«Η ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΩΝ ΚΥΡΙΩΝ» ήταν η πρώτη γυναικεία εφημερίδα στην Ελλάδα, από την Καλλιρρόη Παρρέν, το 1887 ως το 1917. Αγωνίστηκε για προστατευτική νομοθεσία των εργαζομένων γυναικών, αλλά δεν διεκδίκησε δικαίωμα ψήφου. Στις αρχές του 20ου αιώνα, οι γυναίκες μπορούσαν να εργασθούν ως δασκάλες, σε εποχή που το ποσοστό των αναλφάβητων γυναικών άγγιζε το 80%. 

Εκείνη την εποχή γεννιέται η μητέρα μου Βασιλική, το έτος 1919, στο χωριό Ανεμοράχη Άρτας και πάει ως το δημοτικό σχολείο. Με νοσταλγία μου έλεγε πως εκεί που βοσκούσε γίδες και πρόβατα, μάθαινε σε άλλες φίλες της την προπαίδεια και να μετράνε, με αντάλλαγμα λίγο μέλι και καραμέλες. Μέχρι εκεί όμως. Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση ήταν προνόμιο για τα κορίτσια της αστικής τάξεως, που ήταν και μέριμνα των οικογενειών τους, όχι του κράτους. 

Τότε άρχισαν και οι πρώτες παρεμβάσεις από τις «γράφουσες», όπως αποκαλούσαν τις γυναίκες συγγραφείς, για απαίτηση μόρφωσης στις γυναίκες. Οι γυναίκες ως τις αρχές του 20ου αιώνα είχαν νομικό πρόσωπο, αλλά στα δικαστήρια δεν μπορούσαν να παραστούν ως ένορκοι και ως μάρτυρες σε υπογραφές συμβολαίων. Για να ανοίξει επιχείρηση απαιτείτο γνώμη του συζύγου της. Ο Μεσοπόλεμος αναγκάζει πολλές γυναίκες να εργασθούν σε δημόσιες υπηρεσίες και βιομηχανίες, με αποτέλεσμα τη διεκδίκηση δικαιωμάτων, αστικών και κοινωνικών. Προοδευτικές γυναίκες ιδρύουν Σωματεία και το φεμινιστικό κίνημα ξεκινά με απαιτήσεις ίσων δικαιωμάτων και νομοθετικών μεταρρυθμίσεων, που αφορούσαν τη μητρότητα, εργασία, εκπαίδευση, οικογένεια, πορνεία (απαίτηση κατάργησης). 

Τον Απρίλιο του 1920, η Αύρα Θεοδωροπουλου, μαζί με την Μαρία Νεγρεπόντη ιδρύουν το Σύνδεσμο για τα Δικαιώματα της Γυναίκας. Άλλες ακόμη γυναίκες, είναι η Μαρία Δεσύπρη-Σβώλου, η Ρόζα Ιμβριώτη, η Ελένη Ουράνη (Άλκης Θρύλος), η Άννα Παπαδημητρίου. Το 1923 εκδίδεται το περιοδικό «Ο Αγώνας της Γυναίκας», που θα κλείσει το 1936, λόγω της μεταξικής δικτατορίας. Η συντηρητική τάση του φεμινιστικού κινήματος θα εκφρασθεί από το 1919 με το Εθνικό Συμβούλιο Γυναικών. Εκδίδει το περιοδικό «Ελληνίς», που θα φιλοξενήσει διαφορετικές απόψεις (διαφόρων τάσεων), με άρθρα από την σοσιαλίστρια Αθηνά Γαϊτάνου-Γιαννιού, τη Σοφία Αντωνιάδου, την Ελένη Ρουσσοπούλου, την Ελένη Σιφναίου. Το ζήτημα της ψήφου και της εργασίας, έφερε συγκρούσεις στο Σωματείο και αποδυνάμωσε τις προοδευτικές και μετατράπηκε σε Φιλανθρωπικό Σωματείο.  Παράλληλα, το κίνημα της Καλλιρρόης Παρρέν, θα παραμείνει στις θέσεις του «ωραίου φεμινισμού». 

Από άλλες θέσεις, οι κομμουνίστριες και σοσιαλίστριες θα γίνουν ένα ρεύμα διεκδικήσεων για τις γυναίκες. Θα αποτελέσουν τμήματα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και του κομμουνιστικού «προλεταριανού φεμινισμού», που θα φέρνει προς την εργατική συνείδηση και όχι γυναικείων διεκδικήσεων, που αφορούν τη γυναίκα – γυναίκα. Ακόμη, το δικαίωμα ψήφου δεν ήταν πρώτη διεκδίκηση. Το δικαίωμα ισότητας αργούσε, αν και πολλές φεμινίστριες καταθέτουν υπομνήματα. 

Το 1927 γίνεται μια πρώτη «νίκη» σε διάταγμα «περί Δήμων και Κοινοτή-των», όπου αναφέρεται παραχώρηση ψήφου σε γυναίκες άνω των 30 ετών, στις δημοτικές εκλογές. Το 1928 γίνεται η πρώτη δημόσια συγκέντρωση γυναικών στο Θέατρο «Απόλλων». Ακολουθεί και άλλη το 1929 και,  επιτέλους, τον Φεβρουάριο του 1930 (93 χρόνια πριν), νέο διάταγμα δίνει ψήφο στις γυναίκες στις δημοτικές εκλογές (με πολλές εξαιρέσεις). Το 1934 θα ψηφίσει μόνο το 3,5% του γυναικείου πληθυσμού. Οι σοσιαλίστριες τότε πίστευαν ότι έπρεπε να μορφωθούν πρώτα οι γυναίκες και μετά να ψηφίσουν. Οι κομμουνίστριες περιφρονούσαν την ψήφο. Η άνοδος του φασισμού και του ναζισμού άλλαξε τα δεδομένα και οι διεκδικήσεις άλλαξαν δρόμους. Το 1952 εκλογικά δικαιώματα θα παραχωρηθούν στις γυναίκες, βάσει διεθνών συμβάσεων.

