Ένα κομμάτι σύγχρονης ασφαλιστικής ιστορίας είναι και η περίπτωση Τάσου Μάργαρη μάνατζερ ασφαλιστών στην INTERAMERICAN (1974-81), Δ/ντή Marketing-Πωλήσεων στη METROLIFE (1981-82), Δ/ντα Συμβούλου EUROLIFE (1982-85), INTERSUISSE ΖΗΜΙΩΝ-ΖΩΗΣ (1986-89) κλπ… Σήμερα έχει 2 πρακτορεία… Μετά την αποφοίτησή του στη Σχολή Υπομηχανικών (Μικρό Πολυτεχνείο) σταδιοδρόμησε στις ασφάλειες. Έχει δυο παιδιά. Είπε όπως όλοι ονειρεύονταν το 1975-80 να ανοίξει τα φτερά του για ακόμα ψηλότερα από ασφαλιστής διαμεσολαβών. Το 1973-74 με εκπαίδευσε και εμένα στις ασφάλειες για λογαριασμό του Agency Ιωάννη Δουρδουνά…
Θυμάμαι καλά τον τρόπο δουλειάς του και την πληθώρα ασφαλιστών που έκανε επαγγελματίες από «το τίποτα»… Κάπου εκεί στο 1981 τον… έχασα όταν έφυγε στη METROLIFE και εγώ παρέμεινα στην τότε INTERAMERICAN της ΠΡΟΣΘΕΣΗΣ ασφαλιστών στο επάγγελμα. Σήμερα είναι κάτι άλλο… Αρκετοί που διακρίθηκαν σαν Δ/ντές υπ/των πέρασαν από τα «χέρια» του Μάργαρη… Αν ποτέ μου δώσει ο Τάσος συνέντευξη η ασφαλιστική αγορά μας θα εκπλαγεί με το πώς λειτουργούσε η αγορά τότε. Θα γράψω μόνο λέξεις και σεις βάλτε λίγο φαντασία για να προσεγγίσετε τον Τάσο Μάργαρη έναν ανάμεσα σε πολλούς που τόλμησαν και άλλοι έχασαν (οι πολλοί) και άλλοι κέρδισαν (οι λίγοι): Ελλάδα, Λιχτενστάιν, Lloyds, Γονής, Μιγάς, Εγνατία, επενδυτές, ακίνητα, Μοιρασιές, καταπάτηση συμβάσεων, ακίνητα, αγγελίες, στρατολογήσεις, έξοδα, συμψηφισμοί, αποζημιώσεις, αντασφαλιστές, κρατικές υπηρεσίες, δολάρια-δραχμή, τοκογλυφίες, χρέη, METROLIFE, INTERAMERICAN, INTERSUISSE…
Όλο αυτό το ανακάτεμα και οι χειρισμοί του οδήγησαν τον Τάσο Μάργαρη σε 220 φορές εμφανίσεις στα δικαστήρια να βρει το δίκιο του.
Όπως αρκετοί και αυτός κατέφυγε στον Δημήτρη Κοντομηνά για… οικονομική βοήθεια. Ο Γρηγόρης Ζάχαρης απ’ την Αιτωλοακαρνανία, ταμίας INTERAMERICAN ίσως θυμάται το «πόσα» πήρε να «ξεμπλοκάρει»… Ο Γρηγόρης αν κάποτε έβγαζε και αυτός ποσά και ονόματα θα συμπλήρωνε το «προφίλ» της Ελληνικής ασφαλιστικής αγοράς δίνοντας και το μέτρο ευεργεσίας του Δ. Κοντομηνά αλλά και το «πώς» έσωσαν όνομα και καριέρα κάποιοι… που σήμερα κάνουν ότι τον «ξέχασαν»…
Έχω και μια επιστολή Μελά Γιαννιώτη που με παρακαλεί μέσα από 15 σελίδες ντοκουμέντα να γράψω δυο λόγια ευγνωμοσύνης για τον Δ. Κοντομηνά επειδή «Κύπελλο Ευρώπης και Κοντομηνά» θ’ αργήσουν να δουν οι επόμενες γενεές, αν ξαναδούν. Έχει πολλά ονόματα και το ρόλο της αυτή η επιστολή που όπως και η ιστορία του Τάσου Μάργαρη είναι καλή ιστορική πηγή για το αύριο… Με την πρώτη ευκαιρία θα τη δημοσιεύσω και μαζί και το ρόλο κάποιων «δημοσιογράφων», που ουδέποτε τους χαρίσθηκε ο Γιαννιώτης Μελάς.
Επί τη ευκαιρία δημοσιεύω και ένα κομμάτι «Managetίστικο» του Τάσου Μάργαρη εποχής 1979 που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΜΑΝΑΤΖΕΡ της INTERAMERICAN με τίτλο «Για το μεράκι πρόκειται»:

