Στο Παλιό Λιμάνι Χανίων, δύο Κρητικοί κουμπάροι, ψάρια ετρώγανε και προς το τέλος του φαγητού είχαν μείνει δύο ψάρια στο πιάτο, ένα μικρό και ένα μεγάλο. Τα κοίταζαν και οι δυο και μέσα τους έλεγαν ποιος να πάρει το μικρό, ποιος το μεγάλο! Κάποια στιγμή, παίρνει ο ένας το μεγάλο ψάρι και το έτρωγε. Ο άλλος παρεξηγήθηκε, κοκκίνισε, ξερόβηξε και μη μπορώντας να συγκρατηθεί, είπε νευριασμένα:

- Γιάντα μπρε σύντεκνε επήρες το μεγάλο ψάρι;

- Ίντα, εσύ αν έπαιρνες πρώτος σύντεκνε, ποιο από τα δύο θα διάλεγες; ρωτάει ο άλλος.

- Το μικρό!

- Ε, το μικρό σ’ άφηκα κι εγώ! Απάντησε ο πονηρός σύντεκνος στο βιβλίο «ΓΕΛΑΤΕ ΚΡΗΤΙΚΑ» του Αθαν. Δεικτάκη.

Η ιστορία αυτή, μαζί με άλλα 200 γνήσια εντόπια ανέκδοτα, που μιλούν με σοφία για την σκληρή καθημερινότητα και το όπλο της εύθυμης διάθεσης, του γέλιου και της χαράς, είναι χρήσιμη και στο ρόλο των Διαμεσολαβούντων Πρακτόρων και Μεσιτών στην Ελληνική ασφαλιστική αγορά.

Κεντρικό θέμα ΠΟΙΟΣ ΠΡΩΤΟΣ θα κάνει κίνηση να φάει το μεγάλο ψάρι! Η «κίνηση» είναι πώληση. Το μυστικό απόκτησης ανήκει στους Πωλητές, που πωλούν και αγοράζουν.

Μεγάλα και μικρά «ψάρια» είναι στο πιάτο της σημερινής ασφαλιστικής κοινωνίας και από πάνω τους διάφοροι «κουμπάροι», «τρώνε» και «πίνουν», τάχα σαν «συνάδελφοι», αν και είναι «πληνάδελφοι», τάχα σαν αγοραστές ή πωλητές, πάντα όμως ως συμφεροντολόγοι, για την Εταιρία ή την καρέκλα και το μισθό τους και κυρίως για το «καλό» της Ιδιωτικής Ασφάλισης. Οι πωλήσεις ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ παντού και λίγοι κερδίζουν.

Ζητούμενο πάντα «ποιος θα φάει το μεγάλο ψάρι» και όλοι καταδικασμένοι να μη γνωρίζουν ποιος είναι το μεγάλο ψάρι και ποιος το μικρό. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι αυτοί είναι το μεγάλο ψάρι και οι άμοιροι ανοίγουν το στόμα χωρίς να βλέπουν ότι άλλο ψάρι, μεγαλύτερο, σχεδόν τους «καταπίνει»… Πλάκα έχουν και αρκετοί αφελείς σε κοπάδια «μαρίδας», που βγαίνουν σαν ομιλητές και σοφοί σε Συνέδρια και μικρο-Μέσα Ενημέρωσης και τυφλωμένοι, γράφουν στα ταμπελάκια και τις κονκάρδες τους ότι είναι καρχαρίες και φάλαινες, ενώ όλοι βλέπουν πως είναι μαριδάκια και σαρδελάκια.

Έτσι συνεχίζεται σήμερα η σίγουρη εξέλιξη, όπου δύο μεγάλοι ακόμα στην πρώτη οκτάδα (εκτός αυτών που έγιναν με ΝΝ, GENERALI, ΕΘΝΙΚΗ, ΑΧΑ, ΜΕΤ LIFE) συζητούν για τη συγχώνευσή τους, μια πλατφόρμα που έκανε μάλλον θόρυβο πωλήθηκε, άλλες δυο-τρεις κάνουν φασαρία, σκορπίζοντας «θα» και «αν» και «θολούρα», πολλές ΕΠΥ «κατασπαράζονται» και εξαφανίζονται, οι Τράπεζες αποσπούν μερίδια αγοράς από τις «γοπίτσες» Διαμεσολαβητές, που ακόμα δεν βρήκαν ένα δυνατό σύλλογο να τους εκπροσωπεί και περιφέ-ρονται εδώ κι εκεί πολλοί περίπου σαν ψάρια που αργοπεθαίνουν στον αφρό, οι πλατφόρμες ψαρεύουν στα θολά νερά των φθηνών τιμολογίων, χωρίς να λένε πόσα εκατομμύρια χάνουν οι πελάτες ως υπασφαλισμένοι στα χιόνια, τις φωτιές, τις πλημμύρες και τους σεισμούς, και πολλοί πρόθυμοι δήθεν δημοσιογράφοι, είναι διαθέσιμοι να προβάλλουν αρκετούς του «τίποτα» και πολλούς που έβλαψαν και έκλεισαν εταιρείες, και κάποιοι το φιλοσοφούν γύρω από την ψηφιακή εποχή και το σίγουρο μέλλον της Διαμεσολάβησης, χωρίς να λένε πόσοι από τους σημερινούς θα επιβιώσουν…

Οι αριθμοί λένε αλήθειες και λίγοι τους διαβάζουν. Η θάλασσα συνεχίζει να υπάρχει, ήρεμη ή με τρικυμία, όπως και η Ασφαλιστική Αγορά με τα ψάρια της, όπου ο αγώνας συνεχίζεται και τα μεγάλα ψάρια τρώνε τα μικρά, εδώ και αιώνες!

Στη θάλασσα αυτή, υπάρχει η αλφή ή αλφά, το κέρδος, τα τιμαλφή, ο πλούσιος, που πλέει και με το εμπόριο κερδίζει και εκεί ξεχωρίζουν οι «πολύτροποι» άνθρωποι που πολεούν = πωλούν = περιτριγυρίζουν, ανταλ-λάσσουν προϊόντα και γίνονται δεινότεροι, καλύτεροι, όπως και ο Σοφοκλής έγραψε στην Αντιγόνη ότι «πολλά τα δεινά, ουδέν ανθρώπου δεινότερον… επειδή… πέραν του πόντου χωρεί» (πάει πιο πέρα από τη θάλασσα).

Ευτυχείς όσοι νωρίς βγουν στις Πωλήσεις!

Ε.Σ.