Το παρόν άρθρο προέκυψε στην ασφαλιστική καθημερινότητα.

Αφορά τις «γενικές γνώσεις» και τις «γενικές ικανότητες» που καλείται να έχει ένας ασφαλιστικός διαμεσολαβητής για να καταφέρει να ανταποκριθεί στην ποικιλομορφία του επαγγέλματος.

Η επικοινωνία και η συναλλαγή με τον πελάτη δεν είναι απλή υπόθεση και σίγουρα δεν είναι διήμερής. Μεταξύ ασφαλιστή και πελάτη υπάρχουν πολλοί και πολλά που απαιτούν γενικές γνώσεις.

Ορισμένες γνώσεις και ικανότητες είναι υποχρεωτικές από τη νομοθεσία. Ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής πρέπει να τις έχει για να ασκεί το επάγγελμα.

Ορισμένες γνώσεις και ικανότητες είναι υποχρεωτικές από τις εταιρείες. Ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής πρέπει να τις έχει για να διανέμει τα ασφαλιστικά προϊόντα και να εξυπηρετεί τους πελάτες.

Ορισμένες γνώσεις και ικανότητες από προαιρετικές, μετατρέπονται σε υποχρεωτικές καθώς οι απαιτήσεις και ο επαγγελματισμός εξελίσσονται μαζί με τις ανάγκες της κοινωνίας για ασφάλιση και εξυπηρέτηση.

Κατόπιν αρχίζει η ασφαλιστική καθημερινότητα στην πράξη.

Για παράδειγμα εάν ένας διαμεσολαβητής πουλάει «ασφαλιστήρια κατοικιών», καλείται αρκετές φορές να απαντήσει σε ερωτήματα που έχουν σχέση με ακίνητα, εμπορικές και αντικειμενικές αξίες, νόμους, αντισεισμικότητα, οικοδομικά υλικά, κατασκευές, ανακαινίσεις κτλ και όχι μόνο σε ερωτήματα επί του ασφαλιστικού προϊόντος που πουλάει. Επιπλέον πρέπει να έχει και προσωπική κρίση ώστε να είναι καθοδηγητής. Γιατί ο διαμεσολαβητής είναι ο πρώτος εκτιμητής του κινδύνου-underwriter (αυτά διδαχθήκαμε αρχής του επαγγέλματος), πρέπει να στείλει αναλυτική αίτηση ασφάλισης στον κλάδο, να αιτιολογήσει γενικούς ή και ειδικούς όρους, να ελέγξει ακόμα και αποζημιώσεις επι του συμβολαίου για να είναι σίγουρος. Χωρίς γενικές γνώσεις πώς;

Ένα ακόμα παράδειγμα είναι εάν ο διαμεσολαβητής πουλάει «ασφαλιστήρια ζωής και υγείας». Σε αυτή την περίπτωση oι απαιτήσεις γενικών γνώσεων αυξάνονται. Ο διαμεσολαβητής θα πρέπει να γνωρίζει επι θεμάτων υγείας τουλάχιστον για ορθοπεδικά, χειρουργικά, γυναικολογικά, καρδιολογικά, οφθαλμολογικά, παιδιατρικά, θέματα κορονοϊού, εγκυμοσύνης, ιατρικών παροχών και αποζημιώσεων από τα δημοσία ταμεία, θέματα διαζυγίων και διατροφής, θανάτου, κηδείας, δανείων, χρεών σε δημόσια ταμεία, τόκους και τράπεζες, θέματα συντάξεων και εργατικών ατυχημάτων και αποζημιώσεων λόγω απώλειας ζωής εργαζομένου, θέματα λογιστικά-τιμολογίων-αποδείξεων νοσοκομείων-κλινικών-γιατρών-γνωματεύσεων. Δεν είναι υπερβολές.

