Για όσους παρακολουθούσαν τις πολιτικές εξελίξεις στην Αυστρία τα τελευταία χρόνια, η χθεσινή εκλογική νίκη του λαϊκίστικου και ακραίου κόμματος της Ελευθερίας (FPÖ) δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν το αποτέλεσμα των συνεπειών της μεταναστευτικής κρίσης από το 2015 και έπειτα, της υγειονομικής κρίσης του 2020, αλλά και των οικονομικών ζητημάτων που ανέκυψαν και άγγιξαν ένα σημαντικό μέρος και της αυστριακής κοινωνίας, μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Την ώρα που συνέβαιναν όλα τα παραπάνω, ο ηγέτης του Χέρμπερτ Κικλ και οι συνεργάτες του βρήκαν πρόσφορο το έδαφος για να αναπτύξουν ένα ελκυστικό, γεμάτο ζωηρά συνθήματα και εύκολες υποσχέσεις αφήγημα, υποσχόμενοι απλά «πέντε καλά χρόνια» για τους Αυστριακούς πολίτες την περίοδο 2024-2029! Έχτισαν δηλαδή πάνω στα αποκαΐδια των αλλεπάλληλων κρίσεων, στο υψηλό αίσθημα ανασφάλειας που χαρακτηρίζει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, αλλά και στην ανικανότητα της Ε.Ε να δώσει ολιστικές λύσεις πάνω σε κρίσιμα ζητήματα, όπως είναι η παράνομη μετανάστευση. Κατά την προσωπική μου άποψη, ο χαμένος των χθεσινών εκλογών το Λαϊκό Κόμμα, υπό την πίεση των μετρήσεων, αλλά και του πρόσφατου αποτελέσματος των ευρωεκλογών, έκανε στρατηγικά λάθη. Σύρθηκε πίσω από την ατζέντα των ακραίων, υιοθέτησε τη «σκληρή γραμμή» στο μεταναστευτικό, δεν διαμόρφωσε σαφείς διαχωριστικές γραμμές με το FPÖ, απέτυχε να εξηγήσει τι πραγματικά σημαίνει πολιτικά η ταύτιση με το Κόμμα της Ελευθερίας, δεν έθεσε καθαρά διλήμματα στους ψηφοφόρους, με αποτέλεσμα την ώρα της κάλπης οι πολίτες απλά να προτιμήσουν εκείνους που δεν είχαν φθορά και που πίστεψαν ότι μπορούσαν να χειριστούν την επόμενη μέρα καλύτερα. Η πορεία ήταν, δηλαδή, σε μεγάλο βαθμό προδιαγεγραμμένη και αναπόφευκτα όλοι περίμεναν να την επιβεβαιώσει το άνοιγμα της κάλπης. Ο Κικλ και η ομάδα του έχουν συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά που παραπέμπουν δυστυχώς εν πολλοίς στη δεκαετία του 1930. Ακραία ρητορική, τοξικό πολιτικό λόγο, επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και αυτοσυντηρητική εμμονή με στόχο μια «Αυστρία φρούριο». Αλγεινή εντύπωση προκαλεί η αναφορά του ηγέτη του FPÖ, ότι ο ίδιος θέλει να αναλάβει λαϊκός Καγκελάριος (Volkskanzler) στη χώρα του, παραπέμποντας η φρασεολογία αυτή στην εποχή του Αδόλφου Χίτλερ. Ο σπόρος που έριξε στην ζαλισμένη αυστριακή κοινωνία έπιασε. Οι γυναίκες κατά πλειοψηφία, οι εργάτες σε ποσοστό που φτάνει το 50%, αλλά και πολλοί νέοι του χάρισαν μία ομολογουμένως ιστορική νίκη. Αν και οι πιθανότητες να περάσει το κατώφλι της καγκελαρίας είναι σχεδόν μηδενικές, αφού δεν υπάρχουν πρόθυμοι στις υπόλοιπες πτέρυγες της Βουλής για συμμαχία με τα άκρα, εντούτοις η επικράτηση του πρέπει να αποτελέσει το έναυσμα αναστοχασμού και εγρήγορσης όχι μόνο για τα αυστριακά κόμματα που πιστεύουν στην δημοκρατία και την ενωμένη Ευρώπη, αλλά και για πολιτικά διευθυντήρια των Βρυξελλών που οφείλουν να αντιμετωπίσουν τις εξελίξεις με περισσότερη ενσυναίσθηση, λιγότερο ελιτισμό, μεγαλύτερη διείσδυση στον πυρήνα του προβλήματος και αυξημένη αποτελεσματικότητα στη διαχείριση των αιτιών που δημιούργησαν μια Ευρώπη, όπου πλέον πρωταγωνιστούν οι λαϊκιστές, οι δημαγωγοί και οι κάθε λογής ακραίοι! Σχέδιο και δράση τώρα, για να μην τρίβουμε σε λίγα χρόνια τα μάτια μας και αναγκαστούμε να βιώσουμε αυτό που πιθανόν να απευχόμαστε όλοι, δηλαδή την επανάληψη των μαύρων σελίδων της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας.