Όσοι ενεργοποιούνται στο χώρο της ασφαλιστικής αγοράς έχουν βιώσει και εξακολουθούν να βιώνουν τις αλλαγές και τους μετασχηματισμούς που συμβαίνουν την τελευταία πενταετία. Εταιρείες απορροφήθηκαν, δίκτυα πωλήσεων εξαφανίστηκαν ή μετασχηματίστηκαν σε πρακτοριακού τύπου μονάδες. Πολλοί μιλούν για «κρίση των ημερών που συνδέεται με την πολιτική, οικονομική και κοινωνική αστάθεια» αλλά δεν νομίζω ότι είναι μόνο αυτό.

Οι μετασχηματισμοί έχουν αρχίσει να γίνονται την τελευταία δεκαετία με πρόσχημα την προσαρμογή στις νέες επιταγές επιχειρησιακών πολιτικών πιο οικονομικά ελπιδοφόρων. Και με τον τρόπο αυτό, μια αγορά που μερικές δεκαετίες πριν ανθούσε και στήριζε και στηριζόταν σε χιλιάδες οικογένειες τώρα συρρικνώνεται , σχεδόν εξαφανίζεται. Αλλά αν σκεφτούμε ότι λόγω των κοινωνικοπολιτικών εξελίξεων έπρεπε να γίνουν αλλαγές στον ασφαλιστικό χώρο αναρωτιέμαι που πήγαν όλα αυτά τα στελέχη που κάποτε αναπτύχθηκαν μέσω του agency system; Που πήγε όλη αυτή η εμπειρία και η τεχνογνωσία; Απορροφήθηκαν σε άλλους συγγενείς κλάδους ή αποτραβήχτηκαν από την αγορά λόγω «πρόωρης συνταξιοδότησης»; Και με τι αντικαταστάθηκαν;

Με απρόσωπα call centers και με μια μηχανιστικού τύπου και διαδικαστικού σκοπού επικοινωνία; Η εξαφάνιση του agency system και όλων αυτών των στελεχών είναι άραγε μόνο και αποκλειστικά απάντηση στους επιχειρησιακούς περιορισμούς ή / και αποτέλεσμα λανθασμένων αποφάσεων των ιθυνόντων για την εξέλιξη του παραγωγικού δικτύου; H έννοια της κερδοφορίας ειδικότερα σε μια εποχή με περιορισμένα πορτοφόλια οδήγησε τα μεγαλοστελέχη να βλέπουν τα νούμερα, να αγνοούν τους ανθρώπους, να γκρεμίζουν δίκτυα αψηφώντας το που πάει όλη αυτή η γνώση, αντικαθιστώντας τους βασικούς κανόνες και πρακτικές της ανθρώπινης επικοινωνίας με «σφικτά» ελεγκτικά και εισπρακτικά συστήματα. Άτομα κλεισμένα στα γραφεία τους, μπροστά σε ένα laptop μη έχοντας καμιά προσωπική εμπειρία, κανένα επαγγελματικό βίωμα από την καθημερινότητα της αγοράς σχεδιάζουν την εξέλιξη του κλάδου. Και οι θεσμικοί και οι συνδικαλιστικοί φορείς που συνδέονται με τον κλάδο σιωπούν και οι αυτοί. Φοβούνται ή δεν ξέρουν; Αλλά τι ρωτώ; Τυφλός... τυφλό... οδηγεί... και πάνε «ένας θεός, αν υπάρχει, ξέρει που»... Δεν ξέρω αν αυτό μπορεί να ονομαστεί πρόοδος. Δεν ξέρω που θα βγάλει όλη αυτή η κατάσταση. Όμως ένα είναι σίγουρο. Δεν μπορεί όλη αυτή η εικόνα, η μακιαβελικού τύπου αντιμετώπιση της τύχης του παραγωγικού δικτύου στο βωμό της κερδοφορίας και της επίτευξης κάποιων υψηλών στόχων να είναι το υγιές αποτέλεσμα μιας πνευματικής και πολιτιστικής αναβάθμισης μέσω των δεκαετιών. Δεν αρνούμαι ότι σήμερα υπάρχουν περισσότερα ερεθίσματα για σκέψη και προβληματισμό σε θέματα οργάνωσης και διοίκησης των επιχειρήσεων καθώς εξοικονόμηση κόστους μέσω του αυτοματισμού κάποιων εργασιών. Όμως από την άλλη όταν πετιέται στο κάλαθο των αχρήστων ένα ανθρώπινο δυναμικό που άλλοτε παρήγαγε και στήριζε ένα ισχυρό οικονομικό κλάδο, ένας σεβαστός αριθμός στελεχών - παραγωγών με μια πολυετή εμπειρία στο επιχειρησιακό χώρο κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί πού πήγε όλη αυτή η ψυχή και η επένδυση; Παραπονιάρη θα με πείτε; Μπορεί... Αλλά σίγουρα ρεαλιστή που κοιτά μια αγορά που έσβησε και αναρωτιέται και φοβάται για το μέλλον...

diogenisagency