9 Δεκεμβρίου σήμερα και εύχομαι καλά Χριστούγεννα και ο Θεός μαζί μας, σε όλους του φίλους. Καλό κλείσιμο έτους 2020.

Η INTERAMERICAN  συνεχίζει να γιορτάζει τα 50 χρόνια της…

Πάνω στο γραφείο στο ημερολόγιο ERGO διαβάζω Ανατολή ηλίου 7:30 και Δύση 17:06. Είναι η 50η εβδομάδα του χρόνου, εορτή Αγίας Άννας και ημέρα κατά διαφθοράς.

Πάνε πολλά χρόνια από τότε που εργαζόμουν ως ασφαλιστής (1973), υπογραφή σύμβασης  Π. Ψωμιάδης στην INTERAMERICAN, Unit Manager (1978), Agency Manger (Ιούνιος 1979), εγκύκλιος INTERAMERICAN 57/79, υπογραφή Γ. Καπουράνης, Επιθεωρητής Πωλήσεων (1981) , εγκύκλιος 142/81, υπογραφή Βασ. Καλτσάς. Όμως πολλά βράδια, τριάντα χρόνια μετά βλέπω στον ύπνο μου γραφεία και ανθρώπους εκείνης της εποχής. Τον Δ. Κοντομηνά, τον Βασίλη Κουμπάρο, τον Βασίλη Καλτσά, τον Γρηγόρη Ζαχάρη, τον Κωνσταντίνο Μπερτσιά...

Όχι αόριστα συγκεχυμένα αλλά πεντακάθαρες στιγμές που όλες καταλήγουν σε ένα άγχος και ένα πνίξιμο που με ξυπνάνε μεσ’ στη νύχτα… Έχουν μια αγωνία, εάν τα χαρτιά ήταν εντάξει, οι υπογραφές, τα στοιχεία πελάτη, οι αποδείξεις και οι ημερομηνίες ώστε να καλυφτεί ο πελάτης, μη γίνει καμία «στραβή» και στα «κεντρικά» πουν ΔΕΝ ΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ, επειδή... «Τι έπαθες;» μου είπε ένα βράδυ η γυναίκα μου Μαρία και με σκούντηξε να ξυπνήσω. «Τι έβλεπες;». Τι να σου πω, να έβλεπα ότι πέρασα έξω από τα γραφεία στην Όθωνος 6, στο υποκατάστημα που έφυγα από το 1990. Πάνω από 30 χρόνια… Ράγισε η ψυχούλα μου, και μπήκα μέσα… Άγνωστα όλα και ο θυρωρός ρωτά ποιο θέλω. Του είπα... Στρίβω στις σκάλες και μπήκα σε ένα ασανσέρ, μεγάλο σαν φυλακή – τσίρκο με σύρματα για τοίχο. Ανεβαίνω, πατάω πέμπτο όροφο και μπαίνω στον γνωστό 5ο όροφο που είχα το υποκατάστημά μου από το 1979 ως το 1990. Κόσμος πολύς στον μισό όροφο και ερημιά προς τα εκεί που καθόμουνα. Μια γραμματέας καθότανε μόνη και όλα τα γραφεία ήταν άδεια. Εκεί που είχα κάπου 70 κωδικούς... Ζήτησα να τους καλέσει για μια συγκέντρωση και να γράψουμε ένα γράμμα στον Κοντομηνά ότι θα είμαστε στους στόχους... Ρώτησα, εάν  έφυγαν για τα κεντρικά οι αιτήσεις και οι προκαταβολές και τα ασφάλιστρα... Ναι μου απάντησαν. Πάντα έφευγαν το μεσημέρι 12-2. Ερχότανε ένας με μια τσάντα που κάποτε την είχε με συναγερμό δεμένη στο κορμί μέχρι να πάει τα χρήματα στην τράπεζα. Ένα άλλο παλικάρι, εισπράκτορα, το βρήκα ένα μεσημέρι γκαρσόν στο Μέγαρο Μουσικής. Αιτήσεις και χρήματα, πολλά χρήματα, δεκαπλάσια ποσά από όλα τα γραφεία, επειδή η Όθωνος 6 ήταν τότε και έδρα INTERAMERICAN και έρχονταν στα κεντρικά να πληρώσουν έμεναν εκεί κλειδωμένα. Είχαν γίνει και κάποιες διαρρήξεις... Πολλά Σαββατοκύριακα έστελνα fax στα κεντρικά ότι έχω αιτήσεις του τάδε και τάδε και τάδε μη τυχόν γίνει κάποιο ατύχημα για να καλυφθεί ο πελάτης. Δεν ήθελα να πει κάποιος ότι κάναμε απάτη και βάλαμε κάποιον με ατύχημα  εκ των υστέρων να καλυφθεί. Θυμάμαι κάποιον Δασκαλάκη πελάτη στον Νέο Κόσμο που ήθελε να μάθει από πότε καλύπτεται... «Με καλύβεις;» «Τι σε καλύβω;» του είπα. Σε καλύπτω! επειδή έδωσες και προκαταβολή! Έπαιρνα και έλεγα στα κεντρικά ότι έχω στο Ταμείο προκαταβολές του ασφαλιστή Ν, του Δ. του Κ.... Δεν πληρώνανε οι πελάτες σε τράπεζες και 30, 31 όπως τώρα επί εποχής Στουρνάρα. Γενικώς με απασχολούσε πιο πολύ να είναι προστατευμένοι οι πελάτες, αλλά και στα μάτια των ασφαλιστών να είμαι κι εγώ και αυτοί αξιοπρεπείς! Το «κούτελο» μας το θέλαμε καθαρό.

