Σε μία περίοδο έντονων αναταράξεων και πολυάριθμων προκλήσεων οι προτάσεις του  Μάριο Ντράγκι για το μέλλον της Ε.Ε συνιστά αν όχι έναν οδικό χάρτη, σίγουρα μια βάση για έναν ουσιαστικό διάλογο ανάμεσα στα εμπλεκόμενα μέρη της ευρωπαϊκής πολιτικής και τις εθνικές κυβερνήσεις. Είναι κρίσιμο στην παρούσα φάση η Ευρώπη, να αντιμετωπίσει με θάρρος και παρρησία τα δεδομένα και με όρους foresight να κάνει ένα άλμα προς τα εμπρός, προτάσσοντας ουσιαστικές έννοιες που συνάδουν με το έως σήμερα κεκτημένο, όπως είναι η συνεργασία, η αλληλεγγύη και κυρίως ο ρεαλισμός.

Το πρωτόγνωρο αυτό πολιτικό εγχείρημα για τα παγκόσμια δεδομένα χρειάζεται ένα rebranding, δίνοντας έμφαση στον πολιτικό της χαρακτήρα  και τη διαχείριση  των κύριων θεμάτων από μία διαφορετική οπτική γωνία, έτσι ώστε να προάγει περισσότερο το «εμείς» και να απορρίπτει αυτοσυντηρητικές και βιαστικές αποφάσεις που θέτουν σε κίνδυνο κατακτήσεις που επιτεύχθηκαν με πολλή δουλειά τα προηγούμενα χρόνια, όπως έπραξε πρόσφατα η Γερμανία για το μεταναστευτικό.
Σε γενικές γραμμές, οι θέσεις του κ. Ντράγκι κινούνται στη σωστή κατεύθυνση, αν και πτυχές τους προκάλεσαν ήδη αντιδράσεις στο γερμανόφωνο κόσμο και την Ολλανδία, που απορρίπτουν διαρρήδην κάθε ενδεχόμενο διόγκωσης του χρέους στο εσωτερικό της Ενωμένης Ευρώπης.

Συνεπώς η έκδοση κοινών ομολόγων μπορεί να ακούγεται ως ένα θετικό επιχείρημα για κάποιους, για κάποιους άλλους, ωστόσο, συνεπάγεται ένα μετέωρο βήμα προς δημοσιονομικό εκτροχιασμό που θα θέσει σε κίνδυνο τις εθνικές τους οικονομίες. Ενστάσεις υπήρξαν και από επιμέρους κλάδους, αλλά σίγουρα μπορούν να γίνουν εκατέρωθεν υποχωρήσεις, προκειμένου να αναζητηθεί και να βρεθεί ο κοινός τόπος.     

Η Ε.Ε οφείλει να αντιμετωπίσει πιο δραστικά το ζήτημα της ανταγωνιστικότητας της, σε μία συγκυρία που οι αντίστοιχες πολιτικές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και την Κίνα προκαλούν πιέσεις. Η αύξηση των επενδύσεων (800 δις ευρώ) θα δημιουργήσει αναμφίβολα τις κατάλληλες συνθήκες  για περισσότερες θέσεις εργασίας και πολλαπλασιασμό των ευκαιριών, σε μία εποχή που η μεσαία τάξη και τα ευάλωτα νοικοκυριά δέχονται αφόρητη πίεση από τις συνέπειες της γεωπολιτικής κρίσης στην Ουκρανία, αλλά και από την έλλειψη ανθεκτικών πολιτικών με έντονο κοινωνικό αποτύπωμα.

Σε λίγες γραμμές δεν καθίσταται δυνατό να γίνει μια διεξοδική ανάλυση της δέσμης μέτρων Ντράγκι. Ωστόσο αξίζει κανείς να σταθεί και σε κάποια άλλα πολύ σημαντικά σημεία. Το ζήτημα της ομοφωνίας στη λήψη αποφάσεων, παραδείγματος χάριν, ειδικά σε έκτακτες συνθήκες κρίσεων πρέπει να τύχει εκτενούς συζήτησης, χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις. Ειδικά, από τη στιγμή που το πρόσφατο παρελθόν έχει αποδείξει πως κάποιοι επιτήδειοι εκμεταλλεύονται το σημερινό καθεστώς, για να εκβιάσουν και να αποκομίσουν οφέλη στο εθνικό τους ακροατήριο και όχι για να προωθηθούν δράσεις που θα έχουν θετικό αντίκτυπο για ολόκληρη την Ε.Ε. Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία κατέδειξε επίσης την ανάγκη για την γρηγορότερη δυνατή απεξάρτηση από το ρωσικό αέριο, ενώ το σχέδιο για την πράσινη μετάβαση χρειάζεται την επιβολή ασφαλιστικών δικλείδων, ώστε να περιοριστούν στο ελάχιστο οι αναταράξεις στην πρωτογενή παραγωγή. Ένα νέο σχέδιο για τον αγροτικό τομέα συνιστά επιτακτική ανάγκη, με στόχο να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα, αλλά και τα πραγματικά συμφέροντα όχι μόνο των παραγωγών, αλλά και των ίδιων των καταναλωτών. Σε ένα διεθνές περιβάλλον που θυμίζει κινούμενη άμμο και με ανοιχτά μέτωπα σε πολλά επίπεδα, η ενωμένη Ευρώπη οφείλει να επενδύσει στη στρατηγική της αυτονομία, όχι μόνο στα θέματα άμυνας και ασφάλειας, αλλά και σε άλλα στρατηγικής σημασίας ζητήματα, όπως είναι η διατροφική αλυσίδα, η καινοτομία, η έρευνα κλπ. Τα δύσκολα είναι μπροστά, αλλά μόνο με σχέδιο, τόλμη και αποφασιστικότητα η Ευρώπη θα θωρακιστεί πραγματικά, θα ενισχύσει την ανθεκτικότητα της και θα πρωταγωνιστήσει τις επόμενες δεκαετίες, με ασφάλεια και σταθερότητα για τους πολίτες της.