Ένα μήνα μετά από τις ευρωεκλογές, οι πολίτες αφού έστειλαν τα δικά τους μηνύματα πρωτίστως στην Κυβέρνηση και δευτερευόντως στην αντιπολίτευση συνεχίζουν να αναζητούν το κάτι καλύτερο. Η καθημερινότητα τους και ο διαρκής αγώνας για τη διαχείριση των προβλημάτων μέσα σε αντίξοες συνθήκες, δεν αφήνουν με τα σημερινά δεδομένα πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Το διαθέσιμο εισόδημα συρρικνώνεται, η ακρίβεια παραμένει στα ράφια των σούπερ μάρκετς, τα αστικά λεωφορεία δεν περνούν από τις στάσεις στην ώρα τους, οι ολιγοήμερες διακοπές σε έναν όμορφο νησιωτικό προορισμό αποτελεί ουτοπία για την πλειοψηφία των εργαζόμενων λόγω των υψηλών τιμών στα ακτοπλοϊκά εισιτήρια και όχι μόνο, οι ανάγκες για φροντιστήρια αυξάνονται. Κοντολογίς, αν δεν έχεις τη δυνατότητα να βάλεις βαθιά το χέρι στην τσέπη δεν μπορείς να ελπίζεις πολλά.... Την ίδια ώρα, η ανασφάλεια μεγαλώνει ακόμα περισσότερο στη μέση ελληνική οικογένεια, την ώρα που οι αντοχές της δοκιμάζονται και σε άλλα πεδία της εφαρμοσμένης πολιτικής, στην παιδεία, στην υγεία, στις εργασιακές σχέσεις με τη θέσπιση της εξαήμερης εργασίας, στο κοινωνικό κράτος και αλλού. Μα καλά θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος. «Σ’ αυτή τη χώρα είναι όλα μαύρα;». Η απάντηση είναι «όχι, αλλά πολλά δεν είναι ρόδινα» και σίγουρα «ακόμα περισσότερα πρέπει να αλλάξουν». Σε πολιτικό επίπεδο, η Κυβέρνηση που πήρε ένα ηχηρό μήνυμα την 9η Ιουνίου, προσπαθεί να κάνει μια επανεκκίνηση, δίνοντας έμφαση στην ατζέντα της καθημερινότητας. Φαίνεται ξεκάθαρα πως στοχεύει να αλλάξει τα κακώς κείμενα, αλλά στο τέλος της ημέρας θα κριθεί από τα αποτελέσματα, όχι τις προθέσεις της. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως χρειάζεται να προσπαθήσει περισσότερο, για να μπορέσει να ανακτήσει τις σχέσεις εμπιστοσύνης με τους ψηφοφόρους που στις πρόσφατες ευρωεκλογές την εγκατέλειψαν. Η κυβερνητική παράταξη προηγείται, έχει τον πρώτο λόγο στον πολιτικό ανταγωνισμό, αλλά οφείλει να κάνει ένα γενναίο άλμα στην πραγματικότητα για να διατηρήσει τα κεκτημένα. Στην αντίπερα όχθη, η αντιπολίτευση συνεχίζει διασπασμένη και καθηλωμένη σε χαμηλά ποσοστά, αφού με τη συνολική της στάση δεν μπορεί να διαμορφώσει μια θετική προοπτική για το μέλλον. Ο κόσμος δεν την εμπιστεύεται. Τα στελέχη της πανηγυρίζουν με τις νίκες των Άγγλων ή των Γάλλων και διατυμπανίζουν πως έρχεται η σειρά της Ελλάδας. Το ζητούμενο είναι όμως πως; Η παραπάνω εικόνα αποτελεί ένα ακόμα επιβαρυντικό στοιχείο που οδηγεί όλο και περισσότερους ψηφοφόρους στην αποχή και στο περιθώριο. Παρ' όλα αυτά, οι πολίτες πρέπει να παραμείνουν ενεργοί. Κι εδώ τίθεται ευθέως το ερώτημα: υπάρχει ελπίδα; Η απάντηση είναι μάλλον δύσκολη. Οι πολιτικές δυνάμεις οφείλουν πάση θυσία να την δώσουν στον κόσμο, να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να αποτρέψουν στο μέλλον μια νέα άνοδο των άκρων, η οποία αυτή τη φορά μπορεί να είναι ακόμα πιο επικίνδυνη. Όπως στη ζωή έτσι και στην πολιτική τίποτα δεν είναι δεδομένο.