Το βράδυ της 21ης Ιουλίου 2021, παραμονή της εορτής της Αγίας Μαρκέλλας, πολιούχου της νήσου Χίου, η ψυχή του σεβαστού Αρχιμανδρίτου Νίκωνος πέταξε αθόρυβα προς τα ουράνια σκηνώματα.

Ο π. Νίκων (κατά κόσμον Νικόλαος) Χαρέας, γεννήθηκε το έτος 1929 στην Αθήνα «από γονείς με παραδοσιακή ευσέβεια», που προέρχονταν από την Καρδαμύλη της ηρωοτόκου Μάνης. Στα δύσκολα χρόνια της γερμανικής κατοχής και τα επόμενα, έζησε κυρίως στον Πειραιά, εργαζόμενος και ταυτόχρονα φοιτώντας σε Νυκτερινό Γυμνάσιο. Ως φοιτητής της Παντείου Σχολής, διετέλεσε Κατηχητής των Κατηχητικών Σχολείων, επιπλέον δε κεντρικό στέλεχος της «Χριστιανικής Φοιτητικής Ενώσεως». Έχοντας πάρει το πτυχίο της Παντείου, φοίτησε στο Γ’ έτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστη-μίου Αθηνών και μετενεγράφη στη Θεολογική Σχολή του ίδιου Πανεπιστημί-ου, απ’ όπου πήρε το πτυχίο του θεολόγου. 

Στο μεταξύ, υπηρέτησε τη στρατιωτική θητεία του και απολύθηκε ως ανθυπο-λοχαγός πυροβολικού, προαχθείς τελικώς στο βαθμό του εφέδρου λοχαγού και έχοντας ανεξάλειπτη τη σεμνή καύχηση του υπερασπιστή της πατρίδας.

Από την αρχή του 1959, εγκαταβίωσε στο Κοινόβιο της Αδελφότητος «Ζωή», ενώ στα μέσα του 1960 εντάχθηκε οριστικά στην Αδελφότητα Θεολόγων «Ο Σωτήρ». Κατά τη διετία 1967-1969, υπηρέτησε με ιδιαίτερο ζήλο στο έργο του Συλλόγου «Απόστολος Παύλος» των Ιωαννίνων, την δε επομένη διετία (1969-1971) διακόνησε ως υποδιευθυντής στο Οικοτροφείο Φοιτητών του Συλλόγου «Ο Μέγας Βασίλειος», στην Αθήνα.

Τον  Μάιο του 1972 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Πετράκη Αθηνών, από τον αοίδιμο αρχιμανδρίτη του «Σωτήρος» π. Χριστόφορο Παπουτσόπουλο, ενώ στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος από τον τότε Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Ευρίπου κυρό Βασίλειο, ο οποίος του έδωσε το όνομα Νίκων. Τον επόμενο χρόνο διορίσθηκε ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Χίου. Στα μέσα του 1974, οα είμνηστος Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κυρός Χρυσόστομος τον χειροτόνησε ιερέα και τον χειροθέτησε αρχιμανδρίτη.

Στην Μητρόπολη Χίου, ο π. Νίκων, χωρίς υπερβολή «άφησε εποχή». Στη διάρκεια αρκετών δεκαετιών όργωνε το πνευματικό χωράφι  της ακριτικής αυτής περιοχής, μην υπολογίζοντας κόπους και μόχθους, για την εξυπηρέτη-ση ακόμα και των πιο απομακρυσμένων χωριών, που είχαν ελάχιστους κατοίκους. Δεν έδωσε «ύπνον τοις οφθαλμοίς» του, ούτε «ανάπαυσιν τοις κροτάφοις» του (Ψαλ. ρλα’ [131] 4), «προκειμένου να ανορθώσει, να στηρί-ξει, να ενδυναμώσει, να σώσει όλους όσοι κατέφευγαν στο επιτραχήλιό του».

