφεραν να το αφήσουν εκτός Κυβέρνησης. Μόλις εννέα μήνες μετά το σχηματισμό Κυβέρνησης υπό τον κεντροδεξιό Κρίστιαν Στόκερ, το "Κόμμα της Ελευθερίας" έχει εκτοξευτεί στις δημοσκοπήσεις, με ποσοστά που φτάνουν και το 37,4% (πηγή APA), σχεδόν δεκαεννέα μονάδες μπροστά από το κυβερνών κόμμα. Αυτό σημαίνει πως αν συνεχιστούν οι τρέχουσες τάσεις, το "κόμμα της Ελευθερίας" ενδέχεται να διεκδικήσει ακόμη και την αυτοδυναμία στις επόμενες εθνικές εκλογές.

Στη Γερμανία, ο κυβερνητικός σχηματισμός χριστιανοδημοκρατών και σοσιαλδημοκρατών δέχεται ήδη έντονη κριτική πάνω σε ζητήματα καθημερινότητας, με την οικονομία και το μεταναστευτικό να βρίσκονται ψηλά στην ατζέντα. Η ακροδεξιά «Εναλλακτική για τη Γερμανία» καραδοκεί. Ο μέσος όρος των μετρήσεων δίνει 25,9% στην «εναλλακτική για τη Γερμανία» και 25,5% στην «Ένωση» Χριστιανοδημοκρατών και Χριστιανοκοινωνιστών (πηγή dawum.de). Ο δρόμος μέχρι τις επόμενες εκλογές είναι μακρύς. Ο Καγκελάριος Μερτς έχει μια ιστορική ευθύνη να αποτρέψει τα χειρότερα που θα επηρέαζαν ολόκληρο το ευρωπαϊκό εγχείρημα. Αν και δεν καταγράφεται, με τα σημερινά τουλάχιστον δεδομένα, ένας δυνητικός συνεργάτης των ακροδεξιών σε μία μελλοντική κυβέρνηση, εντούτοις η ιστορία έχει διδάξει πως τάσεις εφησυχασμού κα αδιαφορίας δεν επιτρέπονται.

Η Ευρώπη παρακολουθεί με μεγάλο ενδιαφέρον τα όσα διαδραματίζονται σε χώρες-βαρόμετρο για την Ε.Ε, όπως οι προαναφερθείσες. Σε μια εποχή που η συζήτηση για το επόμενο στάδιο της ευρωπαϊκής διεύρυνσης (Μαυροβούνιο, Αλβανία) έχει ήδη αναζωπυρωθεί, η πολιτική κατάσταση σε χώρες με ισχυρό αποτύπωμα αποτελεί ζητούμενο, για να περάσει η Ευρώπη στο επόμενο, αναγκαίο κατά πολλούς, στάδιο προς την ολοκλήρωση.