ΓΙΑ «ΤΟ ΜΕΡΑΚΙ» ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ

Διαβάζοντας μια έκδοση ενός ξένου περιοδικού πρόσεξα κάτι που ομολογώ πως μ’ εντυπωσίασε.
Σχολιάζοντας την ιδιότητα του Manager-της έδινε μάλλον τον χαρακτηρισμό του «χόμπυ», παρά της δουλειάς ή αν θέλετε της επαγγελματικής δραστηριότητας. Και επειδή η γλώσσα μας είναι πλούσια σε λεξιλόγιο, εγώ αντί του ξενόφερτου τούτου χαρακτηρισμού θα έβαζα τη λέξη «μεράκι».
Μάλιστα κύριοι, οι τόσες ώρες που βασανιστικά πολλές φορές μας καρφώνουν σε μια «φαινομενικά» άνετη καρέκλα (εμάς που πριν λίγο καιρό αλλιώς είχαμε συνηθίσει) για να επενδυθούν σωστά χρειάζεται μεράκι, χρειάζεται πηγαία διάθεση και αυτοπροβληματισμός. Και λέω αυτοπροβληματισμός γιατί δεν θα ‘ναι λίγες οι φορές που ο Manager θα πρέπει από μόνος του να βρει και να δείξει την ρίζα του κακού ή του προβλήματος αν θέλετε πού μειώνει την αποδοτικότητα του Ασφαλιστού του.
Ας μην ξεχνάμε ότι πολλές φορές θα παίξουμε το ρόλο του «αποδιοπομπαίου τράγου» επωμιζόμενοι τα προβλήματα των ασφαλιστών μας πριν αυτοί ξεκινήσουν την ημέρα τους. Ίσως γιατί ο Manager θα πρέπει να αποτελεί το πνευματικό του στελέχους του στον τομέα της επαγγελματικής του δραστηριότητας.
Βλέπουμε καθημερινώς πως οι απαιτήσεις αυξάνονται και καινούριες καταστάσεις προστίθενται στις ήδη υπάρχουσες. Η αγάπη μας γι’ αυτό που εμείς από «μεράκι» διαλέξαμε ας μας οδηγεί σε μια προσπάθεια για συνεχή ενημέρωση και κατάρτιση.
Πρέπει να αποτελέσουμε ένα είδος πανδέκτη από πλευράς γνώσεων και εμπειριών για να είμεθα ανά πάσαν στιγμήν έτοιμοι να δώσουμε τις απαραίτητες κατευθύνσεις. Γιατί είναι γεγονός ότι το σκάφος θέλει και γνώσεις εκτός από εμπειρίες για να πηδαλιουχηθεί.
Και όλοι εμείς σαν Managers πρέπει τα άτομα που είναι στο δικό μας σκάφος να τα οδηγούμε εκ του ασφαλούς στα λιμάνια της επιτυχίας.
Και τότε θα δούμε πως Managers δεν είμαστε για το όνομα ή τη θέση μα για τη δικαίωση των προσπαθειών. Τη δικαίωση εκείνη που θα μας σπρώχνει στο τέλος κάθε μέρας να σκεπτόμαστε πώς θα αντιμετωπίσουμε με περισσότερο μεράκι την επόμενη.

Τάσος Μάργαρης
Δ/ντής Υποκαταστήματος
Μαυρομματαίων 10
Φεβρουάριος-Μάρτιος 1979
Περιοδικό ΜΑΝΑΤΖΕΡ (INTERAMERICAN)