Κάθε Κυριακή πρωί κήρυσσε από τον άμβωνα των ιερών ναών των πόλεων και των χωριών, το δε απόγευμα στην κατάμεστη αίθουσα της Ενώσεως Γονέων «Η Χριστιανική Αγωγή» (ΓΕΧΑ)> Συνέτασσε επίσης το γραπτό κήρυγμα της Ιεράς Μητροπόλεως, το οποίο διανεμόταν σε όλους τους ιερούς ναούς της μητροπολιτικής περιφέρειας. Στην ποιμαντική φροντίδα του δεν παρέλειπε τα νησιά των Οινουσσών και των απόμακρων ιστορικών Ψαρών, τα οποία επισκεπτόταν ακόμη και υπό δυσμενείς καιρικές συνθήκες.

Ένας άλλος τομέας της δραστηριότητάς του ήταν η μαθητική νεολαία της Χίου και ακόμη περισσότερο οι στρατευμένοι νέοι της περιοχής. Ιδιαίτερο ψυχικό σύνδεσμο είχε αναπτύξει με τις στρατιωτικές Μονάδες των Καταδρο-μέων, τους οποίους αισθανόταν ως θεματοφύλακες της εθνικής ακεραιότη-τας. Στα παιδιά που φοιτούσαν στις μαθητικές της «ΓΕΧΑ» Χίου, έδειχνε όλη την πατρική στοργή του. Αλλά το αποκορύφωμα της προσφοράς του προς τη χριστιανική νεολαία της νήσου, ήταν η Κατασκήνωση της «ΓΕΧΑ» Χίου, την οποία οργάνωσε συστηματικά, σε βαθμό που να αποτελεί πρότυπο για τις ομοειδείς Κατασκηνώσεις ανά την Ελλάδα. Προπαντός φρόντισε για την ανέγερση και αγιογράφηση κομψού ναΐσκου, αφιερωμένου στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, για να είναι πηγή αγιασμού των κατασκηνωτών. 

Ο π. Νίκων ανέπτυσσε ακαταπόνητη δράση σε καθημερινή βάση, χωρίς να ζητήσει ποτέ άδεια, έστω λίγων ημερών, για σωματική ανάπαυση. Γι’ αυτό η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, σε επιβράβευση της πολυετούς διακονίας του, του απένειμε κατά το 2003 τον «Χρυσούν Σταυρόν» του Αποστόλου Παύλου. Εξάλλου, η Ιερά Μητρόπολις Χίου του απένειμε το 2011 την ανώτατη τιμητική διάκριση, τον Χρυσό Σταυρό του Αγίου Ισιδώρου.

Τη νεκρώσιμη ακολουθία και την ταφή του σεπτού σκηνώματος του αοιδίμου αδελφού μας τέλεσε στο κοιμητήριο Ζωγράφου Αθηνών, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κ. Μάρκος, με δεκάδα ιερέων, ο οποίος και εκφώνησε κατάλληλο επικήδειο λόγο. Η μακαρία ψυχή του σεβα-στού μας πατρός Νίκωνος Χαρέα, είμαστε βέβαιοι ότι αναπαύεται πλέον «μετά πνευμάτων δικαίων τετελειωμένων», αφήνοντάς μας ως ιερή παρακαταθήκη τον ένθεο ζήλο του υπέρ του Σωτήρος Χριστού και της Αγίας Εκκλησίας Του.

Πηγή: «ΣΩΤΗΡ» (Σεπτέμβριος 2021)

Υ.Γ.  Στα φοιτητικά μου χρόνια, πολλές συμβουλές μου έδωσε και με επιστολές του με στήριξε στη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας. Ένα μικρό διάστημα, ήμουν βοηθός του, όταν ήταν ακόμη «λαϊκός», πριν χειροτονηθεί, στα Κατηχητικά Σχολεία Αγίας Ζώνης Κυψέλης. Αιωνία η μνήμη του.

Ε.Σ.

Διαβάστε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε στη στήλη Ασφαλιστικό Underwriting, του περιοδικού Ασφαλιστικό ΝΑΙ, τεύχος 194, Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2022 (πατήστε πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση):