Η κυρία Πρέσβης (μία είναι), μας μίλησε για το «μεθαύριο»:

«Δεν μπορείς να βασίζεσαι μόνο σε μια πηγή ενέργειας….» είπε μεταξύ άλλων πριν λίγες μέρες.

Εννοεί ότι το μέλλον είναι η Πυρηνική ενέργεια.

Αλλά, μέχρι να φθάσουμε στην εποχή εκείνη, μεσολαβεί το «αύριο», μια περίοδος που θα χρειαζόμαστε το αέριο και συνεπώς…drill baby, drill.

Μετά από την πρόχειρη  (επιεικώς) και ανέφικτη «Πράσινη Μετάβαση» η Ευρώπη διολίσθησε, με ευθύνη της Γερμανίας, στο Plan B, στο Ρωσικό αέριο και στη συνέχεια στον εκβιασμό του Πούτιν.

Και έτσι φθάσαμε από το «Πυρηνική ενέργεια?, Όχι ευχαριστώ» στο «Ευχαριστώ, θα πάρω».

Ψελλίστηκαν κάτι δικαιολογίες ότι η Πυρηνική θα είναι συμπληρωματική της Πράσινης, αλλά προφανώς για το αντίθετο πρόκειται.

Σε αυτό το «αύριο», περιλαμβάνεται ο Κάθετος Διάδρομος (μας) και τα αξιοποιήσιμα κοιτάσματά μας. Συνεπώς η περίοδος αυτή αποτελεί ένα στρατηγικό παράθυρο ευκαιρίας για την Ελλάδα.

Την περίοδο του ευνοϊκού για μας «αύριο», πρέπει να την αξιοποιήσουμε για να μπούμε στην επερχόμενη εσωτερική ομάδα της Αμυντικής και Οικονομικής συνεργασίας της ΕΕ (με την πλειοψηφική και όχι ομόφωνη λήψη των κύριων αποφάσεων) . Και για να συμμετέχουμε και στον σχεδιασμό της Πυρηνικής Μετάβασης με τους μικρούς Αρθρωτούς Πυρηνικούς Αντιδραστήρες, του «μεθαύριο». 

Γιατί τότε το παράθυρο θα κλείσει. Θα είναι η εποχή που το «αύριο» θα τελειώνει και θα (ξανά) έρχεται η ευαισθησία για το Κλίμα.

Και θα πρέπει να είμαστε εκεί.

Όλα αυτά βέβαια με ένα αστεράκι: Να μη ξαναρχίσουμε τα δικά μας.

Φωτογραφία: Κίμπερλι Γκιλφόιλ, πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα