Οι επιχειρήσεις παραδοσιακά έχουν ευθύνες προς τους τρίτους και προς το περιβάλλον.

Τα τελευταία χρόνια αυτές οι ευθύνες έχουν ενταθεί εξ αιτίας του συνεχώς αναπτυσσόμενου θεσμικού πλαισίου.

Οι κίνδυνοι ευθύνης προκύπτουν από την αδυναμία να προσαρμοστούν, στις μεταβαλλόμενες νομικές και ρυθμιστικές οδηγίες.

Οι διαμαρτυρίες για το κλίμα αυξάνονται παγκοσμίως, αντανακλώντας την αλλαγή του κοινού αισθήματος.

Οι ρυθμιστικές αρχές και οι επενδυτές θέλουν να διασφαλίσουν ότι οι επιχειρήσεις παρέχουν τις απαραίτητες γνωστοποιήσεις προς τους καταναλωτές και τους εργαζόμενους για τις μεθόδους που ακολουθούν και είναι προσεχτικοί για το green washing (παραπλανητικό μάρκετινγκ για δήθεν οικολογικό προϊόν).

Οι εταιρείες που ρυπαίνουν είναι προφανώς εκτεθειμένες σε πιθανές δικαστικές διαφορές.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις εταιρείες που αποτυγχάνουν να εξετάσουν τη μελλοντική επίδραση στην κλιματική αλλαγή από τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους. Για παράδειγμα, δομικοί μηχανικοί ή κατασκευαστές ακινήτων που αποτυγχάνουν να εξετάσουν την αυξημένη ένταση βροχοπτώσεων στο σχεδιασμό των συστημάτων αποχέτευσης.

Καθώς ο απόλυτος έλεγχος των εργαζομένων και των προστιθέντων τους σε μια επιχείρηση είναι αδύνατος, κάθε επιχείρηση θα πρέπει να φροντίσει να έχει έναν διευρυμένο ασφαλιστικό σχεδιασμό αστικών ευθυνών, που θα συγκροτούν ένα πλέγμα κάλυψης και θα συνοδεύονται από συμβόλαιο νομικής προστασίας.