Όσο πιο πολλές «γενικές και ειδικές γνώσεις» έχει τόσο πιο σίγουρα στέκεται απέναντι στον πελάτη αλλά και την εταιρεία του. Γιατί στην καθημερινότητα όλο και κάποια ερώτηση προκύπτει. Εάν ο διαμεσολαβητής απαντήσει με σιγουριά, κερδίζει την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη του πελάτη ή με τις γνώσεις που έχει μπορεί να διαπραγματευτεί καλύτερα τα συμφέροντά του πελάτη του στην κάθε εταιρεία. Όποιος γνωρίζει έχει «γερά πόδια» στο έδαφος έχει και «γερά θεμέλια» στο οικοδόμημά του. Μα και εάν δεν γνωρίζει κάτι από την πληθώρα των πληροφοριών, τότε ζητάει πίστωση χρόνου, βρίσκει τη σωστή απάντηση και εξυπηρετεί με σιγουριά. Έτσι κερδίζει εκτίμηση από τον πελάτη. (αυτές τις πρακτικές διδαχθήκαμε στην αρχή του επαγγέλματος και όχι να παραπέμπουμε τον πελάτη ανασφάλιστο και ζημιωμένο αριστερά και δεξιά και στο εξωτερικό για να αποζημιωθεί για σωματικές βλάβες και υλικές ζημιές, ούτε να τον αφήνουμε εκτεθειμένο και αβοήθητο)

Και βέβαια το πιο συχνό παράδειγμα είναι του πωλητή-ασφαλιστή συμβολαίων αυτοκινήτων. Οι γενικές γνώσεις που καλείται να έχει είναι τουλάχιστον πραγματογνώμονα, κώδικα οδικής κυκλοφορίας, τροχαίας, δικηγόρου, διακανονιστή, φανοποιού, μηχανικού αυτοκινήτων και γενικότερες γνώσεις επί του Επικουρικού, ΕΠΥ, Φιλικού Διακανονισμού και πολλών ακόμα θεμάτων.

Επιπλέον όλων των παραπάνω προσθέτω συναισθηματική νοημοσύνη, διαπραγματευτικές ικανότητες, ευελιξία, προσαρμοστικότητα, εμπειρία, γενικές γνώσεις οικονομίας, αναλογιστικής, στατιστικής, νομικής, συμβολαιογράφου, πολιτικής, ψυχολογίας, ερευνών, πυροσβεστικής, περιβάλλοντος, θεολογίας, αθλητισμού, τέχνης, βιομηχανίας, αγροτικών καλλιεργειών, επικοινωνίας, διαφήμισης, social media, ψηφιακής τεχνολογίας, μηχανογράφησης, φιλοσοφίας, χρυσοχοΐας, δημοσίων σχέσεων, τουρισμού, ναυτιλίας, φωτογραφίας (τράβηξε φωτογραφίες το αυτοκίνητο ή το σκάφος του πελάτη και στείλε ψηφιακά- τράβηξε φωτογραφίες το κατάστημα του πελάτη να δούμε την πυροσβεστική φωλιά, το εμπόρευμα και την ταμπέλα και στείλε ψηφιακά) και μέχρι ξένες γλώσσες αγγλικά (οπωσδήποτε αλλιώς κόβεσαι) και βουλγαρικά, ρουμανικά, μαλτέζικα και ρωσικά.

Και ασφαλώς το θέμα διογκώνεται όταν ο διαμεσολαβητής πουλάει ασφαλιστικά προϊόντα όλων των κλάδων. Πόσος καθαρός χώρος και ηρεμία να μείνει στο μυαλό του πωλητή να ασχοληθεί μόνο με πωλήσεις; Γιατί με όλα τα παραπάνω που συμβαίνουν και θα συμβαίνουν το ερώτημα που προκύπτει είναι «Τι επάγγελμα κάνει τελικά ένας ασφαλιστής;». Ενδιαφέρον θα είχε να ακούσουμε πρακτικές απαντήσεις από διευθυντές, επιθεωρητές και οι δεντράχες με εμπειρία στο χώρο των πωλήσεων.

Οι μεγαλύτερες αλήθειες, επειδή συνήθως πονάνε, λέγονται με χιούμορ. Όμως όσο χιούμορ και να διαθέτεις η σκληρή ασφαλιστική καθημερινότητα δεν αλλάζει. Ερωτήσεις, απαντήσεις, πελάτες, τηλεφωνικά κέντρα, τμήματα underwriting, συντονιστές, επιθεωρητές, ψηφιακή αναβάθμιση, κλεισίματα εταιρειών, λάθος εκδόσεις, λάθος εκτιμήσεις, λάθος τιμολογήσεις, αποζημιώσεις, email, email, email και απαιτήσεις.

©Μέντωρ Διαμεσολαβητής