Στον ασφαλιστικό χώρο, μέχρι την εμφάνιση της INTERAMERICAN και της ALICO, τέλος 1960 και τη δεκαετία του 1970, λίγες γυναίκες εργάζονταν στον ασφαλιστικό χώρο (λίγες στις ανώτερες θέσεις και πολλές στη διαμεσολάβηση, μπήκαν στο επάγγελμα μετά το 1970). Δείτε ασπρόμαυρες φωτογραφίες των πρώτων χρόνων στη METLIFE, τη δεκαετία του 1960. Δείτε φωτογραφίες των Προέδρων της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών (καμία γυναίκα για 100 χρόνια). 

Προσωπικά, πιστεύω ότι οι γυναίκες υπηρετούν καλύτερα τη διαμεσολάβηση. Στις Εκδόσεις μου συνεργάζομαι με πολλές γυναίκες, κάτι που έκανα και ως Διευθυντής Γραφείου Agency Ασφαλειών. Θυμάμαι εκεί στη δεκαετία του 1980, που συνεργαζόμουν με Σχολές Γονέων, μέσω της ασφαλίστριάς μου Μαίρης Μπαλάσκα. Κάπου εκεί στα μέσα του 1985 μετείχα και σε μία εκδήλωση στα Γραφεία του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, στην οδό Ακαδημίας, για τα δικαιώματα των γυναικών, σε συζήτηση που διεύθυνε η Αλίκη Μαραγκοπούλου και κατέθεσα, ως πατέρας, νομικός και Manager Ασφαλειών, τις απόψεις μου (φωτογραφία). Είκοσι οκτώ (28) από τα εξώφυλλα του «ΝΑΙ» έχουν γυναίκες. Το τεύχος 13 του «ΝΑΙ» είχε εξώφυλλο 21 γυναίκες του ασφαλιστικού χώρου, με τίτλο «Αναζητώντας τη Γυναίκα στη Χώρα των Ασφαλειών». Από εκείνη την ημερίδα και τα συμπεράσματα των γυναικών που μετείχαν, με συντονίστρια τη Σμαρούλα Παντελή, βγήκαν προγράμματα ασφαλιστικά. Δείτε αυτό το τεύχος! 

Και γενικότερα, προσεγγίστε τις γυναίκες, για προώθηση των ασφαλειών προστασίας οικογενειών. Αυτές θα σας καταλάβουν καλύτερα. Αυτές «ζουν» περισσότερο την ΕΛΛΕΙΨΗ ασφαλειών στις σημερινές οικογένειες. Έχουν περισσότερους ρόλους να παίξουν στη σημερινή κοινωνία της υποκρισίας και του φαίνεσθαι, όπου κυριαρχούν ακόμη πολλοί «ψευτόμαγκες» άντρες, που δεν νοιάζονται και τόσο για τις ιδιότητες μιας χήρας μάνας, συζύγου, συντρόφου και τον πολυρολισμό της. 

Η μάνα μου Βασιλική είχε καημό που δεν έμαθε γράμματα πολλά. Ιδέα δεν είχε για γυναικεία δικαιώματα και φεμινισμούς και ψήφους και δημοκρατίες της σύγχρονης Ελλάδας… Δεν μετείχε σε οργανώσεις, δεν πήγε σε πορείες, δεν πήγαινε στα θέατρα, δεν αξιώθηκε να διαβάσει Πλάτωνα, ιστορία Θουκυδίδη, δεν διάβασε ποίηση Καβάφη, Παλαμά και Σολωμού… «Ό,τι ξέρω, το ’μαθα μόνη, εξ ακοής και από τα ράδια», μου έλεγε. Παντρεύτηκε με προίκα μια αγελάδα και λίγα προβατάκια, έκανε πέντε προκομμένα παιδιά, όργωσε χωράφια, φύτεψε δέντρα, φύλαξε γιδοπρόβατα, σκάλισε κήπους και χωράφια, μάζεψε σιτάρι και φασόλια στον ήλιο, φύτεψε καπνά και όσπρια, θέρισε, αλώνισε, μεγάλωσε παιδιά, έκλαψε πολύ, διασκέδασε λίγο, κοίταξε τον άντρα της, ανταποκρίθηκε σαν Ελληνίδα μάνα σε όλα, και σε ειρήνη και στον πόλεμο. Κάπου εκεί στα 95 της χρόνια, ήταν που μια μέρα, όπως ήταν στο κρεβάτι, της λέω: «Ρε μάνα, πόσο καιρό έχει να σε αγκαλιάσει κάποιος;». «Τι είναι αυτό;» μου λέει. «Πού είχαμε εμείς καιρό για αγκαλιές;». Όντως, πολλές γυναίκες στην πατρίδα μας, δεν γνώρισαν του φεμινισμού τους καρπούς!

Για μεγέθυνση πατήστε εδώ: