Όσο διαμαρτύρονται νομίζω οι ενήλικες, ιερωμένοι και λαϊκοί για τον τρόπο που θα λειτουργήσουν φέτος οι εκκλησίες λόγω των μέτρων για την πρόληψη και τον περιορισμό της εξάπλωσης της επιδημίας, τόσο θα πιστεύω πως θα έχουν άχτι στον κορωνοϊό τα παιδιά που δεν μπορούν φέτος να βγούνε στη γειτονιά και στην αγορά να πούνε τα κάλαντα… 

Δεν νομίζω να υπήρξε άλλη φορά, εκτός από τα χρόνια της Κατοχής υποθέτω που να μην βγουν τα παιδιά στους δρόμους να πουν τα κάλαντα, με το άκουσμα των οποίων γίνονταν στην ουσία το χρονικό πέρασμα όλων στο χωριό και την πόλη από την καθημερινότητα, στο εορταστικό δωδεκαήμερο των Μεγαλογιορτών αλλά σε συνδυασμό με την νεκρή αγορά και το μούδιασμα των ανθρώπων λόγω της πανδημίας, φέτος θα περάσει απαρατήρητο.

Ούτε πάλι οι μπάντες των Δήμων, του Στρατού και οι χορωδίες θα πάνε σε επίσημα πρόσωπα, σε γραφεία και στους δρόμους να  δώσουν τον εορταστικό τόνο που θέλουν οι ημέρες και να αρχίσουν οι ευχές και η εορταστική διάθεση να μπει σε κάθε σπίτι. Επί πλέον, χάνουν κι ένα εύκολο μεροκάματο φέτος και οι Ρομά (Γύφτοι) που κατέκλυζαν το εμπορικό κέντρο της πόλης, κάποια ακριβά στέκια και τα βαγόνια του Ηλεκτρικού λαλώντας κλαρίνα και βαρόντας νταούλια από το πρωί ως τα μεσάνυχτα. Τίποτα απ’ όλα αυτά, με την αστυνομία να περιμένει στη γωνία να ρίξει πρόστιμα σε όσους δεν είναι συμμορφωμένοι με τις υποδείξεις, μόνο κάποιος άμυαλος θα το τολμήσει να κρατήσει το ωραίο έθιμο.

Οπωσδήποτε όμως κάποια παιδιά, θα τολμήσουν να πάνε έστω στο διπλανό διαμέρισμα, στην πολυκατοικία έστω και θα είναι ίσως η μοναδική περίπτωση που το χτύπημα της πόρτας θα έχει το χαρούμενο νόημα των κάλαντων. Σε σπίτια που οι επισκέψεις για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα έχουν περιοριστεί σε ανθρώπους που μεταφέρουν και παραδίδουν φαγητά, ψώνια, άλλα είδη, οι καλαντιστές που θα σταθούν στην πόρτα και με όλες τις επιφυλάξεις νομίζω, θα είναι η πιο χαρούμενη νότα στον καιρό της καραντίνας και σίγουρα αυτοί που θα το χαρούν θα είναι οι μοναχικοί άνθρωποι και οι ηλικιωμένοι.  

Από την άλλη, χάρη στην τεχνολογία που στον καιρό της καραντίνας έχει στηρίξει σε μεγάλο βαθμό πολλούς ανθρώπους, ειδικά στον τομέα της επικοινωνίας και της αγοράς τα κάλαντα για πολλούς είναι βέβαιο πως θα ακουστούν ηλεκτρονικά μέσω των τηλεφώνων και δεν αποκλείεται το φιλοδώρημα να γίνεται με την εμφάνιση στην οθόνη του iban του καθενός στο τέλος του άσματος. Και αν δεν έχει εφαρμοστεί κάτι τέτοιο, πιστεύω ότι μέχρι τα Φώτα, που τελειώνει και ο τρίτος γύρος των καλάντων κάποιος θα το προβάλλει ως… καινοτόμο ιδέα και του χρόνου, του παραχρόνου με την λατρεία της τεχνολογικής εξέλιξης  κάποια σχετική «πλατφόρμα» θα μπει στα κινητά και θα αλλάξει και το τοπίο της παράδοσης.

Όπως και να’ χει πάντως το πράγμα, με τους περιορισμούς για την πανδημία, κάποια πράγματα που θεωρούνταν δεδομένα και αναλλοίωτα, στον πυρήνα τους τουλάχιστον στο πέρασμα του χρόνου, επηρεάζονται και αυτά και κανείς δεν ξέρει, την εξέλιξή τους στο επόμενο διάστημα. Οι τεχνολογικά εκπαιδευμένοι ίσως το δουν σαν την αναπόφευκτη συνέχεια του κόσμου. Οι άλλοι, οι πιο παραδοσιακοί θα το βλέπουν σαν μια ηλεκτρονική καταιγίδα που σαρώνει ότι γνώριζαν μέχρι χθες και το μόνο που θα μπορούν να κάνουν, θα είναι να παραδεχτούν ότι ακόμη και μέσω των κινητών, τα κάλαντα είναι και θα παραμείνουν πάντα τα ίδια, αρκεί βεβαίως να το πιστεύουν αυτό και να ξέρουν τι είναι. Μόνο έτσι πιστεύω θα επιζήσουν και τα κάλαντα και ένα σωρό άλλα έθιμα και μικροχαρές της ζωής σε ένα κόσμο που μετά το τέλος της πανδημίας, δεν θα τον γνωρίζουμε..  

Στη φωτογραφία, τα κάλαντα στην Λαϊκή της Καλλιδρομίου, το 2013 από τους γείτονες. Μια ωραία συνήθεια που χαιρόμασταν όλοι κάθε χρόνο, είναι αμφίβολο αν διατηρηθεί σε μια γειτονιά που αλλάζει κι αυτή όπως όλη η πόλη και ο κόσμος γύρω μας...

Ο Ηλίας Γ. Προβόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας. Έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε επί πολλά χρόνια και αποκλειστικά στις εφημερίδες, κυρίως στην «Ελευθεροτυπία» από τις στήλες της οποίας οργάνωσε και προέβαλλε μια ειδική αρθρογραφία με τον τίτλο «Μικρές Πατρίδες» για την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της καθώς και για την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να γράφει και να δημοσιεύει φωτογραφίες με την ίδια θεματογραφία στο actimon.blogspot.com ενώ εκδίδει και βιβλία που έχουν σχέση με την τοπική ιστορία.

*Αραρίσκω = Συνάπτω, συνδέω, προσαρμόζω