Ίσως αυτή η εποχή αβεβαιότητας και ακροβασίας να μου άφησε κατάλοιπα και να με ξυπνούν στην νύχτα! Η IDD , το SOLVENCY, η πράξη 30  και 31 γλύτωσαν πολύ κόσμο από παρόμοιες αγωνίες. Ήταν από τα καλά που έκανε ο Ι.  Στουρνάρας της Τράπεζας της Ελλάδος  που δεν τον έχω δει ποτέ στον ύπνο μου... Ευτυχώς! 

Οφείλουμε ευγνωμοσύνη σε όλους αυτούς (υπήρχαν ανάμεσά μας και απατεώνες) που δούλεψαν να στεριώσει η Ελληνική Ασφαλιστική Αγορά. 

Σακατεύτηκε πολύς κόσμος με καρδιοπάθειες και αρρώστιες του STRESS μέσα σε αυτό το επάγγελμα... Λίγοι έχουν «φτύσει» πίκρα και προδοσία, όπως οι παλιοί ασφαλιστές στην προσπάθεια να καλύψουν έναν πελάτη που είχε «κενά» να αποδείξει στην ασφαλιστική (νόμιμη) γραφειοκρατία ότι ζήτησε να ασφαλισθεί ΠΡΙΝ το ατύχημα αλλά τα χαρτιά ΔΕΝ έχουν φθάσει στα κεντρικά (κυρίως από επαρχία).  

Στο πρόσωπο του φίλου Γιώργου Μπακαλίδη στην Ορεστιάδα χαιρετώ όλα τα φιλαράκια της επαρχίας που με προσωπικά έξοδα διέδωσαν την ασφαλιστική ιδέα σ’ όλη την Ελλάδα. Σε όλες τις εταιρίες (δίπλα στις εξαιρέσεις απατεώνες) δούλεψε πολύς κόσμος για να καμαρώνουν οι σημερινοί ασφαλιστές και στελέχη ότι επιτελούν μέγιστες υπηρεσίες στους συνανθρώπους μας. Δυστυχώς πολλούς οι νέοι τους πέταξαν στο δρόμο με αχαριστία. 

Ταυτόχρονα δημοσιεύω κάποια Δελτία Παραγωγής εκείνης της εποχής, με ευχές να είναι σε δελτία  εταιριών 2020 πολλοί αναγνώστες μας, (ΠΡΙΝ 35 χρόνια τέτοιο μήνα Δεκέμβριο 83, Νοέμβριο 84 και έτος 1984. Για να δείξω ότι έπιασα τσάντα ασφαλιστή στα χέρια μου και δούλεψα σκληρά να αναπτύξω ανθρώπους που έφερναν καλά αποτελέσματα ανάμεσα στα 400 περίπου υπ/τα της μεγάλης εποχής INTERAMERICAN. Έτσι κατανοώ καλύτερα την ασφαλιστική διαμεσολάβηση και τους καημούς της.  

Δεν ήμουν ούτε είμαι στην κερκίδα αλλά μέσα στο γήπεδο στον αγώνα! Καλά Χριστούγεννα, καλό κλείσιμο έτους 2020. Καλά Χριστούγεννα συνάδελφοι εκείνης της εποχής!  

Ευάγγελος Γ. Σπύρου

**Κεντρική φωτογραφία: Ο Δημήτρης Κοντομηνάς δίπλα στον Ευάγγελο Σπύρου, που τον περιστοιχίζουν ασφαλιστές του υποκαταστήματος στην Όθωνος 6.