Ο κάποτε εμβληματικός, φανταστικός, διάλογος «Πυρηνική Ενέργεια? Όχι, ευχαριστώ», αλλάζει σε «Ναι, παρακαλώ».

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το επιπόλαιο σχέδιο της Πράσινης Μετάβασης, οδήγησε σύντομα στο Plan B, το φυσικό αέριο, που με τον καιροσκοπισμό της Γερμανίας, κατέληξε στην εξάρτηση της Ευρώπης από την Ρωσία.
Πολύ μεγάλο λάθος.
Το ζήτημα της μεγάλης εξάρτησης μιας Οικονομίας (και στρατηγικά της αμυντικής ικανότητας) από εισαγώμενα προϊόντα, διδασκόταν ως θεωρητικό θέμα στα πανεπιστήμια, με παράδειγμα την έλλειψη τσαγιού (!) στην Αγγλία την εποχή των ιστιοφόρων (Cutty Sark). Όμως, το 1973 (κρίση του πετρελαίου), έγινε εφιαλτική πραγματικότητα.
Ξανά τα ίδια λοιπόν και πιο βίαια. Είναι αμφίβολο αν ο Πούτιν θα είχε εισβάλει στην Ουκρανία (και να απειλεί την επαναφορά του δόγματος Μπρέζνιεφ γενικότερα) αν δεν κρατούσε την στρόφιγγα του αερίου.
Το δοκίμασε άλλωστε επιτυχώς πρώτα στην Κριμαία και είδε ότι «τον παίρνει».
Έτσι τώρα έχουμε φθάσει στο παράλογο, η Ευρώπη να κρατάει μια ισορροπία τρόμου.
Να αγοράζει δηλαδή Ρωσικό αέριο οριακά επαρκές για τις ανάγκες της, αλλά ταυτόχρονα, λιγότερο απ´όσο η Ρωσία χρειάζεται για να νικήσει.
Για άλλη μια φορά η Γερμανία το ξεκίνησε, έχασε και το πληρώνουμε όλοι.

Από την άλλη, η παραλλαγή του Plan B για αέριο από τις ΗΠΑ, πάλι σε εξάρτηση οδηγεί, όπως ξεκαθάρισε, και για όσους δεν το είχαν καταλάβει, ο νέος σερίφης.

Οπότε, το εμπεδώσαμε:

Εφόσον το Plan A, η ηλιακή και η αιολική ενέργεια, δεν ήταν επαρκές και το Plan B απεδείχθη επικίνδυνα λάθος, περνάμε στο Plan C, («ποιούμενοι την ανάγκην φιλοτιμίαν»), την πυρηνική ενέργεια.
Και επειδή κάπως πρέπει να το δικαιολογήσουμε (to save face, στα περιγραφικότερα Αγγλικά) ξεκινάμε με την προσθήκη της Πυρηνικής ως συμπληρωματικής της Πράσινης. Η Γαλλία στο μεταξύ είναι στο 70%.

Προς τι η όλη φασαρία και η ταλαιπωρία, τελικά.