Καλοκαίρι του 1971, πήγα στρατιώτης στο Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων Κορίνθου και από εκεί στο Κέντρο Εκπαιδεύσεων Υλικού Πολέμου στη Λαμία, ονομάσθηκα Έφεδρος Αξιωματικός Διαχείρισης Υλικού Πολέ- μου (Φροντιστής) και μετά τοποθετήθηκα στην 122 Μοίρα Πεδινού Πυροβολικού, στην 8η Μεραρχία Ιωαννίνων, απ’ όπου και απολύθηκα των τάξεων του Στρατού, ως Έφεδρος Ανθυπολοχαγός, τον Ιούλιο του 1973.

Είχα καλό Διοικητή, τον Κωνσταντίνο Θεοχάρη, στον οποίο πολλά χρωστώ για όσα διδάχθηκα κοντά του για τη Μοίρα Πυροβολικού, αλλά και για την υπηρεσία μου, του Υλικού της Μεραρχίας. Επειδή στην ευθύνη μου είχα όλο το υλικό που χρειάζεται για να είναι μάχιμη μια μονάδα: από καρφίτσες και ρούχα μέχρι πυροβόλα, αυτοκίνητα, ασυρμάτους, όπλα, υγειονομικό υλικό, αναλώσιμα, σφαίρες, χάρτες κ.λπ., μου έμαθε ένα βασικό: «Δόκιμε», μου είπε όταν ανέλαβα, «κάθε πράγμα στη θέση του και μια θέση για κάθε πράγμα!». Μου έμαθε ακόμη το υλικό να είναι μάχιμο και να λειτουργεί. Το επέβαλα στους Αξιωματικούς της Μονάδας και ένας που ακολούθησε αυτή την τακτική, όταν πήγε με μετάθεση στην Κύπρο, έκανε το ίδιο. Έκανε έλεγχο στο υλικό της Μονάδας, φρόντισε να είναι μάχιμο και στον πόλεμο του 1974, με την εισβολή των Τούρκων, έγραψε σελίδες δόξας και κατόρθωσε να επιζήσει. Έγραψε και βιβλία και ζει στο Σιδηρόκαστρο Σερρών. Είναι ο Νίκος Σκαρλάτος, που ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ όσα έζησε και πολλά γράφει στο βιβλίο του «ΗΜΑΣΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΠΥΡΟΒΟΛΗΤΕΣ».

Ο Νίκος τίμησε τα Ιερά Όπλα της Πατρίδας, εκεί στην Αγία Μαρίνα. Πολλοί στρατιώτες και αξιωματικοί κατέθεσαν ότι τους έσωσε από τη μανία των Τούρκων. Οι γενναίοι της πυροβολαρχίας του Νίκου Σκαρλάτου, γνήσιοι Έλληνες, ας γίνουν παράδειγμα στη σημερινή Ελλάδα, που περιέπεσε σε αμάθεια και πνευματική συρρίκνωση.

Νίκο, σ’ ευχαριστώ και δεν ξεχνώ τα πρωινά στα Γιάννενα, που ξεκινούσαμε τη μέρα μας κάτω από το βλέμμα του Κώστα Θεοχάρη, αιωνία η μνήμη του.

Ευάγγελος Γ. Σπύρου

Δείτε το όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ασφαλιστικό ΝΑΙ - Τεύχος 197: