Η παρακάτω ιστορία είναι πολύ χρήσιμη στους Manager ασφαλιστών. Ο Κωστής ο γιος μου είναι 8 χρονών. Μέχρι χθες τα κορδόνια των παπουτσιών τα δέναμε εμείς.

Όταν έπαιζε και του λυνότανε αισθανότανε δύσκολα, τον εμπόδιζαν, τον νευρίαζαν, ερχόταν κάθε τόσο να του τα δέσουμε αλλά αυτό τον ανάγκαζε να σταματάει τα παιχνίδια του. Στο σχολείο γυρνούσε με τα παπούτσια λυμένα που τον ανάγκαζαν να περπατάει άβολα. Χθες αποφασίσαμε να του μάθουμε πως τα δένουν. Έπιασα τα μικρά χεράκια και τον ενθάρρυνα να τα δένει. Δύο – τρεις φορές έμαθε το μηχανισμό. Τη μέθοδο. Πέταξε απ’ τη χαρά του. Τα κατάφερε! Το έδειξε και στη μαμά. Από δω και πέρα θα τρέχει πιο άνετα κι αν λυθούν ξέρει να τα δένει. Ήξερε γιατί έπρεπε να μάθει να τα δένει. 

Πολλοί ασφαλιστές περπατάνε με «λυμένα τα κορδόνια των παπουτσιών». Άβολα. Νευρικά. Στενάχωρα. Κάθε τόσο φωνάζουν το Δ/ντη τους να τους «δέσει τα κορδόνια» κύριε διευθυντά τι να κάνω; Κύριε διευθυντά λύσε μου αυτό το πρόβλημα, κύριε διευθυντά φτιάξε μου αυτό. Γράψε μου εκείνο. Περπατάνε στα τυφλά. Δεν ξέρουν τι να κάνουν. Υποφέρουν. Ο Manager θα πρέπει να δείξει στους νέους τι να κάνουν. Πως να το κάνουν. Γιατί να το κάνουν. Πότε να το κάνουν. Δεν φτάνουν τα «τιμολόγια». Θα πρέπει να εξηγήσουν στους νέους οι Managers π.χ. πως βρίσκουν πελάτες, πως το κάνουν το πελατολόγιο και γιατί πρέπει να έχουν πελατολόγιο. Οι Σχολές ασφαλιστών και η εκπαίδευση στο υποκατάστημα πρέπει να έχει πρακτικά θέματα καθημερινότητας π.χ. στην εξεύρεση πελατών θα εξηγήσουμε τι σημαίνει να βρίσκεις κάθε μέρα νέους πελάτες. Και πως πρακτικά γίνεται. Τα μικρά χεράκια θέλουν να μάθουν πως δένονται τα κορδόνια των παπουτσιών και οι νέοι θέλουν να δουν πως γράφουν το πελατολόγιο οι παλαιοί ασφαλιστές, πως μιλάνε, πως τηλεφωνάνε, πως κλείνουν ραντεβού. Μη στέλνουμε τους νέους μας με «λυμένα παπούτσια» στους δρόμους. Να τους δείξουμε πρώτα.

Ε. Σπύρου (1990)