Τα τελευταία εικοσιτετράωρα η σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας και κατ’ επέκταση της Δύσης έχει ανέβει σε άλλο επίπεδο, προκαλώντας έντονη ανησυχία για την επόμενη μέρα και τι αυτή μπορεί να επιφυλάσσει για την παγκόσμια ειρήνη. Ολόκληρος ο πλανήτης βρίσκεται σε κόκκινο συναγερμό, ενώ η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, επιβάλλει απόλυτη ετοιμότητα σε όλα τα επίπεδα.  

Ο κόσμος είναι ουσιαστικά διαιρεμένος σε δύο στρατόπεδα: από τη μία πλευρά οι παραδοσιακοί δυτικοί σύμμαχοι που παρά την καθυστέρηση σπεύδουν εκ των υστέρων να απλώσουν μία ομπρέλα προστασίας στους αμυνόμενους Ουκρανούς, ενώ από την άλλη η Μόσχα βρίσκεται σε ανοιχτή επικοινωνία, διασφαλίζοντας την υποστήριξη της Βόρειας Κορέας, της Κίνας και του Ιράν, των χωρών εκείνων δηλαδή που έχουν μια εντελώς διαφορετική θεώρηση τόσο για το παγκόσμιο status quo, όσο και για τη εν γένει λειτουργία στο εσωτερικό τους.

Αλλά πως φτάσαμε ως εδώ; Η αρχή έγινε το Φεβρουάριο του 2022 όταν η Ρωσία επιτέθηκε απρόκλητα στην Ουκρανία και οι δυνάμεις της έφτασαν σε πρώτη φάση ως τα προάστια του Κιέβου. Όταν οι ρωσικές δυνάμεις αντελήφθησαν πως η επιχείρηση αυτή δεν εξελίσσεται σε «περίπατο», αποφάσισαν να υποχωρήσουν, διατηρώντας τη γραμμή της ανατολικής Ουκρανίας, όπου εδώ και πολλούς μήνες διεξάγονται σκληρές μάχες. Ο πόλεμος αυτός είναι άνισος και από τη στιγμή που η Δύση κατέγραψε αργοπορία και νωχελικότητα στις κινήσεις της, η ανθεκτικότητα του Κιέβου επλήγη με αποτέλεσμα οι Ρώσοι να επελαύνουν βήμα-βήμα σε μία νέα ακτίνα. Υπό αυτές τις συνθήκες, η ουκρανική ηγεσία κατάλαβε πως δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη νέα αυτή συνθήκη, συνεπώς αποφάσισε με μία στρατηγική κίνηση να μπει μέσα στο έδαφος της Ρωσίας, καταλαμβάνοντας ένα ποσοστό  της περιφέρειας του Κουρσκ. Τα δεδομένα άλλαξαν, η Μόσχα κινητοποίησε ακόμα και βορειοκοοεατικές δυνάμεις για να πολεμήσουν τους Ουκρανούς στο δικό τους έδαφος. Τα παραπάνω προκάλεσαν αναπόφευκτα κλιμάκωση της έντασης και πλέον βρισκόμαστε στη φάση ενεργοποίησης των σύγχρονων πυραυλικών συστημάτων, χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει που μπορούν να καταλήξει αυτή η σύγκρουση. Η βασική επιδίωξη των δύο πλευρών είναι να καθίσουν κάποια στιγμή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων υπό τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για την καθεμία. Η Ουκρανία προσπαθεί να σώσει κάποια από τα εδάφη της, η δε Ρωσία να κερδίσει το μέγιστο των βασικών της επιδιώξεων τουλάχιστον σε πρώτο επίπεδο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή θα διαρκέσει για πολλά χρόνια ακόμα, ανεξάρτητα αν υπάρξει στο εγγύς μέλλον μία πρώτη κατάπαυση του πυρός. Ο ρωσικός αναθεωρητισμός δεν αφήνει περιθώρια για άλλες ερμηνείες ή για αισιόδοξες προβλέψεις. Συνεπώς, η σύμπραξη των δυτικών δυνάμεων καθίσταται αναγκαία και αναπόφευκτη, ακόμα και για το νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.