Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη διανύει ήδη τον έκτο χρόνο διακυβέρνησης και ήδη η φθορά έχει αρχίσει να χτυπά για τα καλά την πόρτα της. Η αρχή έγινε στις πρόσφατες ευρωεκλογές, που καταγράφηκε μια ραγδαία πτώση των ποσοστών της σε σχέση με τον εκλογικό θρίαμβο του Ιουνίου του 2023. Η εποχή του 41% αποτελεί πλέον παρελθόν, ενώ οι πρώτες μετρήσεις μετά την καλοκαιρινή ραστώνη αυξάνουν τους δείκτες ανησυχίας. Ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων στέκεται πλέον σε απόσταση όχι μόνο από την Κυβέρνηση , αλλά από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων που αυτή τη στιγμή εκπροσωπούνται στη Βουλή. Είναι αλήθεια πως μέχρι σήμερα δεν έχει διαμορφωθεί μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης που θα είναι ελκυστική σε ένα ακροατήριο που αντιμετωπίζει μια εξαιρετικά δύσκολη καθημερινότητα και αγωνιά για το μέλλον. Υπάρχει προοπτική για τη σημερινή αντιπολίτευση; Πως βλέπουν οι πολίτες την αδικαιολόγητη σε πολλές περιπτώσεις εσωστρέφεια και τους συνεχείς εσωτερικούς διαξιφισμούς σε Σύριζα και ΠΑΣΟΚ; Η κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή. Στην Κουμουνδούρου η εικόνα είναι αρκετά πιο επιβαρυμένη από τη στιγμή που πέραν της διάσπασης, ο Στέφανος Κασσελάκης έχει μπει στο στόχαστρο της παλιάς φρουράς και των στελεχών που διατηρούν ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Το κλίμα είναι πολεμικό και κανείς δεν μπορεί να προχωρήσει σε ασφαλείς προβλέψεις για την εξέλιξη των πραγμάτων. Στο εσωτερικό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και όχι μόνο υπάρχουν προσδοκίες από ένα κομμάτι για τη σχηματοποίηση της ενωμένης κεντροαριστεράς που θα μπορέσει να αναμετρηθεί και να νικήσει στο μέλλον τον κ. Μητσοτάκη. Το σενάριο αυτό συνδέεται άμεσα με τα δρώμενα στο ΠΑΣΟΚ, όπου παρά την εσωτερική εκλογική διαδικασία, τα στελέχη του συμπεριφέρονται πιο ώριμα και πιο πολιτισμένα. Η ανάδειξη του νέου Προέδρου θα κρίνει πολλά για την επόμενη μέρα και το στόχο που έχουν θέσει στη Χαριλάου Τρικούπη για να διαδραματίσουν εκ νέου και το συντομότερο το ρόλο που κατείχαν επί δεκαετίες, δηλαδή του ενός εκ των δύο βασικών πυλώνων της αστικής δημοκρατίας στην Ελλάδα. Το εγχείρημα καταγράφει μεγάλο βαθμό δυσκολίας και προϋποθέτει πνεύμα συνεργασίας και σύνθεσης εντός και εκτός τειχών. Με τα σημερινά δεδομένα, σ΄ αυτή τη μάχη θα πρωταγωνιστήσουν δύο, οι Νίκος Ανδρουλάκης και Χάρης Δούκας. Ο μεν πρώτος έχει ένα ισχυρό πολιτικό DNA και πολλά ερείσματα στον κομματικό μηχανισμό. Ο δε δεύτερος εκτός από το πλούσιο βιογραφικό του έχει ήδη αποδείξει πως μπορεί να φέρει νίκες, αφού πέτυχε τη μεγάλη ανατροπή και κατατρόπωσε τον κ. Μπακογιάννη στον περσινό δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών. Η μεγάλη κεντροαριστερά θέλει ακόμα πολλή δουλειά...., αλλά μπροστά στην προοπτική διεκδίκησης της εξουσίας πολλά μπορούμε να δούμε το επόμενο διάστημα.