Ρωτώντας από εδώ κι από εκεί ασφαλιστές στα συνέδρια, έμαθα ότι κάποιοι δουλεύουν όλο το πακέτο από την ασφάλιση ως την αποζημίωση κάνοντας τον ασφαλιστή, τον πραγματογνώμονα, τον πωλητή ανταλλακτικών, τον διαπραγματευτή αποζημίωσης και μ’ έπιασαν τα κλάματα «αναλογιζόμενος τις πιθανές επιβαρύνσεις των ασφαλιστικών εταιριών». Ακόμη σκέφθηκα και τις αδικίες των βραβεύσεων που λειτουργούν με λάθος κριτήρια και με πολλά ερωτηματικά για την όλη κατάσταση. Οι βραβεύσεις δεν είναι πια μια τυπική διαδικασία αλλά «ολόκληρη ιστορία» για το επάγγελμα του ασφαλιστή. Ο άλλος «δείχνει» κύπελλα και παραπλανά ότι είναι ο καλύτερος κλ.π κλ.π. Δεν εργάζονται όμως όλοι με τις ίδιες προϋποθέσεις βράβευσης και τα κύπελλα γίνονται «κάλπικα».

Ένας ακόμη προβληματισμός μου ήρθε σαν σκέφθηκα τις ευθύνες των επικεφαλής κλάδου αυτοκινήτου όπως και του κ. Γενικού. Γνωρίζουν, ενθαρρύνουν, αποτρέπουν, ελέγχουν, τιμωρούν, επιβραβεύουν; Πόση διαφάνεια υπάρχει; Και ποιος ο ρόλος της ηλεκτρονικής ψηφιακής αποζημίωσης;

Τελικά υπάρχει σωτηρία στον κλάδο; Ποιο είναι το κλειδί επιβίωσης των εταιριών με τέτοιες συνθήκες; Δεν είναι μόνο τα τιμολόγια που βλάπτουν και προβληματίζουν! Ε.Σ.