Αφιερωμένο σε όσους γιορτάζουν σήμερα!

Τέτοια μέρα του Άγιου Γεώργιου, γιόρταζε ο πατέρας μου Γεώργιος Ε. Σπύρου. ΑΝΗΚΕ ΣΤΗΝ ΦΤΩΧΟΛΟΓΙΑ. Του αφιερώνω στη μνήμη του το τραγούδι της φτωχολογιάς. 

Ήταν οικοδόμος, εργάτης κτίστης… κάλος μάστορας που έκανε μετά το ωράριο στην οικοδομή και ψιλοδουλειές, μερεμέτια, σταλαματιές στα κεραμίδια, λαθραία κτισιματάκια, τσιμέντα, ταράτσες, καμινάδες... για να ζήσει την εφταμελή οικογένεια.... Δούλεψε στην Άρτα, Καρπενήσι, Ξηρόμερο, Κεφαλονιά, Αθήνα, Αγρίνιο.... Όλοι τον βοηθάγαμε στη δουλειά μόλις μεγαλώσαμε, λίγο μετά το σχολείο… Άλλος νερό, άλλος λάσπη, άλλος τα τούβλα, άλλος το αμμοχάλικο, άλλος τις τάβλες να καλουπώσει... Πολλές φορές έκαιγε τα ποδαράκια μας η ασβέστη και πονούσαμε από πληγές στα δάχτυλα... Τα παπούτσια ήταν συνήθως τρύπια και μούσκευαν τα πόδια... Αργά το βράδυ που γυρίζαμε η μάνα μας έβαζε λαδάκι. Δόξα τω Θεώ που έμαθα από φτώχεια. μεγάλος πλούτος η ζωή της φτώχειας... 

Έφυγε από κοντά μας 21-2-2016... Κάθε χρόνο πήγαινε στην εκκλησία Αγίου Γεωργίου... Λαμποκοπούσε το σπίτι μας, γεμάτο ''πάστρα'' και τιμιότητα και αγάπη και όταν έκανε το Σταυρό του στο τραπέζι το γιορτινό, το μεσημέρι, ένοιωθες ευλογία και παρουσία Θεού με αγγέλους να κάθονται ανάμεσα μας... ΜΕΓΑ το όνομα της Αγίας Τριάδος, έλεγε...! Συνήθως η μάνα έφτιαχνε κρέας με πατάτες στο φούρνο ή με κριθαράκι... Θυμάμαι κάποιες φορές που με έστελνε με το ταψί στο φούρνο της γειτονιάς και το κριθαράκι σε σακουλάκι που θα έριχνε ο φούρναρης… Στο πλάι του ταψιού με κιμωλία έγραφε ο ψήστης ''Σπύρου''... επειδή είχε πολλά ψηστικά στις μεγάλες γιορτές... Το μεσημεράκι πήγαινε ένας από τα αδέρφια και το έφερνε σπίτι για το γιορτινό τραπέζι... Μοσχοβολούσε.. Ο φούρνος ήτανε λίγο μακριά από εκεί που μέναμε στην ''ΝΤΟΥΤΣΑΓΑ'', στα πλατάνια, στο δρόμο προς το Γηροκομείο, Αγίας Τριάδος 42, στα ''Κοτρωτσέικα''.... Ο φούρνος του Τσώλη, που παίρναμε ψωμί και το έγραφε σε ένα δεφτέρι, όλη την εβδομάδα, μέχρι το Σάββατο που πληρωνότανε ο πατέρας και τα πλήρωνε τα βερεσέδια… κάπως σαν την σημερινή πιστωτική κάρτα... Κοντά στο τέταρτο Δημοτικό Σχολείο Αγρινίου... Στο δρόμο προς το σπίτι από τα στενά της φτωχογειτονιάς ακούγονταν τραγούδια από τα ανοιχτά παράθυρα και αφιερώσεις στους ραδιοφωνικούς σταθμούς... ''Εδώ ραδιοφωνικός σταθμός Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου... Το τραγούδι «Όπου Γιώργος και μάλαμα» αφιερώνει η Σταυρούλα Ζαμπάρα από την Μακρύνεια για τον πάτερα της Γιώργο στην Στουτγάρδη Γερμανίας… Το ίδιο τραγούδι αφιερώνει ο Γιάννης Κουτσομήτσος στον θείο του Γιώργο που ταξιδεύει στα καράβια... Ο Τάσος Καραδήμος στον πατέρα του που γιορτάζει... Ο Νίκος Τσιρώνης στην αδερφή του Γεωργία στο Βραχάτι Κορινθίας... Το τραγούδι με την Γιώτα Λυδία «Γιατί πατέρα» αφιερώνει ο Πάνος από τα Δύο Ρέματα στον Γιώργο Παπαπάνο στα Καλύβια Αγρινίου και στους κουμπάρους του στον Αστακό... Το «Τραγούδι της φτωχολογιάς» με τον Στέλιο Καζαντζίδη αφιερώνει ο Θωμάς Σχισμένος από Παναιτώλιο στον ξάδερφο του Γιώργο στο Μόναχο Γερμανίας και του εύχεται να επιστρέψει γρήγορα στην Ελλάδα... 

Όταν βράδιαζε την μέρα του Αη Γιωργιού ανάβαμε το φως το έξω όπως έκαναν όλα τα σπίτια που είχαν γιορτή και αφήναμε ανοιχτή την πόρτα για τους επισκέπτες... Από μακριά έβλεπαν όλοι ποιοι γιορτάζουν... Πολλά πιτσιρίκια, παρέες πήγαιναν στις ανοιχτές πόρτες και φώναζαν δυνατά «Χρόνια πολλάαααα!» περιμένοντας να τους κεράσουν γλυκό... Α! ρε μπαμπά πόσο μας λείπεις και πόσα μας χάρισες...! Ισχύει και σήμερα το τραγούδι της φτωχολογιάς… Το τραγουδάει και ο Πάνος μας… Σαν μνημόσυνο για σένα, όπου δω φτωχό θυμάμαι τα χρόνια της φτωχολογιάς και κάπου κάπου δείχνω πως δεν ξέχασα όσα έκανες για μας και τι μας έμαθες να κάνουμε στη ζωή...!